Τα μαύρα πέπλα: μέρος 1ο

«Ο άνθρωπος επιτυχαίνει τα περισσότερα πράγματα στην ζωή του σε μερικά, πολύ συγκεκριμένα, απολύτως ξεκάθαρα… στα σύνορα τους-

στην αρχή και στο τέλος τους, όχι όμως ευκόλως φανερά, κομμάτια.

Όλο το υπόλοιπο κομμάτι, είναι ανύπαρκτο… νεκρός χρόνος, περνά απλά και δεν το θυμόμαστε.»

Θα έγραφα σήμερα κάτι διαφορετικό, όμως συνέβη κάτι. Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο δίνοντας μου την ευκαιρία να σκεφτώ, να κοιτάξω λίγο μπροστά, όχι πολύ, δυο με τρεις μήνες – ίσως έξι.

Τόσο… όχι περισσότερο.

Συνειδητοποίησα, ότι έχω ακόμη αυτή την ικανότητα. Να δω, να καταλάβω, να πάρω την σωστή απόφαση, την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι, μετράτε χρήματα χάνοντας ώρες. Η άμμος τελειώνει.

Μόνο αυτό κάνει, τίποτε άλλο…

Τα πάντα είναι περασμένα. Έχουν ήδη συμβεί και εμείς τα ανασύρουμε από την μνήμη μας για να ζήσουμε.

Όλα όσα νομίζουμε ότι θα συμβούν ή θα καταφέρουμε αύριο , έχουν γίνει.

Έχουμε ζήσει, έχουμε δουλέψει, έχουμε υπάρξει νέοι και γέροι, ερωτευτήκαμε όταν νομίζαμε ότι θα κρατήσει για πάντα, φτάσαμε στο τέλος και νομίζουμε πως είμαστε ακόμη στην αρχή, δεν υπάρχει διαδρομή με την πραγματική έννοια του όρου, υπάρχει ο χρόνος που μετρά ανάποδα και εμείς το σταθερό σημείο.

Τα σταθερά σημεία σε μια εξίσωση που έχει μέσα της το χρόνο κάνουν μονάχα ένα πράγμα. Φθείρονται-

Έμαθα τα περισσότερα από αυτά που γνωρίζω σήμερα, μια βραδιά που ήθελα αρχικώς να την περάσω ήσυχα σε ένα σινεμά, βλέποντας μια ταινία, που δεν θυμάμαι και κανονίζοντας μια ακόμη ηδονή, ένα βίτσιο ακόμα, μια μικρή αμαρτία. Ήταν ένα καλό κομμάτι εκείνο, γρήγορο αν και κράτησε χρόνια, δύσκολο γιατί όλα είναι δύσκολα όταν είσαι νέος. Εκείνη την βραδιά χαζεύοντας ένα πολύχρωμο πανί, άκουσα τα επόμενα… όλα όσα θα γίνουν. Δεν ήταν μια πρόβλεψη του καφέ, ένα καλοπαιγμένο χαρτί, η φιγούρα που δεν γουστάρει κανένας στα Ταρω, ήταν μια έξοδος, ένα ξύπνημα. Είδα ολόκληρη την ταινία, μέσα σε μια στιγμή.

Κανονικά θα έπρεπε να είχα πεθάνει, όμως κάνεις δεν το παθαίνει αυτό, αμέσως… στο τέλος όλοι παίρνουμε την σειρά μας, λέγαμε τότε πως το εισιτήριο έχει δυο όψεις. Την υπόθεση στην μια του πλευρά και την διάρκεια της στην άλλη.

Εννιά στους δέκα διαβάζουν μόνο την υπόθεση.

Ένας αδιάφορος χαρακτήρας για την υπόλοιπη ζωή μου, ένα πιόνι της τύχης, σήκωσε το πέπλο από τα μάτια μου και μου είπε: κοίταξε τώρα, πίσω από όλη αυτή την βαβούρα, δες πίσω από την τόση ευτυχία, ξύπνησε για λίγο και ανάσανε… δες πόσα πράγματα είναι ψεύτικα.

Θα έγραφα σήμερα κάτι διαφορετικό, όμως συνέβη κάτι.

Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο δίνοντας μου την ευκαιρία να σκεφτώ, να κοιτάξω λίγο μπροστά, όχι πολύ, δυο με τρεις μήνες – ίσως έξι. Τόσο… όχι περισσότερο.

Δεν θέλω να δω πιο μπροστά, θέλω να προσποιηθώ πως δεν γνωρίζω τίποτα.

Η ψυχή είναι μια φυλακή.

Φυλάσσει οτιδήποτε περάσει δίπλα της.

Απορρόφα χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε.

Προετοιμάζεται για το τέλος του έργου.

Προσπαθεί να προλάβει, μερικές φορές τα καταφέρνει.

Τις περισσότερες όμως φεύγει και αφήνει πίσω της μεγάλα σκοτεινά κομμάτια.

Οι σημαντικοί άνθρωποι που θα γνωρίσουμε στην ζωή μας είναι λιγοστοί. Όχι γιατί δεν είναι αρκετοί, αλλά γιατί κανείς από μας δεν βλέπει πραγματικά. Κανείς δεν τους βλέπει, θα κάνει θεωρεί ο καθένας και άλλους φίλους, θα γνωρίσει και άλλο κόσμο, θα πάει σε πολλά και διαφορετικά ταξίδια… - μην βάζετε ποτέ πάνω από τρία θα στη σειρά. Είναι κακή τύχη. Αυτοί οι σημαντικοί άνθρωποι θα μας πλησιάσουν χωρίς να τους το ζητήσουμε. Δεν θα είναι πάντα αυτοί που θα περιμένουμε, δεν θα είναι άσχημοι ή όμορφοι, λεφτάδες ή ζητιάνοι. Η στιγμή τους απλά θα μπερδευτεί με την δική μας στιγμή, εμείς θα πρέπει να την αρπάξουμε. Είναι δύσκολο πράγμα αυτό, δεν είναι δικό μας το φταίξιμο αν δεν τα καταφέρουμε, δεν είναι όμως ούτε και δικό τους.

Όταν αυτές οι σημαντικές στιγμές συμβούν πρέπει να τρέξουμε, να μην επαναπαυτούμε. Δεν θα κρατήσουν πολύ. Στον επόμενο κύκλο, στην επόμενη φορά που θα γυρίσουν, δεν θα πρέπει να κάνουμε τα ίδια πράγματα. Δεν πρέπει να μείνουμε ακίνητοι απολαμβάνοντας το μομεντουμ. Η νίκη είναι η αρχή της ήττας. Ο καλύτερος σύντροφος της. Δεν είναι τόσο δύσκολο αυτό στην έκφραση του, δύσκολο είναι στην πράξη. Στον πραγματικό χρόνο οι περισσότεροι από εμάς είναι ηλίθιοι. Αδαής… ανύπαρκτα ευφυής. Πίθηκοι με ρούχα και γυαλιστερά χαμόγελα. Είναι κρίμα να μειώνουμε τόσο τον εαυτό μας, είναι κρίμα να μην αρπάζουμε αυτές τις ευκαιρίες. Είπαμε όμως, δεν είναι δικό μας το φταίξιμο.

Αυτό μας μαθαίνουν από μικρά παιδιά άλλωστε.

Φυλαξου σου λένε από τις κακοτοπιές, λες και οι κακοτοπιές υπάρχουν για να κυνηγήσουν εμάς.

Το κακό σπάνια έρχεται πάνω μας, εμείς το κυνηγάμε.

Ο άνθρωπος βλέπει αλλά είναι τυφλός.

Δεν είναι τυχαίο αυτό… έγινε μετά σχεδίου/

‘Θα έρθει μια εποχή, που ο άνθρωπος δεν θα μπορεί να απολαύει τίποτε από όσα θα έχει γύρω του.’

Έτσι λένε οι Γραφές, άλλα βιβλία όμως λένε διαφορετικά πράγματα.

Λένε για παράδειγμα πως όλο αυτό είναι σκηνοθετημένο, είναι ένα σύστημα εξόντωσης απόλυτα αποτελεσματικό.

Ο τυφλός θα πέσει μέσα στην τρύπα σίγουρα, λένε σε κάποιους κύκλους, που δεν ανησυχούν πλέον όπως παλιότερα.

Δεν είναι ένα κείμενο για τον Διάβολο αυτό, δεν είναι ένα κείμενο για το Θεό.

