Paradise Regained

Dark Hunters

2011-10-22T11:29:00.001+03:00

What will you read this Halloween?

WELCOME

TO THE REALM

OF THE ASSASSINS

The Ghost of the Cazador is out!!!

2011-10-19T18:34:00.001+03:00

The Ghost of the Cazador is the first short story of my new series Dark Hunters that are based on the universe of the Living Sword Chronicles and specifically the period of the Lodge's Hunters.
A sequel is already on the way and it will be available before Christmas in a surprise package I'm preparing.
What else is there? well the Rootless is a free read for the rest of October; Visit Amazon and just download it to your Kindle or PC etc.

The Ghost of the Cazador is the first short story of my new series Dark Hunters that are based on the universe of the Living Sword Chronicles and specifically the period of the Lodge's Hunters.

Buy it at Amazon & Smashwords!

A few words

2011-10-07T17:30:00.002+03:00

I want to grasp this opportunity to thank all the people that gave a part of their precious time to read my books. Being at the threshold of my adventure as an author, it is an immense pleasure to realize that someone decided to take a chance on me; see what I have to add to the art of storytelling. With the release of the paperback edition of the The Living Sword Chronicles, I will take a very small break from the world of the Rootless and the three Realms and dedicate my efforts during the coming months to a different story. A different hero.
The blade will return in the Servant of the Princess to answer most of the questions many of you have and emailed me about. I tried hard in this first volumes not to complicate things, to leave the story as simple as it could be, to let the reader draw his own conclusions. I've taken into consideration many of the advises that the faithful group of beta readers has thrown to me during this time and some of them I will implement in the coming volumes.
I sternly believe closing this probably boring intervention that in the journey of indie publishing a writer should have his eyes and ears open to advice and criticism. Nobody is perfect but we can all get better. The only thing we need is patience and an open mind.
Black Files: Minotaur will probably be out around Christmas but I'll keep everyone informed through my blog or my publisher.
Enjoy the Fall guys and girls, it is my second favorite season.

The Lodge & the Tribe

2011-09-14T22:54:00.000+03:00

The Living Sword Chronicles Book II: The Lodge & the Tribe an 108000 words novel is available from amazon as of today ending the 1st chapter on a story I started telling more than fifteen years ago. Written in three different languages and in two different countries there are times that I thought it just won't finish... ever. But it did and now I can breathe easier and concentrate on two other projects I've been brewing for some time now.

Both book trailers are made by the Blackveil who I thank for the effort and love that poured on the project.

It is with pride that I reveal, the sword's return in the Servant of the Princess.

Visit the FB Fan Page

2011-08-07T22:53:00.001+03:00

Enjoy this great summer offer! visit the The Living Sword Chronicles facebook fan page now - get the coupon code and buy the ebook version from smashwords for only 2$!

offer is good through September 7!

Living Sword Chronicles page on Facebook!

Origins trailer video

Final Origins Trailer

2011-07-25T13:55:00.002+03:00

The Living Sword Chronicles Book 2 & other news

2011-07-18T18:45:00.000+03:00

First of all the sequel is going very well. I predict, (yes I can do that) it will be ready in the next few days and I may even get the set date right, this time.
Secondly, it is a fantastic thing seeing something you've written fight its way through the cruel world of publishing. It is an adventure of its own, something one should really stop and consider for a moment.
That is what I will do then, until the next time.

Angelo/

The Living Sword Chronicles Book II: The Lodge & the Tribe tease video

2011-07-08T20:35:00.002+03:00

A teaser for the upcoming Lodge & the Tribe

Book trailer out !

2011-07-02T14:25:00.006+03:00

Living Sword Chronicles trailer out!

The Living Sword Chronicles goes paperback!!!

2011-06-27T18:18:00.000+03:00

Finally it has arrived.

The Living Sword Chronicles (Book I: Origins)

2011-06-04T16:29:00.002+03:00

Philip (Phillipe) Lacroix or Philip Al Salib, is more than just a
Vampire. He is also a weapon, because in him, resides a living sword.
A powerful sword that used the man as a vessel, to free itself from
his hands. The first book of this series, now fifteen years in the
making, came out from Smashwords.com this month. For all of us that
waited patiently for this story to be told, this is more than a novel.
The Living Swords Chronicles, Book-I, Origins, is a testament of will
and perseverance.

The Rootless the tie in short story that followed, gives us an insight
to this dark creature.

The Living Sword Chronicles goes paperback!!!

2011-05-26T02:10:00.000+03:00

The Living Sword Chronicles (Book I: Origins) is making its baby steps to the print World! A paperback edition (with improved artwork and the best possible improvements, a 254 pages edition) will hopefully reach Amazon stores early this summer. I will try my best to have the sequel ready, to match its release and maybe have a giveaway contest or something.

The Living Sword Chronicles Book 2

2011-05-21T23:42:00.000+03:00

visit the Living Sword Chronicle blog for a first glimpse at the book-cover.

Exclusive previews of original artwork from the upcoming Lodge & the Tribe!

2011-05-11T21:50:00.000+03:00

visit the Living Sword Chronicles blog and be the first to glimpse the first map of the realms ever released to public!

