Slide Away (Οι νεκροί τραγουδιστές II)

Τα περισσοτερα ωραια πραγματα συμβαινουν ξαφνικα.
Εκει που δεν το περιμενεις.
Μια νοτα, μια κινηση που φερνει μνημες, ενα κειμενο...
Ειχα καιρο να ταξιδεψω στα ιστολογια.
Ο χρονος μοιαζει να φευγει μακρια μας τοσο γρηγορα καποιες φορες, τοσο αθορυβα, ενας νοτιος ανεμος μεσα σε μια θαλασσα χειμωνα.
Το χιονι ερχεται λενε, οπως ο Αννιβας, μια τεραστια παγωμενη αγκαλια, στην τελευταια στροφη, πριν ενα ακομη καλοκαιρι.
Δεν μου αρεσει ιδιαιτερα ο αριθμος εντεκα, διαβασα τυχαια το κειμενο της αγαπητης μπλοκού, δυο ασοι μαζι, δυο εγω, το διπλασιο του μηδενος, δεν ηταν ποτε τα αγαπημενο μου νουμερο.


Κερδισα κατι ομως...
Ανοιξα μια πορτα στις μνημες.
Οταν ο χρονος τρεχει, οι ανθρωποι ξεχνανε γρηγορα.




Συλλεγω πραγματα γιατι μου αρεσει το παρελθον.
Μαζευω οσα ξερω πως καποτε θα ξεχασω.
Ενα εισιτηριο, μια καρτα απο καποια γιορτη ερωτευμενων, ενα μπουκαλι βοτκα γιατι ειχε τοση σημασια τοτε, μια φωτογραφια με ελαφρως τσακισμενες τις γωνιες της.
Εχω τοσα πραγματα, μου λειπουν τοσα πολλα.
Καμια φορα ξεχναω, πως καποια τα εχω ηδη κατακτησει...


Those pretty feet are stuck deep in the ground
All all that junk keeps coming
Must be the time to rearrange it all
Another place another time has called
She is rising above this world
She is heading for an open door

Ο Michael εγραψε αυτο το τραγουδι πριν απο εντεκα χρονια.
Σε ενα ιστολογιο που το ελεγαν Εντεκα, διαβασα μια καπως υπερβολικη βιογραφια του.
Διαπιστωσα πως οι ανθρωποι θυμουνται τα πραγματα με διαφορετικο τροπο.
Μαλλον ζουν με διαφορετικο τροπο καποια πραγματα.
Σας ειπα παλιοτερα για τα γκρουπ και τους τραγουδιστες τους, δεν σκοπευω να γραψω εδω μια ακομη βιογραφια.
Θα ηταν αδικο...



Ο ηχος του εβαζε φωτια στο αιμα μου, ο ηχος... μαζι με οτιδηποτε αλλο μπορει να κυκλοφορουσε στις φλεβες μου εκεινα τα χρονια.
Τι θυμαμαι απο ολη εκεινη την εποχη;
Την μουσικη, που ακουω μεχρι σημερα.
Τα παρτυ...
Προσωπα που αγαπησα και μισησα.
Την αρχη.
Το τελος.







Ερχομαστε απο καπου ολοι, ετσι ειναι και στο τελος απο καπου πρεπει να φυγουμε.
Ο τροπος δεν εχει τοση σημασια, αδικει ολα τα προηγουμενα.
Ειναι μια επιλογη, λαθος ή σωστη και απολυτα εντελως προσωπικη.
Αυτο ηταν η δικια μου παρατηρηση.

Δεν θελω να φανω εδω περισσοτερο φανατικος.
Οι φαν εχουν ξυπνησει αυτες τις ημερες γιατι η ταινια ερχεται, ομως δεν ειναι ωρα για πολεμους μεταξυ μας. Ο καθενας αγαπουσε ενα κομματι του στην τελικη.
Υπηρξα τυχερος γιατι μεγαλωσα πανω σε αυτα τα μονοπατια, χαραμιστηκα οπως οι περισσοτεροι, αλλα τουλαχιστον το εκανα κομψα.
Αυτος ειναι ενας ασχημος κοσμος, κληρονομησαμε μια φρικη, ομως τουλαχιστον θυμομαστε πως υπηρξαν και ομορφα κοριτσια σε ολη αυτη την ιστορια, υπηρξαν καλυτεροι ανθρωποι, βαρυγδουπες ατακες πεταξαν απο το παραθυρο και χαθηκαν στην νυχτα, την ωρα που ψαχναμε να βρουμε την εξοδο κυνδυνου.