Υπάρχει ένα μαύρο πέπλο για κάθε μια μας επιθυμία. Είναι παντού, στην εργασία που κάνει ο καθένας μας, από το πρωί ως το βράδυ, για να εξασφαλίσει περισσότερα χρήματα. Χρήματα για να ξεκουραστεί από όλη αυτή την κούραση που έχει μαζέψει. Υπάρχουν στις σχέσεις, πίσω από τα νεύρα και τα θέλω, πίσω από όλα αυτά τα εκατομμύρια εμπόδια που βάζουμε μόνοι μας για να μην καταφέρουμε να κάνουμε το πιο απλό, να αγαπήσουμε. Λίγο καλύτερο αυτοκίνητο, λίγο καλύτερο σπίτι, λίγο καλύτερες διακοπές. Καλύτερους γνωστούς, καλύτερα μέσα, περισσότερη προβολή, μια ακόμα φωτογραφία, ένα ακόμη κοίταγμα στον καθρέπτη. Ποιος είναι αυτός αλήθεια; Είναι ο εαυτός μας ή το σύνολο των επιθυμιών που έχουμε;

Ποιος γνωρίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι με σάρκα και οστά, που γελανε με όλα αυτά; Δεν είναι περιθωριακοί, όχι… είναι ανάμεσα μας. Μας σπρώχνουν στο παιχνίδι, προσπαθούν να μας κάνουν να ξοδέψουμε τον χρόνο μας σε βαθιές και άπατες λίμνες. Περιμένουν να βουλιάξουμε. Είναι δαίμονες όλοι αυτοί; Χα, όχι βέβαια. Οι δαίμονες ζουν στα μέρη που έχει σκοτάδι, περιπατάνε σε νυχτερινές αμμουδιές και σου χαμογελανε φιλικά τα βράδια. Αυτοί κυκλοφορούν την ημέρα, είναι μαζί μας. Όχι όμως μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Το τέλος αυτής, υπάρχει μονάχα στο Βιβλίο των διαδρομών. Πουθενά αλλού…

Ποιος από μας ονειρεύεται ακόμα;

Δεν είναι περίεργο που όσοι το κάνουν δεν βλέπουν τον εαυτό τους να κάνει τα πράγματα που αποτελούν την καθημερινότητα του;

Τα όνειρα σηκώνουν τα μαύρα πέπλα, για αυτό τα πολεμούν τόσο πολύ, για αυτό τα πωλούν μήπως και τα διαλύσουν.

Τι κάνουμε οι περισσότεροι στα όνειρα μας;

Γιατί φερόμαστε διαφορετικά, τι είναι τα πράγματα που βλέπουμε και δεν καταλαβαίνουμε;

Ποιος είναι αυτός που δεν ξύπνησε μια φορά και δεν θέλησε η μέρα του να εξελιχτεί όπως ακριβώς την είχε φανταστεί;

Ποια είναι τελικά η πραγματικότητα που μας αξίζει;

Η δοτή ή αυτή που θέλουμε;

Ποιος μοιράζει τα όνειρα κάθε βράδυ, όπως θέλει αυτός;

Υπάρχουν πολλές διαδρομές στην πραγματικότητα. Αυτό είναι δύσκολο κείμενο, όχι γιατί απαιτεί ευφυΐα αλλά γιατί προσπαθεί να καταγράψει σκέψεις που δεν επιτρέπεται να ειπωθούν, να δείξει τις σωστές διαδρομές, να μοιράσει σωστά την πίτα. Δεν είναι δυνατό να καταφέρει τίποτε από τα παραπάνω. Το μυαλό μου είναι δοσμένο στο κυνήγι των ονείρων μου, αρπάζει κάθε δευτερόλεπτο, ζει σαν να είναι αυτή η τελευταία μου στιγμή, γιατί γνωρίζει την αλήθεια. Έχει κάνει ήδη μια φορά αυτή την διαδρομή. Δεν μπορεί να βοηθήσει περισσότερο, δεν θέλει να ασχοληθεί περισσότερο. Όσες φορές το έχει κάνει, κάτι πολύ άσχημο έχει συμβεί. Αυτή είναι μια χρονιά μετάβασης και το καλοκαίρι που έρχεται θα ανοίξει ένα καινούριο κύκλο για όλους. Είναι μια απλή και καθαρή σκέψη αυτή. Μια πραγματικότητα, το ότι την αναφέρω εγώ δεν σημαίνει ότι είναι η δική μου. Μπορεί να είναι δικια σας.

Απλώστε το χέρι και σηκώστε το πέπλο, διώξτε από κοντά σας του δαίμονες με τα όμορφα μάτια. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και αναλογιστείτε ότι τίποτα από όλα αυτά γύρω σας δεν έχουν σημασία. Όλοι έχετε θέλω, όλοι προσπαθείτε να ξεφύγετε. Μην γκρινιάζετε άλλο. Κάντε το. Αύριο το πρωί… Δεν υπάρχει τοίχος μπροστά μας, ούτε συρματόπλεγμα, είναι μια παρωδία όλο αυτό, ένα μαύρο πέπλο. Πετάξτε το και δείτε όλο αυτό θαύμα που τριγυρίζει. Ζήστε για σας, μόνο για σας, κάντε το έστω μια φορά. Αρκεί για το ταξίδι…

Οι Θεοί μου λένε να σταματήσω, πίσω μου υπάρχει όλο αυτό το περίεργο ξέσπασμα.

Δεν είναι όμως κάτι τέτοιο, αυτό είναι απλά ένα κομμάτι της διαδρομής, ένα μέρος του όλου, από κάπου θα έπρεπε να ξεκινήσω.

Η δολοφονία του Νίκου Σεργιανοπουλου ήταν η αφορμή, αρχή – άνοδος – δόξα – πτώση και θάνατος.

Ποιος είχε δει αυτή την διαδρομή; Κάνεις λένε οι δαίμονες του γυαλιού.

Κακώς λέω εγώ, γιατί έχει συμβεί τόσες πολλές φορές που θα έπρεπε όλοι πια να βλέπουν την παγίδα.

Γιατί δεν το κάνουν;

Μμμ… το είπαμε ήδη.

Δεν είναι ένα κείμενο για τον Διάβολο αυτό, δεν είναι ένα κείμενο για τον Θεό.

Αυτή είναι η ανάρτηση για τα μαύρα πέπλα.

Στο επανιδειν…

Το βιβλίο των Διαδρομών (Τα μαυρα πεπλα - Προλογος)

"Η αίσθηση... ειναι το θαύμα της έρευνας σου.
Ζωή... η εχεμύθεια και ο Θάνατος...
Ω, ο θάνατος, ειναι η απάντηση σε ολα."

Έτσι ξεκίναγε στην εισαγωγή του, ενα μυθιστόρημα, που τελείωσα το 2002 περίπου, δεν εχει σημασια το θεμα του, το παραπάνω τρίστιχο ειναι δανεισμενο απο ενα μυστικο κειμενο, που ειχε συνεπάρει εκεινα τα χρονια, ενα εξαιρετικό κύκλο ανθρώπων, που συναναστρεφόμουν.
Θα παραθεσω εδω, σπαζοντας την μυστικοτητα, που με διακατειχε παντοτε σε αυτα τα θεματα, ενα κομματι που μια αγαπητη μου φιλη, που δυστυχως οπως εμαθα δεν ειναι πλεον μαζι μας, ειχε λατρεψει, χωρις ποτέ της να το ακουσει ολοκληρο.
Αυτο ειναι ολοκληρη η τριτη παραγραφος, σε διευρυμενη μεταφραση απο τα αρχαια βρετανικα, του κειμενου, που οι γνωστικοι ονομαζουν απλα, το Βιβλίο των Διαδρομών...

" Η ψυχη ειναι μια φυλακη.
Φυλασσει τις μνημες και θυμαται(sic) ολα οσα δεν πρεπει να λησμονηθουν.
Εχει ενεργεια (ως δυναμη), που δεν τελειώνει, που μπορει να παραμενει αδρανης για πολυ καιρο και υστερα να ενεργοποιηθει ξανα.
Η ενεργεια μπορει να προφυλαχτει, η ψυχη μπορει να θυμηθει και υστερα να επιστρεψει.
Οπως ο 'υπηρετης των κοκαλων' ετσι και οποιος καταφερει να κρυψει την ψυχη του, καπου οπου θα ειναι ασφαλης, θα εχει την δυναμη, να πραξει ολα αυτα.
Να φυλαξει, να θυμηθει... να επιστρεψει. "


Καλο ταξιδι Persianna.

(δεν ξεχνω, επειδη επιλεγω να θυμαμαι -
βλεπω, επειδη ακουω -
νικω, επειδη περιμενω. )





A.

Η απόλυτη γκόμενα

Το μικρό αγόρι άκουσε για πρώτη φορά την λέξη, γυρω στα εφτα, ισως και νωριτερα και δεν καταλαβε τιποτα. Ισως νομισε πως ηταν κατι ακομη απο τον κοσμο των μεγαλων και παραξενων τυπων, που κυκλοφορουσαν γυρω του, μιλωντας περιεργα και κανονταςακαταλαβιστικα πραγματα.

Καποια χρονια αργοτερα την ακουσε ξανα, απο καποιον φιλο του, που αν ειναι τυχερο θα τον εχει ακομη για παρεα, στο σχολειο. Μια συμμαθητρια, μια Δασκαλα (οχι του σεξ, αυτο ειναιακομη μια αγνωστη λεξη γι' αυτον), μια γειτονισσα, η αδερφη του φιλου που λεγαμε, προσθεστε εδω οσα παραδειγματα θελετε.
Η γκομενα μεγαλωσε και σταμάτησε να του αρεσει, το αγορι αρχισε να βγαζει γουστα.Υστερα μια μερα που δεν θα προμήνυε τιποτα θα αλλαζε τα παντα. Οταν το αγορι κανει για πρωτη φορα σεξ, ολος ο κοσμος γυρω του αλλαζει. Αρχιζει να αντιλαμβανεται τα πραγματα διαφορετικα.