The Living Sword Chronicles by Angelo Tsanatelis

2011-05-05T15:06:00.000+03:00

The Living Swords Chronicles (Book I: Origins) is the first novel in a long series, spanning three trilogies of books. Set seemingly in our distant pass, the novel and its follow ups, will introduce a new fantasy world and they will tell of course the story of the living sword. The Rootless a tie in short story, fills the void and the coming highly anticipated the Lodge & the Tribe will reveal to us this grand world. Stay tuned, visit Smashwords to buy the book and the Living Swords Chronicles blogspot, for more news and inside glimpses.

Remember we are one kind

Angelo

The Rootless

2011-04-30T14:34:00.000+03:00

The Rootless is a short Dark fantasy fiction story from Angelo Tsanatelis. It is available for free at the moment at Smashwords. You can check, the Living Swords Chronicles blog, for many news about this new story and other interesting stuff from the same universe.

Songs of Sorrow

2011-04-12T12:24:00.002+03:00

Songs of Sorrow, along with its sister collection Songs of Loss, is an anthology of poems written during a particular period in my life. These poems cover a period of at least ten years. Although there had been many great moments during this time, these poems are dealing mainly with the hardships. Both this collections can be sampled free and bought at Smashwords.com my publisher.

Songs of Loss

2011-04-12T12:18:00.002+03:00

Songs of Loss, στα ελληνικα τα τραγουδια της απώλειας ειναι μια ποιητικη συλλογη, που αποτελει ουσιαστικα μια συρραφη σκεψεων και συναισθηματων μιας μακρας περιοδου της ζωης. Αυτη που αποκαλω γενικα, τα 'ενδιαμεσα χρονια'.

The Living Sword Chronicles

2011-04-11T00:37:00.003+03:00

"Τα χρονικα του ζων σπαθιού" ή ζωντανού σπαθιού εαν θελετε ειναι ο τιτλος του πρωτου μου βιβλιου. Αποτελει ουσιαστικα το τελος μια πολης μεγαλης ιστοριας φαντασιας την οποια ξεκινησα να γραφω, πριν απο περισσοτερα απο δεκα χρονια. Η Smashwords ενας εκδοτικος εικος του εξωτερικου, μου εδωσε την ευκαιρια να παρουσιασω αυτη την ιστορια σε ενα ευρυτερο κοινο. Οπως ολοι εχουν ασχοληθει με το γραψιμο σε καποια στιγμη της ζωης του καταλαβαινουν ποσο σημαντικη στιγμη ειναι αυτη για ολους τους συγγραφεις. Το βιβλιο πωλειται ως e-book απο σημερα στο σαιτ τους. Θα ηθελα ολοι οσοι ενδιαφερονται για την λογοτεχνια να του δωσουν μια ευκαιρια. Η σοβαρη κριτικη θα με βοηθησει να τα παω ακομη καλυτερα την επομενη φορα. Στο δεξι πανω μερος της σελιδας εβαλα δυο συνδεσμους για να μπορειτε να δειτε το βιβλιο.

Καντε μια βολτα

2011-02-19T11:30:00.002+02:00

απο το http://natelis.webs.com/ εχω ανεβασει το πρωτο κεφαλαιο απο ενα μυθιστορημα που θα εμφανιστει στο τελος αυτης της χρονιας αν ολα πανε καλα ή κατι κοντα στο καλα. Anyway, ειναι στα αγγλικα αφου το ιντερνετ ειναι αμερικανικη εφευρεση. Αν δεν με πιστευετε ρωτηστε τον Κανταφι που το απαγορεψε απο σημερα στη Ληβυη.

Θα το βρητε στο chapter 1, στο πλαι της σελιδας.

Ελπιζω να ειχατε ενα καλο βαλεντινο.

Μια οχι και τοσο καινουρια ιδεα

2011-01-19T18:20:00.002+02:00

Το τελευταιο διαστημα ξοδεψα ενα μεγαλο μερος του χρονου μου στην δημοσιευση ενος ηλεκτρονικου βιβλιου σε μορφη σηριαλ. Επειδη δεν ειμαι ουτε υπομονετικος, ουτε περισσοτερο εξυπνος οσο περνουνε τα χρονια, θα επιχειρησω να κανω το ιδιο και σε αυτο το παλιο και απο οτι βλεπω για χρονια αχρησιμοποιητο μπλοκ. Ελπιζω οσοι ενδιαφερονται για την λογοτεχνια να εχουν περισσοτερη υπομονη στο διαβασμα απο οτι εχω εγω στο γραψιμο. Ευχομαι σε ολους τους παλιους μου γνωστους της μπλοκοσφαιρας ενα οσο το δυνατον φθηνοτερο 2011.

αντε καλη τροικα.