Εγω δεν θελω να μιλησω για ολα αυτα.
Θα ηθελα να θυμαμαι τον Michael Hutchence οχι για τον τροπο που πεθανε αγαπητη εντεκα, αλλα για τον υπεροχο τροπο που εζησε, για τον ακομη καλυτερο τροπο που τραγουδησε σε ολους εμας, σε ολα οσα αφησε πισω του, οταν η θλιψη τον τυλιξε σε μωβ πεπλα.




And where has innocence gone
Do we know too much
Are you comfortable in your skin
When does the strip begin

Πουλας οτι εχεις απο την ψυχη σου και στο τελος δεν σου μενει τιποτε αλλο να δωσεις -καπου στην πορεια εχεις πεθανει.
Ειναι αυτο κατι που θα θελαμε να πουμε σε μια τετοια αναφορα;
Αυτες ηταν οι στιγμες, αυτα ητανε τα εγκληματα που ελπιζω να εχεις κανει, να εχουμε κανει ολοι μας, πριν αποφασισουμε πως τιποτε πια δεν απεμεινε.
Γιατι εχουν μεινει ενα σωρο πραγματα.
Οι σκελετοι κρυβονται στην ντουλαπα του καθενος και εκει θα πρεπει να μενουν.
Ο καθενας αντιλαμβανεται μαλλον διαφορετικα τα πραγματα.
Ζει σε αλλο κοσμο, χορευει τους ιδιους ρυθμους διαφορετικα, διπλα σου.
Ειμαστε ενα απιστευτο ζωντανο παζλ εμεις οι ανθρωποι ή μια απιθανα καλοστημενη απατη.
κατι απο τα δυο - τιποτα απο ολα.
Καμια φορα πεταμε ψηλοτερα, μερικες φορες πεφτουμε... ενταξει, τις περισσοτερες.





Ειχα καιρο να ταξιδεψω στα ιστολογια.
Τωρα που φτανω στο τελευταιο κομματι αυτης της αναρτησης και ακουγοντας το Disappear για νιοστη φορα η διαθεση μου φτιαχνει, οχι απο αυτα που εχω γραψει, δεν τρελαθηκα τοσο πολυ ακομη, μα απο τη μουσικη, απο αυτο το χιλιοακουσμενο κομματι, αντιλαμβανομαι ποσο σημαντικη ηταν στην ψυχικη μου ηρεμια αυτη η ψυχη.
Ελπιζω σε αυτο τουλαχιστον να συμφωνουμε.
Υπαρχει ενα κομματι του που σε καποια στιγμη ολοι μας αγαπησαμε.
Για εμενα αυτο ειναι υπεραρκετο...



Θα παω στην ταινια για να αναπολησω εκεινα τα χρονια, να δω την Καιλι, την Χελενα και ολα εκεινα τα αθωα ματια.
Τα δικα μου, τα δικα σου... τα δικα μας.




Back at you Hutch...

leave the freekin door open.

*Το παραπανω γεννηθηκε διαβαζοντας την συγκεκριμενη αναρτηση "Έντεκα (αιφνίδιοι θάνατοι διασημοτήτων - #3 Michael Hutchence)" και το αφιερωνω σε ολους τους xsive φαν εκει εξω.
Ειμαστε το ιδιο ειδος ολοι παιδια.