Η γκομενα πλεον δεν θα ειναι μια αγνωστη λεξη.

Καπου εκει θα αρχισει να σοβαρευει το πραγμα. Τα κοριτσια που δεν ειχαν και τοση πλακα πριν, που δεν τα ηθελε για παρεα, αρχιζουν και του τρωνε τον χρονο του. Το χρονο για παιχνιδι, για κουβεντα και την γλυκια μαλακια που βγαζουν μεταξυ τους τα αγορια. Τα κοριτσια εχουν πιο ωραια ματια, περισσοτερη χαρη, εχουν μυστικα μεταξυ τους, σε εκνευριζουν οταν σε κοιταζουν και γελανε πονηρα, περιεργα σωματα, τοοοσο ενδιαφεροντα.

Γουστα...

Απειρα ειναι και εχω προσωπικα ακουσει τοσα πολλα και διαφορετικα, τοσους τροπους για να μου πουν οι φιλοι μου πως αυτη ειναι περισσοτερο ωραια απο την αλλη. Τα αγορια ειναι περιγραφικα, λενε τα ιδια πραγματα με ενα σωρο τροπους, μπερδευονται και χανουν τα λογια τους, κανουν απιστευτες χαζομαρες για συγκινησουν το απεναντι φυλο.

Η πρωτη σου εμπειρια δεν θα καθορισει την υπολοιπη σου συμπεριφορα, οχι παντα, υπαρχει ομως κατι που θα το κανει.

Ο ερωτας.

Οταν το αγορι ερωτευτει για πρωτη φορα, θα πεσει σε ενα βαθυ πηγαδι ευτυχιας , απο το οποιο δεν θα θελησει να βγει ποτε.

Εκτος εαν...

Υπαρχει παντοτε ενα εαν, μια μικρη ραγαδα σε ολο αυτο/ σε ολα
Πισω στα γουστα ομως...
Το πρωτο προβλημα στον ονειροκοσμο του αγοριου, ερχεται απο εναν κολλητο του. Θυμαμαι τι μου ειχε πει ακομη, που το ειχε ακουσει; Δεν το εμαθα ποτέ. Οι ξανθιες, μου ειχε πει, ειναι οι πιο ωραιες γυναικες. Οι ξανθιες, σκεφτηκα και εγω, τι λες βρε παιδι μου; Δυνατη αποψη, με βαρυτητα στα αυτια μου.
καπως ετσι το προβλημα αρχιζει να μεγαλωνει.

Γουστα μερος τριτον λοιπον.

κοριτσι, ερωτας, ξανθιες...
τα εξωτερικα χαρακτηριστικα, ειναι αλλο ενα τεραστιο επιπεδο συζητησης και προβληματισμου. Απο αυτες τις κουβεντες, που θα κρατησουν σε ολο σχεδον το σχολειο, το γυμνασιο και το λυκειο, το αγορι θα μαθει ενα - ενα τα χαρακτηριστικα μια γυναικας. Το στηθος και τα ποδια, το χαμογελο και το ντυσιμο, το περπατημα και η φωνη, να συνεχισω;

Οχι, τα ξερετε ολοι φανταζομαι...

Θυμαμαι πως καθε φορα που ακουγα κατι, μεσα στο μυαλο μου κλειδωνε και ενα καινουριο στοιχειο. Λιγο πριν φυγω για το πανεπιστημιο, ο Μαριος μου ειχε κανει μια ακομη ερωτηση, ποια θα ηταν η τελεια περιπτωση γκομενας; Η πιο σημαντικη, αυτη που θα αξιζε κανείς να σταματησει. Ειναι φοβερος τυπος ο Μαριος, ευθυγραμμος και ειλικρινης, τις περισσοτερες φορες, κατασταλαγμενος ομως; Οχι δεν ηταν, τωρα ειναι. Ηταν εκεινη την βραδια, που του ειχα μιλησει για το σχεδιο, που ειχε σχηματιστει στο μυαλο μου. Νομιζω οτι οι περισσοτεροι, το ειχαν και ισως το εχουν σαν μπουσουλα, αυτο το σχεδιο.

Η απολυτη γκομενα, στην αρχη ειναι μια θολη ζωγραφια, ενα μισοτελειωμενος πινακας, μια παρωδια ανθρωπου, δεν εχει φωνη, δεν εχει ματια, δεν εχει σταθερο χρωμα μαλλιων, δεν εχει ψυχη ή χαρακτηρα. Ειναι ομως εκει, στο πισω μερος του μυαλου μας, μια ησυχη παρουσια...

Ο Μαριος με ειχε κοιταξει οπως κοιταζουμε εναν επικυνδυνο ψυχοπαθη, δεν ηξερε αν θα επρεπε να συμφωνησει ή να φωναξει καποιον γιατρο. Δεν εκανε τιποτε απο τα δυο... εφυγε οπως εφυγα και εγω και δεν τον ξαναειδα για τουλαχιστον εξι χρονια.
Το αγορι στο πανεπιστημιο, αν ευτυχησει να παει, θα γνωρισει τα υπολοιπα. Θα μαζεψει σιγα - σιγα τα κομματια. Θα ερωτευθει ξανα, θα αγαπησει ή και θα αγαπηθει, θα χωρισει, θα θυμωσει με τις γυναικες, θα τις ερωτευθει ξανα και θα τις μισησει, θα εμπιστευτει και θα τον εμπιστευτουν, μια ή και περισσοτερες φορες. Ολοι σχεδον θα περασουν απο αυτο το σταδιο. Ταυτοχρονα το παζλ θα συμπληρωνεται, τα ματια, τα μαλλια, το προσωπο και η φωνη. Τελευταιος ο χαρακτηρας ή πρωτος.
Βλεπετε στο πανεπιστημιο, οι συζητησεις θα αλλαξουν λιγακι ποιοτητα, ομως ξανα θα ειναι γυρω απο αυτες, τις γκομενες. Το εξω, το μεσα, η βραδια, το τραπεζι, η πιστα, το μπαρακι, τα μωρα, οι θεες, τα μοντελα και τα μπαζα, οι μαστορισες και οι παρθενες, οι τρελλες και οι μυστηριες, οι βηφαντζουδες (τεφαντζουδες), η φιλοσοφικη, το πολυτεχνειο (που δεν λεει), η Ιατρικη (βιτσιοζες), η Νομικη που ειναι και η επιστημη μου, δεν θα πω τιποτε κοριτσια, αν δεν πειτε και εσεις ομως, η λογοθεραπεια. Καθε σχολη και ενα διαφορετικο στυλ, μια αλλη πλευρα της Σεληνης. Ολα τα παραπανω ειναι γυρω απο αυτες, οποιος προσπαθησει να πει οτι δεν τα εκανε, ειναι χαζος και σιγουρα οχι πιστευτος.

Οι περισσοτεροι θα καταλαβουν γρηγορα πως η απολυτη γκομενα που εχουν στο μυαλο τους, δεν θα εμφανιστει ποτέ μπροστα τους. Αν ειναι εξυπνοι, θα διαλεξουν εκουσια ή ακουσια και εδω εγω γερνω προς το ακουσιο, μια κοπελα που να συγκεντρωνει καποια απο αυτα τα χαρακτηριστικα. Μολις η γκομενα γινει κοπελα, αισθημα, γυναικα μου, το κοριτσι, η απολυτη γκομενα θα κρυφτει στο υποσυνειδητο του. Θα αποτραβηχτει...

Αν το αγορι επιμεινει ή εαν πιστευει πως ειναι περισσοτερο εξυπνο απο ολα τα υπολοιπα, το κυνηγι θα συνεχιστει. Θυμαμαι καποιους φιλους, να πηγαινουν απο μια καλη σχεση, σε μια αθλια, κυνηγωντας το δικο τους ονειρο. Να συνεχιζουν την προσπαθεια, ενα ακομη χαρακτηριστικο, μια ακομη λεπτομερεια. Καποιοι απο αυτους το παλευουν ακομη και καλα κανουν ισως.
Δεν υπαρχει καποιος δρομος σε αυτη την ιστορια.
Υπαρχει ομως ακομη μια κατηγορια.

Μια ακομη περιπτωση.

Να κοιταξεις διπλα απο ενα βαρετο γνωστο σου ενα βραδακι και να δεις ενα τελειο ζευγαρι ματια, ενα υπεροχο χαμογελο, το σωστο προσωπο... την σωστη φωνη, να τα δεις ολα. Η εκφραση δεν βγηκε για πλακα, ασχετο αν χρησιμοποιειται κατα κορον και εχει χασει τη βαρυτητα της.
Αν η απολυτη γκομενα του μυαλου σου εμφανιστει μπροστα σου, αν παρει σαρκα και οστα, εαν ζωντανεψει και αποκτησει ονομα και επωνυμο, οπως συνηθιζω να λεω, τοτε πρεπει να διαλεξεις.
Η απολυτη γκομενα του μυαλου σου δεν ειναι σιγουρο, οτι θα ασχοληθει μαζι σου, στο δικο της μυαλο μπορει να υπαρχει κατι διαφορετικο, αυτο πρεπει να το καταλαβεις γρηγορα. Η απολυτη γκομενα, δεν ειναι σιγουρο οτι θα ειναι ενα καλο κοριτσι και η σωστη απαντηση εδω δεν ειναι το οτι δεν μου αρεσουν τα καλα κοριτσια/ αυτο ειναι η λαθος απαντηση.
Η απολυτη γκομενα, ειναι ενα συμπαγες συνολο ολων των επιθυμιων σου, εχω συναντησει τεσσερις τετοιες περιπτωσεις στην ζωη μου. Τρεις γνωστων και οχι παντοτε φιλων και μια δικη μου. Καμια περιπτωση απο ολες αυτες που σας ειπα και ειμαι βεβαιος οτι ποσοστο ειναι πολυ μεγαλυτερο, δεν πηγε οπως κανεις θα περιμενε.
Αυτο το συμπαγες συνολο επιθυμιων λοιπον, που το πιθανοτερο ειναι πως θα σε τραβηξει σαν μαγνητης απο την πρωτη στιγμη, δεν ειναι σιγουρο πως θα αποτελεσει το αλλο σου μισο.
Η απολυτη γκομενα, δεν θα σε ακολουθησει σπιτι το επομενο βραδυ/ μην την περιμενεις, μην την ακουσεις, μην προσπαθησεις να την κερδισεις.

Πρεπει να διαλεξεις.

Να ρισκαρεις.

Η απολυτη γκομενα δεν θα σε ακουσει, δεν θα σε προσεξει, δεν θα της εισαι σημαντικος, δεν θα μπορεσει ποτέ να κανει ολα οσα εχεις στο μυαλο σου γι' αυτη γιατι πολυ απλα δεν τα γνωριζει.

Πρεπει να διαλεξεις.

Αν θα υποχωρησεις/ φυγεις.

Δεν υπαρχει καποιος συγκεκριμενος δρομος σε αυτη την περιπτωση. Γνωριζω μια πλευρα τις ιστοριας, αντε ξερω τεσσερις οπως σας ειπα. Ο ενας καταστραφηκε γιατι δεν μπορεσε ποτε να την πλησιασει. Ο δευτερος εκανε μια σχεση που τελειωσε με φονο και τραγωδια. Ο τριτος προσπαθησε τοσο πολυ να την βαλει στο καλουπι που ειχε στο μυαλο του, εφτιαξε ενα τερας που στο τελος δεν ηθελε ουτε να το βλεπει και ο τεταρτος ειναι ακομη καπου εκει εξω, γυριζει ψαχνοντας μια φωτοκοπια, αυτου που ειχε και εχασε.

Η τελευταια ειναι και η πιο συχνη περιπτωση νομιζω.

Η απολυτη γκομενα δεν ειναι κακια, ουτε ο διαβολος μεταμορφωμενος, μπορει να ειναι μια πολυ καλη κοπελα απο σπιτι με γαλλικα και πιανο, μπορει να ειναι φτωχη ή και πλουσια, μπορει να ειναι ερωμενη, μανα, φιλη, ξανθια ή και μελαχρινη. Μπορει να ειναι η Λιλιθ, η γυναικα, που ξελογιασε τον εωσφορο, μια μαγισσα ή μια αγία.
Μπορει να σε ερωτευτει, ομως δεν θα πρεπει να την αγαπησεις.

Βλεπετε το μυστικο για το αγορι που δεν ηξερε τιποτε και στο τελος θα μαθει τοσα πολλα αν την ανακαλυψει να τον περιμενει καπου γελωντας σαρδονια, ειναι πως η απολυτη γκομενα αν σε χασει, δεν χανει τιποτε, αν ομως την χασεις, τοτε αδερφακι μου χανεις τα παντα.

Cut Here απο Cure και πολυ ποτο, ξενυχτι και οχι πολυ ορεξη για συζητησεις.
Αν εισαι τυχερος θα την ξεπερασεις, αν εισαι τυχερος θα ζησεις και μετα απο αυτη.
Αν εισαι κατι περισσοτερο, αν επιλεξεις να το προσπαθησεις και τα καταφερεις τοτε...
θα εισαι ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος του κοσμου.

Υπαρχει ομως ακομη μια διαδρομη.

Αυτη θα την κρατησω για μενα, οι περισσοτεροι που εχω γνωρισει, ουτως ή αλλως κιοτεψαν μπροστα της, φοβηθηκαν, επαιξαν και εχασαν. Δεν χρειαζονται συμβουλες περισσοτερες, απο αυτες, οσο για τους υπολοιπους τους ευχομαι να κερδισουν σε ολα τα υπολοιπα πραγματα στην ζωη τους.
Ας αφησουν την απολυτη γκομενα κλειδωμενη στο ντουλαπι, μια αγνωστη λεξη, που ακουσαν και δεν την καταλαβαν μικροι.

Ειναι καλυτερα ετσι...

Ολα τα ζωντανα πραγματα εχουν τρωτα σημεια.
Μικρες ραγαδες στην πανοπλια τους.
Αν κλεισεις τα ματια σου, θα δεις μπροστα σου την σωστη διαδρομη.

Η απολυτη γκομενα ειναι ανθρωπος.

Ζει... και ερωτευεται

Μεγαλωνει... και στεναχωριεται

Πεθαινει... και χανει

Την επομενη φορα θα σας μιλησω επιτελους για μαυρα πεμπλα.
Πρωτα ομως θελω να κανω κατι αλλο, δικο μου, εξισου σημαντικο.
Ο αερας σημερα μου εφερε λογια που μυριζαν θαλασσα.

'exitus acta probat'




στο επανιδειν...


Angelo.

Flash back

Συνήθως γίνεται με αυτό τον τρόπο.

Η κουβέντα ξεκινάει απο μια παλιά ταινία, οπως ας πουμε το Κοράκι, που ειδα χτες για εικοστη φορα. Το παθαινω αυτο με καποιες ταινιες που μου αρεσουν. Το παθαινω σχεδον με ολα τα πραγματα που μου αρεσουν. Φτανω σε σημειο να γνωριζω ολες τις ατακες, ολες τις σκηνες, τις πιο μικρές λεπτομέρειες.
"ενας άνθρωπος έχει μια ιδέα, η ιδέα προσελκύει κι αλλους με ομοιο τροπο σκεψης, εξαπλωνεται και κυριαρχει, η ιδεα εχει γινει κατεστημενο" αυτο ειναι μερος του μακριου μονολογου του κακου της σκοτεινης αυτης ταινιας, οπως τον θυμαμαι. Δειτε τωρα πως δουλευει αυτο στην πραγματικοτητα.
Καποιος λεει μια ιστορια, δικια του - προσωπικη, μιλαει για ενα παλιο του ερωτα, κατι που περασε και αφησε πισω του μονο μια αναμνηση. Εσυ ακους και στην συνεχεια λες κι εσυ μια δικια σου παρομοια εμπειρια.

Συνηθως γινεται με αυτον τον τροπο.

Οταν ολες οι ιστοριες τελειωσουν, οταν εχουν ειπωθει οσα μπορουσαν να ειπωθουν, η συζητηση σταματα. Οι σκεψεις ομως παραμενουν, γινονται κυμα, μια μορφη ενεργειας που ο ανθρωπος δεν ελεγχει και μεγαλωνουν. Συγκεντρωνουν τα στοιχεια και ενω εσυ επιστρεφεις σπιτι σου, για να περασεις μια ησυχη νυχτα, αυτες σε προσπερνουν, φτανουν πρωτες και σε περιμενουν. Μολις χαλαρωσεις αρκετα ωστε να ακουσεις, σου ξαναλενε την ιστορια.

Συνηθως γινεται με αυτον τον τροπο.

Οι αναμνησεις ειναι πιο δυνατες απο την πραγματικοτητα, ειναι η περιληψη ολων των προηγουμενων στιγμων. Ενα συμπαγες, πυκνοπλεγμενο σχεδιο. Δεν εχουν λογικη, γιατι η λογικη περιεχεται σε αυτες, ειναι μερος τους. Δεν εχουν χρονο, γιατι ο χρονος τους εχει παρελθει και επαψε να ειναι σημαντικος. Ειναι ωμες και χωρις συναισθηματισμο, γιατι ολο το συναισθημα εχει ξοδευτει ηδη. Πονανε ομως και πληγωνουν, μπορουν να σου προξενησουν φοβο, γιατι γνωριζουν τις πληγες σου πιο καλα και απο αυτον που τις εχει προξενησει.

Συνηθως γινεται με αυτο τον τροπο.

Τα κυματα ταραζουν το υποσυνειδητο, ξυπνανε το τερας μεσα σου, σου λενε να μετρησεις οσα εχεις χασει, να κανεις το λογαριασμο αλλη μια φορα. Ενα οχι - για καθε ενα γιατι, ενα και εγω - σε καθε ενα σ'αγαπω, μια φωνη- για καθε ενα δακρυ. Μετρησε τα ολα, βρες τι σου λειπει περισσοτερο.

Συνηθως γινεται με αυτο τον τροπο.