στο http://enteka.blogspot.com/2006/07/3-michael-hutchence.html

Οι νεκροι τραγουδιστες

Αφού έσπασα το κεφάλι μου να βρω ένα τραγούδι, που άκουσα πριν τρεις μέρες και μου άρεσε, (αυτό έχει μεγάλη σημασία αν αναλογιστεί κανείς πως τα χρόνια, μεταξύ του τελευταίου κομματιού που απόλαυσα και αυτού εδώ, είχαν αρχίσει να αθροίζονται επικίνδυνα), ανακαλυψα τυχαία τολμω να πω σκαλιζοντας το youtube ως ενας αλλος Ιντιάνα Τζόουνς, πως ηταν η καινουρια δουλεια ενος συγκροτηματος, που υποψιαζομουνα πως ηταν απο πισω απο την αρχη.
Το μονο που δεν ειχα καταλαβει και ηταν σημαντικο, ητανε πως το τραγουδι ηταν η προσωπικη δουλεια της τραγουδιστριας, που το επιθετο της θυμιζει το ονομα του Μαικλ Τζορνταν οταν το προφερουν νορβηγοι.
Της τραγουδιστριας του συγκροτηματος εννοω φυσικα.
Θα μου πειτε τωρα και τι εγινε ρε φιλε;
Τοσο σημαντικο ηταν αυτο, τοσο ωστε να κατσεις να αμολησεις την μπουγαδα;
Θα πρεπει να σας εξηγησω, την τρελη πορωση που μου βγαζουν τα συγκροτηματα προφανως... ποια συγκροτηματα ομως; εκεινη ειναι η ουσια.
Τρελαινομουνα παντα για γκρουπ, οπου το σημαντικοτερο κομματι τους ηταν ο τραγουδιστης, η φωνη, το προσωπο και το λαιφσταιλ. Τιποτα το πρωτοτυπο θα μου πειτε, ομως εγω δεν αναφερομαι σε εναν οποιονδηποτε τυπο τραγουδιστη. Δεν με ενδιεφεραν ποτέ ας πουμε οι Νιρβανα ή οι Μπιτλς ή οι Γουαμ και πολλοι αλλοι, οχι, εγω ηθελα την γκρουπα και τον τραγουδιστη, με αυτη την σειρα ας πουμε για παραδειγμα, ο Τομ Πετιτ και οι χαρτμπρεικερς. Ο Τζιμ και οι Doors, ο Μαικλ και οι INXS.
Ακομη και οταν δυσκολευομουν να ξεχωρισω τη φωνη απο το γκρουπ στο τελος, οπως στην περιπτωση και αυτη και αν ειναι περιεργη του Ρομπι Γουιλιαμς, ο τραγουδιστης ξεχωριζε, ηταν αυτος που εμενε. Ετσι εγινε και με το τραγουδι που σας ανεφερα, στο τελος η φωνη με τραβηξε, με εκανε να το ακουσω.
Ο λογος που δυσκολευτηκα ομως στην αρχη να το καταλαβω ειναι πως στις περισσοτερες των περιπτωσεων, αυτες οι φωνες που μου αρεσουν απο παλια, σβηνουν γρηγορα, φευγουν... σαν να τους κυνηγαει καποια καταρα, μολις τους συνηθιζα, πεθαιναν. Αλλοι επειδη δεν ειχαν τιποτε αλλο να κανουν ή να πουν και αλλοι γιατι εκαναν παρα πολλα.
Ξαφνιαστηκα λοιπον, ευχαριστα γιατι ειμαι φιλος της μουσικης αλλα και γιατι αυτη η τραγουδιστρια, αυτη η φωνη υπαρχει ακομη. Ο τιτλος ειναι λιγο βαρυς ισως και οι περισσοτεροι την δευτερα θελουμε να τρωμε ελαφρια, ομως αυτο ειναι ενα ευχαριστο πιστεψτε με κειμενο, σπανιο και ευχαριστο. Σπανιο οχι γιατι ειναι ευχαριστο... αλλα γιατι ολοι αυτοι οι ξεχωριστοι ανθρωποι μας εχουν δωσει ενα κομματι, μια στιγμη, ενα αγγιγμα αρμονιας και χαρας. Μας εχουν αφησει μια αναμνηση, μεσα απο ενα τους τραγουδι, εγιναν η εμπνευση μας οπως το ομορφο κοριτσι του κομματιου, για το οποιο γραφτηκε τελικα αυτο το ευχαριστο κειμενο.
Οσοι εχουν καταφερει να βρουνε την δικια τους φωνη, αυτη που τους θυμιζει, τους γεμιζει και τους ξεκουραζει στις δυσκολες στιγμες, μπορουν να σταματησουν την αναγνωση, δεν χρειαζεται να ακουσουν κατι περισσοτερο απο μενα. Η μουσικη που τους αρεσε απο παντα, το τραγουδι που αγαπησαν και αγαπουν, θα ειναι πολυ καλυτερη παρεα απο αυτο το κειμενο.
Η δικια τους αγαπημενη φωνη, θα τους ταξιδεψει, οσο και αν φανταζει περιεργο κι ας λενε πως δεν γινονται θαυματα, δευτερα βραδυ, μετα την δουλεια, στα Τρικαλα που εχουμε κληρονομησει.