Το τελος της ημερας θα φερει ισως ενα ποιημα, θα φερει μια γιορτη απο αλκοολ, μια ταση εκδικησης και μια επισκεψη στην κασελα με τα παλια βιβλια. Θα φερει ομως και μια θλιψη που δεν μπορει να μετρηθει, θα φτιαξει μια εικονα της στον λευκο τοιχο και θα γραψει μια αναρτηση που θα τελειωνει με αυτο τον τροπο.

Αρμενίζοντας στους ορυζώνες της Κόλασης (ποιητική συλλογή)

Οι ορυζώνες της Κόλασης…

(Μέρος ΄Β)

 

Φωνές χαράς, τα αυτιά σου γδέρνουν

Οίνων χοροί, με θύμησες σε ταξιδεύουν

Όσα έκανες θυμάσαι,

Τις ώρες που φοβάσαι,

Τα γιορτινά τραπέζια, που γέρνουν –

 

Την ξένη σάρκα, που μοιάζει κοντινή

Τη στιγμή, που σε πλησιάζει, φιλική

Δεν είναι εκείνη… ονειρεύεσαι,

Άγνωστα είναι τα χείλη, που γεύεσαι,

Σε νέα πόλη, σε καινούρια γιορτή

 

Του χτες ήχοι, τους θρόνους σου λειώνουν

Του πριν αποχρώσεις, κάθε ατάκα στοιχειώνουν

Ότι με πονηριά γίνεται,

Στο χάος γκρεμίζεται,

Όπως όσοι κάνουν, πως επιβιώνουν

 

Όταν φωνές χαράς κτίζουν θριάμβου εικόνες

Κάτι εφιάλτες δεν υπακούουν σε κανόνες

Θάβουν της αγάπης τα τρίματα,

Πίσω από ειρωνείας πρίσματα,

Κάθε τρίτη νύχτα…

Στης Κόλασης τους ορυζώνες.

 

 

©AggelosTsanatelis(2002)

 

 

 

 

 

 

Ο μεγάλος ερωτικός

Y

πάρχουν πράγματα που στραβώνουν την ευθεία γραμμή που ακλουθούνε και οι πιο σταθεροί άνθρωποι.

Σταθεροί δεν είναι όσοι είναι ήσυχοι ή χωρίς πάθη. Όχι… σταθεροί είναι και όσοι έχουν πάθη και διαστροφές, εχουν βίτσια και είναι εξωστρεφείς στο έπακρο. Ακόμη και αυτοί όμως είναι δυνατό να βγουν από την πορεία τους. Υπάρχουν δυο τρία πραγματάκια που το επιτρέπουν ή το προκαλούν, το σημαντικότερο όλων για μένα είναι συγκεκριμένο και υπαρκτό. Το 1994 τελειώνοντας μια εισαγωγική νουβέλα που είχα ξεκινήσει χρόνια πριν, ήδη στο πανεπιστήμιο, σε ένα φιλικο σπίτι, μια παρέα ανθρώπων, που κάποιες στιγμές νοσταλγώ γιατί τους έχω πλέον χάσει, αλλους λογω αποστασης και συμφερόντων και καποιους δυστυχώς επειδη ο χρόνος τους σε αυτή την πλευρά της ζωής ήτανε υπερβολικά λίγος κατά την δική μου ταπεινή φρόνηση, είχα την πρωτη μου επαφη, την πρωτη μου κρίση ως νεόκοπος αυτοαποκαλούμενος συγγραφέας. Θα ξεπερασω τις αντιδικιες πάνω στο κειμενο και τις διαφορετικες ιδεες που έχει πάντοτε κάποιος τριτος για το τι είναι στην πραγματικότητα του η θεληση του συγγραφέα. Δεν εχουν τόση σημασια, οση εχουν κάποιες από τις θεσεις εκεινων των παιδιων. Υποστήριζα θυμάμαι πως η φανταστικη ιστορία που εξελίσσονταν στο κειμενο που κρατούσαν δεν είχε καμιά σχεση απολυτως με τα δικα μου βιώματα ή θελω. Δεν πιστευω πως θα ζησω για παντα, ούτε πως θα γινω ο ηρωας σε οποιαδήποτε περίσταση, της τελευταίας στιγμης. Ακόμη και σήμερα πιστευω πως σε αυτό είχα δίκιο, η αντιθετη αποψη όμως είχε να αντιπροτείνει κάποιες ενδιαφέρουσες θεσεις.

Μια από αυτές ήταν η απουσια του ερωτα από εκείνο το κειμενο. Έδειχνε κατά την αποψη ενός πολύ καλού μου φιλου και συνομιλητή, το πόσο στην τελικη καθρέπτιζα τον εαυτό του εκεί μέσα, ένας ανθρωπος τόσο παθιασμένα συγκεκριμένος όπως εγω, δεν είχε να παραθέσει ούτε μια γραμμή ρομαντισμού, σε τοσες σελιδες. Δεν είχα, γιατι συμφωνα με εκεινον, δεν με είχε αγγιξει ακόμη ο μεγαλος ερωτικός. Έτσι τον ονομαζε. Ήταν σαν να μιλουσε για ένα πρόσωπο. Υπαρχει σαν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο για τον καθενα, έτσι έλεγε, και αλιμονο τωρα τόσα χρόνια μετά τον πιστευω. Δεν έχω ιδεα, πως μπορεί τον νεανικό του κεφάλι να είχε συλλαβει κάτι τόσο ασαφές με τόσο συγκεκριμένο τρόπο. Ο μεγάλος ερωτικός, μου είχε πει, θα διαλέξει μια στιγμή, για να σου προσφέρει μια διαφορετικη διαδρομή. Δεν είναι απαραίτητο να την επακολουθήσεις, όταν όμως την δεις για πρωτη φορά, τοτε κάτι από αυτό το διαφορετικο δρόμο θα περάσει, στα μυθιστορήματα σου, στα ποιήματα, στον τρόπο που μιλας για τα πράγματα.

Είναι απιστευτο ποσα πράγματα, μπορείς να μαθεις σε μια δεδομενη στιγμή αν προσεχεις λίγο παραπανω. Σήμερα ο Philippe εγινε δεκαέξι χρονων. Τόσα χρόνια περασαν από την πρωτη φορά που εγραψα κάτι για εκεινον. Σε αυτά τα χρόνια μεγαλωσε, εζησε και πεθανε όχι μια άλλα περισσότερες φορές. Τραγουδησε και χορεψε, άκουσε μουσικη με όλη την δυναμη της μαυρης ψυχης του. Πολεμησε και πολεμήθηκε, ταξίδεψε στα περατα της γης μέσα σε μια συλλογή από ποιήματα, κοιμηθηκε ένα βραδυ στην Πράγα γεματος ευτυχία και ξυπνησε ιδρωμένος από τον χειροτερο εφιαλτη. Υπηρξε και ισως συνεχισει να υπαρχει ακόμη κι αν δεν γραψω τιποτε άλλο γι' αυτόν ποτέ πια, όμως η ζωη του όλη αλλαξε όταν τον αγγιξε και αυτόν ο μεγάλος ερωτικος. Ένα μικρό μυθιστορημα, μια ανωριμη ιδεα που τωρα που την αντικρίζω διαπιστωνω ότι έχει μεγαλωσει υπερβολικα ακόμη και για να την διαβασω στα γρήγορα. Αν υπαρχει ερωτας σε αυτά τα κειμενα πλέον; Ναι φυσικα και υπαρχει. Ο δρομος φανερωθηκε και σε μενα, τον ακολουθησα για λίγο και ύστερα ξεστρατησα, όμως τα γραπτα τον αρπαξαν, τον ενσωμάτωσαν, γέννησαν από αυτόν και γεννήθηκαν, δημιούργησαν αλλους δρομους και κοσμους, άλλες πολεις και ιστοριες.

Τα περισσότερα πράγματα που γραφω εχουν ένα κομμάτι από τον μεγαλο ερωτικο μέσα τους. Αντιδρω γιατι δεν μου αρεσουν όσα βλεπω, μένω απαθής όταν με συμφερει, προγραματιζω με χρόνια και όχι ωρες, ειμαι ένα τεράστιο πονηρο ρομπότ, που έχει πεντε πράγματα, πεντε θελω, στο ποζιτρονικο του κεφάλι, από τοτε που με θυμαμαι, όμως αποσυντονίζομαι και χανω τον μπούσουλα, όταν βλεπω το σταυροδρόμι. Χανω την ευθεία, μπερδευομαι, γινομαι παιδι που θέλει να παιξει μπαλα μεχρι το βραδυ. Παυω να θελω κάτι άλλο, ονειρευομαι, μουρμουρίζω, λεω χαζομάρες και ότι άλλο κατεβάσει το ποταμι, όταν ερωτεύομαι.

Το βλεπω σε ολους, το βλεπω σε μενα, το βλεπω στα γραπτα και στα ποιηματα, στα μερη που δεν εχουν γωνιες, σε κυκλικες ευθειες. Υπαρχει διαφορετική διαδρομη, ασχετα αν την ακολουθησαμε ή όχι, υπαρχει. Υπαρχουν πράγματα που στραβώνουν την ευθεία γραμμή που ακλουθούνε και οι πιο σταθεροί άνθρωποι.

Δημήτρη, επειδή δεν πιστεύω πως ο χρόνος μας τελειώνει σε ένα ματωμένο σκαλοπάτι, επειδή θέλω να πιστεύω πως ότι μας χρωστάνε σε κάποια στιγμή, σε κάποιο άλλο μέρος, μας το επιστρέφουν, όπου και αν σε οδήγησε το δικό σου ταξίδι, ελπίζω ο δικός σου ερωτικός να σου ύφαινε τους δρόμους που τόσο αγαπούσες.

Είχες δίκιο… ο μεγάλος ερωτικός έχει ένα σχέδιο για όλους.

Είναι σχεδόν απίστευτο ότι ζω ακόμη.

Θα τα ξαναπούμε…

Οι ψεύτικοι άνθρωποι και οι αληθινοί σωσίες (Βιβλίο 1Β)

Σας είχα μιλήσει για τους ψεύτικους ανθρώπους. Αλαζόνες και πονηρούς, ένα σωρό από δαύτους, πολλοί από εμάς τους έχουμε συναντήσει, μια ή και περισσότερες φορές. Είχα την εντύπωση ότι είχα ξεμπερδέψει μαζί τους και ανάμεσα τους βάζω και τον εαυτό μου, τους είχα αφήσει πίσω μου, σε μια ξένη πόλη, σε μια ξένη χώρα. Έκανα λάθος…

Σήμερα ανακάλυψα πως όλοι αυτοί οι ζωντανοί νεκροί υπάρχουν ακόμη. Ακονίζουν τα νύχια τους και περιμένουν την επόμενη ευκαιρία για να ξεκάνουν τον καλό και απονήρευτο, τον ανυποψίαστο, το θύμα. Όταν δέχεσαι πολλαπλά μηνύματα από παντού, είσαι υποχρεωμένος να ανοίξεις τα αυτιά σου και να ακούσεις. Να επανέλθεις σε εγρήγορση. Εκείνη την κατάσταση στην οποία ένιωθες πάντοτε τόσο άβολα, μα συνάμα τόσο ταιριαστά.

Οι ψεύτικοι άνθρωποι κρύβονται σε ιστοσελίδες. Κρύβονται σε όμορφα σπίτια και φορούν καλοκάγαθα προσωπεία. Κάνουν αυτό που έκαναν πάντοτε, περιμένουν υπομονετικά. Ελλοχεύουν πίσω από προτάσεις και φιλικές κουβέντες, πίσω από αδυναμίες και αγαθές προθέσεις. Περιμένουν όμως πάντοτε την ευκαιρία.

Τότε καταλάβαινες πάνω κάτω αν δεν ήσουν ονειροπόλος ή ανόητος τι περίπου γινόταν. Περίπου… καταλάβαινες πότε κινδύνευες. Μπορούσες να αντιδράσεις όμως, το παιχνίδι παίζονταν διαφορετικά. Τώρα αντίθετα δεν καταλαβαίνεις τίποτα και αν το κάνεις, εάν καταλάβεις κανένας δεν θα σε αφήσει να μιλήσεις. Σε αυτή την εποχή κυβερνούν άλλα πράγματα. Τότε ο πιο δυνατός ήταν ο πιο όμορφος, ο πιο μάγκας, ο πιο καλά κονεξαρισμενος, σε κάποιες στιγμές και αυτός που είχε τα πιο πολλά λεφτά. Τώρα η σειρά έχει αλλάξει, πιο μάγκας είναι αυτός που δεν μιλά, αυτός που δεν φαίνεται, αυτός που έχει χρήματα και τα χρησιμοποιεί σωστά. Όμορφα πλέον είναι τα λόγια και οι κρυμμένες εξισώσεις.

Όλα αλλάζουν, μαζί τους και οι ψεύτικοι άνθρωποι. Βρήκαν πρόσφορο έδαφος και εξελίχτηκαν σε ένα άλλο είδος, πιο επικίνδυνο.

Το ένστικτο ήταν αυτό που με οδήγησε τις περισσότερες φορές. Η λογική είναι για τους αδύνατους. Η λογική συμπληρώνει, όταν όμως το ένστικτο σου, φωνάζει σε σένα πως κάτι είναι λάθος ή σωστό καλά θα κάνεις να το ακούσεις. Η απάντηση δεν δίνεται πότε την επόμενη στιγμή, αντίθετα, δίνεται μετά από πολλά χρόνια. Μοιάζει με την εκδίκηση. Για παράδειγμα, αν σήμερα έγραφα για τα μαύρα πέπλα, τότε θα είχα κάνει λάθος και κάποιος άλλος θα είχε κερδίσει. Άκουσα όμως και θυμήθηκα. Θυμήθηκα πως όταν κάποιος θέλει να βρει την αλήθεια πρέπει να κοιτάξει και από την άλλη πλευρά. Να σιγουρευτεί δηλαδή ποιο είναι το ψέμα. Το βρήκες; Εντάξει, τώρα μπορείς να πας παρακάτω.

Πριν από μερικούς μήνες στην μέθη μου, που επιτέλους κέρδισα τον γύρο και την παρτίδα, ξέχασα ένα βασικό παράγοντα της ήττας. Όταν νιώσεις περισσότερο νικητής από ποτέ, τότε αγαπητέ μου συνοδοιπόρε έχεις σχεδόν χάσει. Έκανα ένα βήμα πίσω λοιπόν και για να σιγουρευτώ, αποφάσισα να σηκώσω το πέπλο και να δω το πρόσωπο του σωσία.

Στο επανιδειν, mi mapa.

Κουτι σε σχημα καρδιας

Δανεικα...
Τα χρηματα ειναι το πρωτο που θα σκεφτεις οταν ακουσεις την λεξη. Ομως αυτα ειναι τα πιο φτηνα απο ολα.
Ισως μεγαλωνοντας ανακαλυπτουμε τον εαυτο μας καλυτερα τελικα. Ειναι μια σκληρη ανακαλυψη θα ελεγα. Ποσο δυνατοι εχουμε υπαρξει; Ποσο σωστοι ή ποσο λαθος; Υπαρχει μια επιδημια στους γραφεις των ιστολογιων, μια ταση να μιλανε για το παρελθον τους. Ειναι νορμαλ αυτο, θυμαμαι κατι που ειχα διαβασει, πως ο ανθρωπος συνηθως μιλαει για τον εαυτο του οταν προσπαθει να σου πει τη σκεψη του για το μελλον σου. Ξερετε τωρα κουβεντες του στυλ, πιστευω πως πρεπει να κανεις αυτο γιατι δεν υπαρχει αλλη λυση ή κατι παρομοιο, δεν ειναι τοσο σημαντικο αυτο, αυτη την στιγμη.
Σημαντικο ειναι το ποσα πραγματα τελικα εχουμε δανειστει ή εχουμε δανεισει στους αλλους. Ποσα μπορει να ειναι αυτα; φρασεις και μουσικη και αποψεις και ιστοριες και στυλ και ντυσιμο και ενα σωρο αλλα πραγματα οπως θεματα για να σηκωσουμε μια καινουρια αναρτηση.
Δανεικη.
Με βαση κατι που εχουμε διαβασει καπου αλλου. Αυτη ειναι μια αναρτηση που ασχολειται με αυτο ακριβως το πραγμα. Τις δανεικες σκεψεις, τα πραγματα που εχουμε παρει και κρυψει μεσα στο κουτι.
Ειναι σοκ να ανακαλυπτεις πως και αλλοι κανουν οτι και εσυ, ισως και καλυτερα απο εσενα. Δανειζονται λογια σου, τα χρησιμοποιουν και ξαφνικα εσυ τα βλεπεις μπροστα σου. Οχι παντοτε αμεσως, οχι την επομενη στιγμη, αλλα χρονια μετα.
Αυτουσια.
Πριν απο μια εβδομαδα σκαλιζοντας τον ιστοκοσμο γυρω μου, ανακαλυψα ενα μικρο ομορφο μυστηριο. Το σκαλισα γιατι ηθελα να ακουσω κατι καινουριο και υστερα το ξεχασα. Ομως αυτο με ακολουθησε, αρχισε να περιεργαζεται οσα εγραφα.
Χανονταν και υστερα ξαναγυριζε. Στην αρχη δεν εδωσα σημασια, γιατι εγραφα και ακουγα χωρις να προσεχω. Υστερα καποιος μου ειπε μια δικη του ιστορια και οπως εκανα τοσα χρονια, προβληματιστηκα. Ανοιξα τα ματια μου και κοιταξα γυρω μου, αρχισα να βλεπω και να ακουω ξανα.
Μου αρεσει να στολιζω οτι κανω οσο το δυνατον περισσοτερο ειτε αυτο ειναι ιστορια, ειτε ειναι ιστολογιο. Λιγη μουσικη, ενα κουιζ, τα νεα της ημερας, κατι ομορφο για να διαβασει οποιος βρεθει εδω. Μου αρεσει να το βλεπω πρωτα απο ολους εγω. Δεν υπαρχει ουτε ενα ψευτικο ή αψυχο κειμενο εδω μεσα. Το πιο μικρο κρυβει την αληθεια του, κατι που βεβαια ισχυει και για πολλα αλλα κειμενα σε πολλους τοπους εκτος απο τον δικο μου. Ομως παντοτε μπορεις να αναγνωριζεις τον εαυτο σου, το δικο σου κειμενο οταν το δεις καπου αλλου. θυμασαι με αλλα λογια τις δικες σου ιστοριες.
Αυτο ισχυει και για τις συζητησεις.
Τις ερωτησεις και τις απαντησεις σε καποιες απο αυτες.
Τα προσωπα.
Τα πραγματα που σε εκαναν να γελας.
Και το τραγουδι, που ακουγες καποτε, ακομη και αν μεσα σου σε φοβιζε, επειδη της αρεσε.
Δανεικα.
Ενα σωρος απο πραγματα, μυριαδες αγνωστες απαντησεις, κρυμμενες μεσα σε ενα κουτι σε σχημα καρδιας.
Ολοι εχουμε απο ενα τελικα, φυλαγμενο, κρυφο-
Που παραλιγο να ξεχασουμε ανοιχτο...