Αυτο ηταν, δεν εχω κατι αλλο να πω.


Ταξιδεψε με τωρα μακρια, Ντολορες...

Ο αρρωστος κοσμος

Διάβαζα χωρις να θέλω να προσβάλω κανέναν, μια ανάρτηση σε ένα άλλο μπλοκ, της Λίλη συγκεκριμένα, για τις χωρισμένες μητέρες.. χωρίς να θέλω να φανώ αναίσθητος, ένιωσα σχεδόν παρείσακτος. Ενταξει δεν εχει τοση σχεση με την προσωπικη μου αντιληψη για το θεμα, ομως ακομη διαβολε και να ειχε, δεν θα μπορουσα να προσφερω τιποτα στην κουβεντα. Προβληματιστηκα ομως... σε ενα τετοιο θεμα αλλα ισως και σε πολλα απο τα θεματα που εχω βαλει εγω και αλλοι, υπαρχει αυτο που λεμε το προσωπικο στοιχειο. Προσωπικο ενταξει να το καταλαβω, αλλα σε ενα μπλοκ που διαβαζουν τοσοι ανθρωποι καθε βραδυ ενα τετοιο θεμα δεν σας φανταζει λιγο σεξιστικο;
Ισως η λεξη να ειναι λαθος, αλλα προσπαθω να καταλαβω ποιος θα μπορουσε, αντρας εννοω, να μπει στο πετσι μιας χωρισμενης μητερας. Ενας χωρισμενος πατερας, θα μου πειτε, οχι σκεφτειτε το, ειναι τοσο οξυμωρο.
Ποιους θα ενδιεφερε; μα μοναχα τις χωρισμενες μητερες ουσιαστικα. Λεω ουσιαστικα γιατι οπως και εγινε στην συγκεκριμενη κουβεντα, οσοι φουκαραδες τολμησαν να πουν την γνωμη τους αναμεσα σε τοσα πληγωμενα και εξαγριωμενα κοριτσια, εφυγαν με την ουρα στα σκελια. Ενας απο αυτους ομολογησε πως ειναι και λιγο αδερφη, αρα ευαισθητος. Δεν γλιτωσε ουτε αυτος.
Δεν σχολιασα, αποφασισα να πω εδω την γνωμη μου, οχι γιατι φοβηθηκα τον μπουχο, αλλα περισσοτερο γιατι ηθελα να αφησω αυτη την συγκεντρωση στο μοναδικο της ισως λογο υπαρξης. Το δεσιμο, που λενε οι Αμερικανοι. Μια προσωπικη συγκεντρωση για να πει ο καθενας απο αυτους την ιστορια του, το προβλημα του και το κομπλεξ του. Σε μια τετοια περιπτωση ενας σεξιστης αντρας δεν χρειαζεται για να τους πει πως σε καποιες περιπτωσεις οσες λιγες και αν ειναι αυτες φταινε και οι ιδιοι.
ΦΤΑΙΩ - ΦΤΑΙΝΕ - ΦΤΑΙΤΕ
Ναι ειναι αληθεια, χρειαζονται δυο στον χορο και στις σχεσεις ακομη κι αν αυτες ειναι αρρωστες οπως μερικοι ανθρωποι, οπως ισως ο κοσμος, καμια φορα φταινε και οι δυο.
Ιμαρτον πια, ειμαι τοσα χρονια σε αυτη τη γη και ακουω τις ιδιες μαλακιες συνεχεια, ας αναλαβουμε μια φορα και τις ευθυνες μας και προς θεου οχι αλλο δηλητηριο, ο πρωην αντρας σας κοριτσια, εξακολουθει να ειναι πατερας του παιδιου σας. Αυριο και αυτο ειναι πολυ συντομοτερα απο οσο ακουγεται, το παιδι σας (το δικο σας και το δικο του) μπορει να τον ζητησει ή μηπως και αυτο απαγορευεται;
Οσες φορες εχω κανει λαθος το εκανα χωρις να το γνωριζω, μετρωντας δε τις απωλειες προς τους αλλους πρωτα και μετα στον εαυτο μου παιρνω τα ρισκα μου. Δεν ειναι ευχολογιο, δεν ειμαι καλυτερος απο κανενα, δεν αγαπαω ιδιαιτερα τα παιδια, ουτε τον γαμο, ισως αυριο να γραψω για τα σκαλπ και την ορολογια του καμακιου τοτε και τωρα, ομως οταν αποφασιζω κατι κοιταζω να τα καταφερω δινοντας τον καλυτερο εαυτο μου και πριν δικαιολογηθω ή κατηγορησω και πιστεψτε με το κανω, με ρωταω... μηπως εχεις κανει εσυ την μαλακια;