(Το παραπανω δεν ηταν η αναρτηση για τα μαυρα πεπλα. Δεν νομιζω οτι επιτρεπεται να βαρυνω περισσοτερο αυτο το βραδυ. )

10 χρονια αλητικης ζωης...

Ειναι παραξενο σημερα μετα απο τοσα χρονια να ξανασκεφτομαι ολους εκεινους που καποτε αποτελουσαν το μεγαλο μικροκοσμο μου, τι τα θες ομως...Καποιες φορες προσπαθεις να πεισεις τους γυρω και κυριοτατα τον ιδιο σου τον εαυτο πως εκανες το αλμα, πως περασες στην αλλη πλευρα, αλλα φευ αιφνης συνειδητοποιεις οτι αυτα που για σενα ηταν σημαντικα πριν δεκα χρονια εξακολουθουν παρ'ολες τις ενεσεις υποτιμησης και απενεχοποιησης να σε αγγιζουν ακομη.
Πιστευω και παντοτε πιστευα πως ο καλυτερος τροπος να ξεφυγεις απο καποιον ή κατι ειναι να το(ν) βαλεις σε ενα "αλμπουμ" και με ενα ελαφρο μειδιαμα να ξεφυλλιζεις αραια και που, ετσι, μονο και μονο να μην κολλησουν οι σελιδες απο τη σκονη. Αυτο που ποτε δεν καταλαβα ή δε θελησα να καταλαβω ειναι οτι αυτες οι σελιδες δεν πιανουν ποτε σκονη για ενα πολυ απλο λογο: ειναι κομματι του εαυτου μας, ειμαστε εμεις και καθημερινα εξελισσομαστε εξ'αιτιας ολων αυτων μικρων και μεγαλων,καλων και κακων, ανθρωπων και μη.
Ειχα υποσχεθει στον εαυτο μου πως στο χωρο που ευγενικα μου προσφερθηκε απο το συνενοχο μου, δε θα μιλουσα ποτε για προσωπικα θεματα. Βεβαια ειχα υποσχεθει πολλα σε λιγους και μαλλον τους ξεχασα...
Gelo ευχαριστω για την ανοχη σου εκ των προτερων.

Η πόλη...

Ειναι περίεργο πράγμα η φωτογραφία. Ένα κομμάτι χαρτί χωρίς ιδιαίτερη ποιότητα μερικές φορές, παλιό λερωμένο ή απόλυτα γυαλιστερό. Μια κινέζα φιλη, την οποια φωναζα Αννα αντι για Άνιαν, οπως ηταν το κανονικο της, για ευνοητους λογους, πριν απο ενα σωρό χρονια μου ειπε πως, η φωτογραφια ειναι ενα ζωντανο πραγμα. Κλεβει ενα κομματι απο το Κα σου και το φυλασει. Οσο η φωτογραφια ζει, ενα κομματι σου θα ζει μαζι της, ηταν αρκετα ανατριχιαστικη η συζητηση που ειχαμε κανει τοτε, τωρα που την ξαναθυμαμαι.
Αυτο εκανα πριν ξεκινησω να γραφω αυτο το, ελπιζω οχι ανατριχιαστικο κομματι, βλεπετε παντα ειμαι προσεχτικος οταν αναφερομαι στην πολη. Υπηρξε ενας απο τους καταλυτες οπως σας γραφω σε μια προηγουμενη αναρτηση. Ηταν ομως και κατι ακομη, οσοι απο εμας εχουμε ζησει στο εξωτερικο για πολλα χρονια, αντιλαμβανομαστε τι περιπου λεω , ισως και να μοιαζει με την θυμηση ολων των υπολοιπων παιδιων που υπηρξαν φοιτητες, σπουδαστες ή οπως αλλιως γουσταριζαν να λεγονται εκεινη την εποχη. Δεν προσπαθω να εξαιρεσω κανεναν εδω περα, πιανομαι ομως απο πραγματα που ειδα, που εκανα... τελεία.

Η πολη...

Η πολη, υπηρξε σκοτεινη μα και ανεμελη. Σε τρομαζε στην αρχη, αλλα και αργοτερα. Σε τραβουσε απο το καβουκι σου, σε εβγαζε εξω απο τον εαυτο σου, αλλά και σε παγιδευε σε αυτον. Σε εκλεινε μεσα σε σκοτεινα δωματια ή σε αμολουσε παραφρονα μεσα σε εκεινο το παρδαλο πληθος, που γεμιζε τις νυχτες της. Τις νυχτες...
Θυμαμαι την αρχικη απογοητευση οταν διαπιστωσα οτι δεν υπηρχαν... καφέ. Δεν υπηρχε η Base, αυτο ηταν χτυπημα, επειδη ομως ειμαι μουσικο πλασμα, ακολουθησα την μουσικη και εκεινη με οδηγησε σε αλλα μερη. Θυμαμαι βουισμα της φυσαρμονικας καθως εμπαινα μουδιασμενος στο Καπουτσινο, ο τελευταιος χορος της Μερι Τζειν, ο πρωτος καλυτερα απο πολλους. Ναι αυτη ειναι μια αληθεια για την πολη, μουσικη - εκεινη η μουσικη που εγω λατρευα να ακουω, την γεμιζε, απο ακρη σε ακρη. Την ομορφυνε, την μεγαλωσε στα ματια μου, τοσο πολυ, ωστε να την αγαπησω. Την φοβηθηκα ομως.
Μπορεις να φοβηθεις οτι αγαπας; Μπορεις να νιωσεις τοση ελευθερια ωστε να κλεισουν τα πνευμονια σου; να φρακαρει ο λαιμος και να χασεις απο μπροστα σου τον κοσμο ή τη λογικη;
Η ελευθερια ηταν το δευτερο στοιχειο της Πολης. Ασυστολη, ανυποφορη και υπερβολικη, αγρια και χωρις φραγμους σε οτιδηποτε ηθελες να κανεις.
Η πολη χορευε τις νυχτες γυμνη και εκστασιασμενη. Ολοι το ειχαν καταλαβει αυτο. Αργα ή γρηγορα το καταλαβαινες. Αργα ή γρηγορα εβρισκες ενα - ενα τα μερη, την Τσεσεκα, την τζο-τζο και την Yalta. H yalta ηταν το κλου, οπως λενε οι σεφ, ηταν εκει για να αντικαταστησει ολα τα υπολοιπα μαγαζια, ολοι εχουν ενα τετοιο στη ζωη τους, ενα τετοιο κλαμπ, ενα τετοιο στεκι. Η μουσικη με εφτασε μεχρι εκει και κατεβαινοντας την σκαλα της εισοδου, ακουγοντας ολο το μαγαζι να μου φωναζει, ελα μεσα- ελα μαζι με εμας, αντιληφθηκα ποσο πολυ θα κρατουσε αυτο το ταξιδι. Εκλεισα για μια στιγμη τα ματια τυφλωμενος απο τα φωτα, που ακολουθησαν το σκοταδι και ακουσα μονο τα ντραμς, δυνατα, απολυτα

these are the times,
these are the crimes,
what are we waiting for...

δεν περιμενα καθολου, η πολη με αρπαξε στην αγκαλια της και με κρατησε σφιχτα εφτα ολοκληρα χρονια. Χωρις ανασα, νον στοπ, με στραγγιξε οπως εκανε στους περισσοτερους και στο παρτυ των 25, εφτα χρονια αργοτερα, κοιτωντας τωρα τις φωτογραφιες διαπιστωνω πως οι περισσοτεροι δειχνουμε κουρασμενοι. Ουτε νεοι, ουτε φρεσκοι οπως θα περιμενε κανείς- οι φωτογραφιες δεν κανουν λαθος, γιατι εχουν κλεψει αυτες τις στιγμες, οχι... απλα κουρασμενοι, μια αγελη απο ορθια πτωματα.
Η πολη ειχε πολλα μυστικα και ηξερε πολλα κολπα, αλλα το πρωτο πραγμα που σε εδενε μαζι της ηταν αυτο το μερος. Το υπογειο απεναντι απο τη Νομικη σχολη, ο τεραστιος χωρος, που οι Σοφιανοι λεγανε yalta.

ps. Μια φιλη μου θυμουμενη μια εξωφρενικη βραδια που ειχαμε περασει σε μια συναυλια των Depeche Mode σε αυτο τον χωρο, μου εστειλε δυο σχεδον ιστορικες φωτογραφιες, για τους φιλους του Personal Jesus, παραθετω την μια αν και ειναι προσωπικες.

Την επομενη φορα, που θα μιλησω για την πολη, θα σας πω γιατι δεν αρεσε στους Ελληνες.

Οι ψεύτικοι ανθρωποι και οι αληθινοί σωσίες (Βιβλιο 1α)

Μιλαγα χτες το βραδυ στο νετ με μια παλια μου φιλη που ζει στην Οσάκα, για το ποσοι πολλοι ανθρωποι εχουν μεταφερει το μεγαλυτερο ποσοστο της κοινωνικης τους ζωης στο διαδυκτιο. Μου ελεγε ποσο διαφορετικα ηταν τα πραγματα πριν απο δεκα χρονια, ποσο ανοιχτοι και αληθινοι ητανε τοτε οι ανθρωποι. Επειδη με την συγκεκριμενη κοπελα ειχαμεσπουδασει μαζι στο εξωτερικο, η περιγραφη της τοτε καταστασης με αγγιξε και μου δημιουργησε την προδιαθεση να συμφωνησω. Ναι οι ανθρωποι τοτε ηταν περισσοτερο Liveαπο οτι ειναι πλεον στο MSN.
Θυμαμαι για παραδειγμα ποσο αληθινα βγαιναμε και μιλουσαμε για τις εκπληκτικες επιδοσεις μας (οχι δεν θα πω αυτο που σκεφτεσαι...) στο μαθημα που μολις ειχαμε κοπει πανυγηρικα, για την φανταστικη βραδια που ειχαμε περασει, μονοι ή με καποιους φιλους βλεποντας τσοντες στα δορυφορικα. Ποσοι απο εμας εβγαιναν τοτε εξω φορωντας το πραγματικο τους προσωπο; Θα μιλησω για μενα περισσοτερο και για αυτους που γνωρισα εκεινη την περιοδο. Ναι ειναι αληθεια οτι περνουσαμε καλα, υπηρχε η ελευθερια του φοιτητη, η ξεγνοιασια του εφηβου ακομη, του νεαρου αν θελετε. Υπηρχαν οι ξενες, υπηρχαν οι ελληνιδες (οταν το βλεπω γραμμενο, ακομη και τωρα μου θυμιζει ξενη λεξη, τελος παντων.) υπηρχε η συνομωσια της παρεας, εκεινη η χοντρη σπεκουλα πριν απο καθε κυνηγι.
Για μια στιγμη, τι ειπα μολις τωρα;
Η Μιλένα πιστευει πως ο κοσμος σημερα ειναι ψευτικος, πως προτιμα το ιντερνετ για να πει αυτα που πραγματικα σκεφτεται, αυτο που πραγματικα θελει, πως τα περισσοτερα βιογραφικα ειναι η προβολη του τι θα ηθελε ο καθενας να ειναι και οχι αυτου που πραγματικα ειναι.
θυμαμαι εναν απο τους σταρ εκεινης της εποχης, να σκυβει στο αυτι μου, μια νυχτα που το Β52 μου φαινοταν το καλυτερο ροφημα στον κοσμο και να μου λεει πως οι περισσοτεροι καινουριοι εκει μεσα, σε ενα μαγαζι που λεγοταν Καπουτσινο, ητανε φρεσκο κρεας , ευκολο κυνηγι, αναλογα με τα γουστα του καθενος. Τον ειχα ρωτησει γιατι συνεβαινε αυτο, δεν θυμαμαι γιατι μου ειχε κανει εντυπωση αυτο το πραγμα, ισως ημουνα αθωος ή πολυ πονηρος αν και μεθυσμενος. Ειναι μια ευκαιρια, μου ειχε πει, ολοι αυτοι που ερχονται ανιδεοι να δοκιμασουν κατι καινουριο, ειτε ειναι ελευθερια μακρια απο το σπιτι και τα προβληματα τους, ειτε ειναι βιτσιο που φοβοντουσαν να βγαλουν εκει οπου ζουσαν, παιζουν απο την πρωτη στιγμη ενα ρολο. Παιζουν αυτο που ηθελαν απο μικροι να ειναι, τον ηρωα τους. Παιζουν τον πιο ωραιο γκομενο, την χαι γκομενα, τον φραγκατο, τον ιν, τον αουτ, τον μαγκα, τον ηγετη κτλ... Ολοι αυτοι μου ειχε πει ειναι ευαλωτοι, για αυτους που το γνωριζουν, ευκολο κυνηγι. Κανενας δεν ηξερε καλα τον ρολο του, μερικοι ισως ηταν καλυτεροι απο καποιους αλλους, αλλα κανεις δεν ηταν ασφαλης. Τον παρακολουθησα να σημειωνει σε ενα μπλοκακι που κραταγε πανω ενα ακομη τηλεφωνο και αηδιασμενος απο την ιεροτελεστια για την οποια ισως σας μιλησω μια αλλη φορα σηκωθηκα να φυγω. Ειχα πιει παρα πολυ εκεινο το βραδυ, δεν θυμαμαι πως εφυγα απο το μαγαζι, με ποιον ή ποια και που πηγα. Δεν θυμαμαι που ξυπνησα την αλλη μερα, θυμαμαι ομως με καθαροτητα ακομη και σημερα το τερας μεσα μου να συμφωνει.... και να προγραματιζει. Ασυναισθητα χωρις να το καταλαβαινω την εναρξη του κυνηγιου.
Τι ηθελα πραγματικα να κανω; Τι εκανα τα χρονια που σημερα φανταζουν στα ματια της φιλης μου πιο ρομαντικα; Αυτα που ηθελα. Χωρις οξειες ή περισπωμενες, με πληρη συναισθηση τις περισσοτερες φορες αυτου που εκανα. Αν επαιζα ενα ρολο που ειχα ονειρευτει απο μικρος; Αφησα το τερας ελευθερο και αυτο πρεπει να τους επαιξε ολους. Επαιξε τον οξυδερκη φοιτητη, τον καλυτερο φιλο, τον πιο ωραιο, τον πιο γενναιοδωρο, τον πιο πλουσιο, τον πιο φτωχο, το καθικι, τον Ντιάντο (που σημαινει παππους, αλλα δεν ειναι αυτη η σημασια του σε αυτη την περιπτωση), τον ερωτευμενο (αν και σε μια περιπτωση εξακολουθω να μην ειμαι απολυτα βεβαιος) τον κωμικο, τον γλετζε και τον εξω καρδια, τον μυστικοπαθη, τον μαγο και φυσικα τον συγγραφεα και ποιητη. Νομιζω οτι ημουνα πολυ καλος στα περισσοτερα. Αν ημουνα αληθινος και ο εαυτος μου; Νομιζω οχι περισσοτερο απο οτι ειμαι σημερα. Αν ειμαι σημερα αληθινος στα τσατ και στο εμ - ες - εν (δεν θυμιζει λιγο τα ες-ες αυτη η ιδεα του Μπιλ Γκειτς;), θα ελεγα ναι, λεω αυτα που σκεφτομαι οπως οι περισσοτεροι, ομολογω αυτα που θελω, μαρτυρω τα βρωμικα μυστικα μου, οπως ολοι και χτιζω ενα χαρακτηρα που θυμαμαι ή δεν εβγαλα ποτε απο μεσα μου, οπως σχεδον ολοι.
Οι ανθρωποι ειναι το αποτελεσμα των εμπειριων τους μαζι με μια μπολικη δοση φαντασιώσεων και βιτσιου. Αυτο πιστευω. Αν με ρωτησει κανείς για ποσοστο, θα πω οτι τοτε ητανε εποχη εμπειριων περισσοτερο και βιτσιων, φαντασιωσεις καναμε στα διαλλειματα απο τα πρωτα δυο. Τωρα ειναι η εποχη των φαντασιωσεων, αφου οι εμπειριες αποκτουνται με τρομερη ταχυτητα και τα βιτσια... Ω μα τα βιτσια οι περισσοτεροι πλεον τα εχουμε ηδη βγαλει.
Ποια ειναι η διαφορα και γιατι η γλυκια μου φιλεναδα στεναχωριεται;
Τα θηραματα πλεον δεν ειναι σε αποσταση μιας χεριας ή ενος δυνατου κοκταιλ. Στεκονται ασφαλη πισω απο μια οθονη και μας ταιζουν αυτο που θελουμε να ακουσουμε. Γελανε μαζι μας περιπαιχτικα και αυτο την θυμωνει, γιατι δεν μπορει να κανει αυτο που εκανε καλυτερα απο οτιδηποτε αλλο, αυτο που καναμε ολοι και μας λειπει τοσο πολυ, να κυνηγησει και να σκοτωσει. Ο αντιπαλος εγινε πιο δυσκολος ή εποχη που ζουμε εχει τρομερο ενδιαφερον και τα τερατα που ειχαμε ολοι χτισει για να μας προσεχουν, κρυβονται πισω απο ενα ομορφο, ροζ nickname.







Κλεινω εδω.
Θα παω τωρα να κυνηγησω....