Εξακολουθω να πιστευω επισης, οτι ειμαι ελαφρως εκδικητικος τυπος, για αυτο το λογο τολμω να πω πως ευχαριστηθηκα αυτη την αναρτηση.

Συγνωμη για τον τονο και το υφος μου...

εχω την εντυπωση πως επρεπε να σας τα χωσω περισσοτερο.

Flash movies- html & αλλες σπαστικες ασχολιες

Αφου αποφασισα πως δεν θα καταφερω ξανα, να στησω οπως ακριβως θελω το φλασακι που με παιδευει απο την προηγουμενη εβδομαδα ασχοληθηκα λιγο με το Picasa ανεβασα λοιπον ορισμενες φωτογραφιες για μερικες αγνωστες, που πιστευουν οτι δεν ειμαι αρκετα προσεχτικος. Ειμαι και προσεχτικος και επιμονος και ολιγον τι ψευτης... οταν με συμφερει. Το λιγκ ειναι για οσους εχουν ορεξη, αν δεν μου αρεσουν τα σχολια θα βγαλω και ορισμενους πρωην σουπερ σταρ. Τυχαια... Καριεριστες, παρτακηδες και ελαφρως φυγοπονους... απο τη δυσκολια εννοω. Τιποτα περισσοτερο γιατι βλεπω την Βοστωνη στο Ερτ. Κολλημα...

Τα χρονια του B52

Β52 το βομβαρδιστικο

Υπαρχει ενας καταλυτης, ενα μοναδικο σημάδι, μια αιτια που βγαζει μπροστα στα ματια μας τον πραγματικο μας εαυτο. Συνδεει εαν θελετε την παλια εποχη με την καινουρια, οι περισσοτεροι απο εμας το προσπερνουμε χωρις να του δινουμε την απαραιτητη σημασια. Το καλοκαιρι που μας αφησε δυστυχως, ειχα την ευκαιρια να επισκεφτω για ακομη μια φορα το αγαπημενο μου νησι. Μιλω για την Κρητη, ομως δεν εχω σκοπο να σας ζαλισω με μια ταξιδιωτικη αναφορα αποψε. Εκεινο που ειχα σκοπο να κανω ηταν να μιλησω για τα χρονια της οργης. Επειδη ομως ο τιτλος θυμιζε κατι απο παλια ταινια, σκεφτηκα να βρω κατι που να συνδεει ολες αυτες τις βραδιες, που ειναι λιγο περισσοτερο εντονες. Ολοι τις εχουμε, η καρδια να χτυπαει δυνατοτερα απο τα μπασα του κλαμπ, η διαθεση να εχει απογειωθει και ο εαυτος να ειναι εξω μαζι με τους υπολοιπους, να φωναζει να τραγουδα και να ερωτευεται. Ωραια βραδια αυτα ετσι; Δεν ειναι και τοσο συχνα οσο ισως με μια πρωτη ματια θα λεγατε. Σκεφτειτε για ενα μοναχα λεπτο τι συνηθως συμβαινει και συνεβαινε. Το μαγαζι ειναι λιγοτερο καλο απο οτι υπολογιζαμε (στο καλο εσεις βαλτε διακοσμηση, μουσικη, αντρες ή γυναικες αναλογα τα γουστα του καθενος, κατωτεροι του αναμενωμενου, δεν εχει καλο κοσμο, δεν μου αρεσει εδω... τι λετε; σας θυμιζει κατι ολο αυτο; Ωραια λοιπον, τις καλες βραδιες, τις βραδιες που ολα τα παραπανω ειναι ομορφα εχετε σκεφτει ποιος ειναι ο δικος σας καταλυτης; Μην βιαστειτε να απαντησετε και μην θεωρησετε πως εγω εχω βρει την απαντηση ακομη κι αν σε αυτο ειχατε δικιο. Υπαρχει παντοτε κατι που συνοδευει αυτο το πακετο χαρας, οριστε σας βοηθησα.
Τα ναρκωτικα ειναι το ενα που θα μπορουσα να πω, επειδη ομως δεν πιστεψα ποτέ οτι η μαστουρα βγαζει κεφι ή αν θελετε προτιμουσα να ξερω περιπου αν την επομενη θα ειμαι σε αυτον τον πλανητη, δεν το λεω. Πολλοι τα χρησιμοποιουν κατα κορον, ισως ειναι περισσοτερο εξυπνοι απο εμενα, ισως σας λεω ψεματα.
Οταν παντως εγω εκατσα να βρω τον συνδετικο κρικο σε ολες αυτες τις βραδιες, ανακαλυψα με εκπληξη και αφου ειχα φτιαξει κεφαλι, πως ολα περιστρεφονταν γυρω απο ενα ποτο. Οχι το αλκοολ, οχι το ιδιο το ποτο ετσι; Μιλαω για το ποτο οπως το βλεπουμε να ερχεται, ελαφρα ανακινουμενο μεσα στο στενο του ποτηρι, αυτο που αντανακλα τα φωτα του μαγαζιου, το δισκο που το στηριζει και την ομορφη κοπελα που τα φερνει, ειδικα εαν τα εχει φερει χωρις να τις το ζητησεις.
Δεν ειναι μια αναρτηση μετα απο επισκεψη στους ανωνυμους αλκοολικους, οχι ειναι μια αναρτηση για τον δικο μου καταλυτη, το ποτο και τον μυθο που το περιβαλει το Β52 shot.
Ας δουμε ομως ποιο ειναι το πραγματικο Β52, οι γνωστες ξερουν οτι υπαρχει Β51 και Τ53, ομως υπαρχει μονο ενα Β52 σφηνακι. Οχι ποτο, ποτέ και σε καμια περιπτωση.

Irish Cream (Bailey's)	1/3 part
Grand Marnier	1/3 part
Kahlua	1/3 part

αυτα ειναι τα συστατικα του και η σειρα που μπαινουν αυστηρα.



Kahlua, Bailey's και μετα Grand Marnier

Θα σας πω σε μια σειρα απο επομενες αναρτησεις για τα χρονια του Β52, ειναι απιστευτο ποσα πραγματα θυμαται κανεις μολις αρχισει να γραφει. Αυτο ειναι ενα ενδιαφερον θεμα θα το δειτε και εσεις, σκεφτητε πως βλεποντας τα ποτα να ερχονται αυτο το καλοκαιρι, στο περιστατικο που σας ανεφερα, ειχα ηδη μεταβληθει, οχι και λιγα χρονια μετα την τελευταια μου τετοια βραδια σε ενα αλλο ανθρωπο. Ο καταλυτης που σας ελεγα βεβαια δεν ειναι μονοδιαστατος, το ενα του ομως συστατικο σε εμενα τουλαχιστον ειναι αυτο, το Β52 shot.

Καλω ολους οσους καταλαβαινουν αυτα που γραφω ακομη και αν κοροιδευουν ή αποδοκιμαζουν να κανουν ενα χατηρι στον εαυτο τους, να κοιταξουν μεσα τους και να βρουνε τον δικο τους καταλυτη ή ενα κομματι του. Υστερα να βγουνε εξω και να το διασκεδασουν με την ψυχη τους, να φλερταρουν γιατι ετσι πρεπει, να κανουν λαθος και να περασουν μια ομορφη βραδια γεματη εντασεις.

Πανω στο χαμο ας δοκιμασουν αν θελουν να κεραστουν ή να κερασουν αυτο το σφηνακι. Ριξτε του μια ματια και πειτε οτι δεν βλεπετε την προοπτικη του, την αποστολη του...

Οπως λεει και ο Σαμανος,

To your death,



Στο επανιδειν και φιλακια σε ολες τις τσατουδες εκει εξω,
η νυχτα ειναι μικρη ακομη κοριτσια.