Je me souviens - que j'oublie

2008-10-13T23:18:00.004+03:00

Les choses que j'aime,
sont perdus dans une mer noire ...
des larmes

Καποιες φορες ρισκαρεις και κερδιζεις.
Βαζεις πεντε πραγματα σε μια σειρα και τα κυνηγας με μανια. Τα φερνεις βολτα, λαικιστι, κανεις το κουμαντο σου, οπως θελετε παρτε το αυτο_ Ενα - ενα τα καταφερνεις, ρισκαρεις και κερδιζεις στα περισσοτερα.
Ρισκαρεις και χανεις καποιες αλλες φορες/
Δεν τα καταφερνεις... ολα ειναι μεσα στη ζωη, ετσι;

Ναι... ετσι.

Μου αρεσουν κατι περιεργες λεξεις και με καταδιωκουν αλλες τοσες. Μερικες το κανουν απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου να σκεφτεται. Αλλες τις εχω βγαλει απο την μεση, κυριολεκτικα. Τις αφαιρεσα απο το λεξιλογιο μου, εβαλα στην θεση τους καποιες αλλες περισσοτερο αρεστες απο την παρτη μου.
Αρωστημενο;
Ολοι το κανουν, απλα δεν το εχουν σκεφτει τοσο πολυ ή δεν σου το μαρτυρανε γιατι φοβουνται το παιζουν φυσιολογικοι.
Χα!!!
Δεν υπαρχει τιποτε φυσιολογικο στη ζωη.
Υπαρχουν επιλογες και ρισκα, αλλες φορες πετυχαινεις αλλες οχι.
Καποιες φορες ποιανεις ποσοστο, πενηντα - ογδοντα στα εκατο. Εννια φορες στις δεκα αυτο που δεν καταφερνεις ειναι αυτο που γουσταρες περισσοτερο.
Αμε, ετσι παει. Ερχεται και προσπερναει. Σε κοιταζει για ενα δευτερολεπτο και οταν το αντιλαμβανεσε εχει στριψει στην γωνια.

Ακαρπια.
Αδυναμια,
ανιατη και αναποφευκτη ανωμαλια.

Αυτο που θελεις περισσοτερο, εχει διακοψει την επαφη μαζι σου, κατι δευτερα πιο πριν.
Σπασιμο;
Δεν εχεις δει τιποτε ακομη φιλε.
Τωρα ερχονται τα χειροτερα.
Ενα σωρος συσωρευμενα οχι και γιατι. Ενα βουνο απο τι συνεβη λιγο πριν και τοτε που.
Μια θαλασσα απο ασυναρτησιες που εχουν ομως ενα νοημα και κρυβονται πισω απο του συγγραφεα τον κωδικα.
Δεν υπαρχει λαθος οταν δεν εχεις βρει το σωστο.
Δεν υπαρχει παθος, πισω απο του μισους το βαθος.

Αυτη η αναρτηση δεν ειναι ποιημα.
Δεν εχει ριμα, πισω απο τις σειρες και τους στιχους, ειναι ατακτα τακτοποιημενη.

Ειναι δικη μου.
Αμαρτια και συγνωμη.
Τιμωρια στους βασιλιαδες της ματαιοδοξιας
Υμνος στους υπηρετες των απλων επιθυμιων
Δικια μου...
Για μενα.

Κατι για να διοχετευσω την οργισμενη μου παρανοια.
Μια φραση που δεν μπορω να εκφρασω διαφορετικα, εγινε κειμενο και με εβγαλε στην στερια των αναμνησεων του μελλοντος.
Ολων αυτων που θα ακολουθησουν... απο αυριο.

Με ρισκο ή χωρις...

Τα πραγματα που αγαπω, ειναι χαμενα σε μια θαλασσα απο μαυρα δακρυα.

Υφανθηκε χωρις παυσεις απο τον Angelo Tsanatelis σε μια στιγμη που χαθηκε γρηγορα.

Ψηφιακές σχέσεις...

2008-10-07T23:35:00.005+03:00

Εγραφα στο Facebook με το οποιο πιαστηκα παλι, περιπου τρια χρονια απο τοτε που γραφτηκα, τοσο εκανα να το χρησιμοποιησω, κατα κυριο λογο γιατι το ειχα ξεχασει, εγραφα τελος παντων πως η ζωη μας εχει γινει μια μεγαλη διαφανη κατσαρολα μεσα στην οποια βραζουμε ολοι.
Ειναι περιεργο ή ηλιθιο, δεν κανω σκοντο στις βωμολοχιες εχω τεραστιο αποθεμα να χρησιμοποιησω αν χρειαστει, ετσι μου ηρθε τωρα αυτο, ποσο πολυ μοιαζουμε μεταξυ μας οι ανθρωποι. Οσοι απο εμας ειμαστε ακομα_
Ενας σωρος απο παλιους γνωστους και φιλους, συμφοιτητες, πρωην γκομενες, τωρα που το σκεφτομαι, παρα πολλοι πρωην, ex- whatever. Πρωην φιλοι, πρωην εχθροι, πρωην φτωχοι και νυν πλουσιοι, πρωην πλουσιοι και νυν φτωχοι, πρωην φοιτητες και νυν ανεργοι ή αμισθοι. Καλοπληρωτες, πρωην και νυν νταβατζηδες, πορνες και ομοφυλοφιλοι που δεν το παραδεχτηκαν ποτε στον εαυτο τους, καθικια και καλογεροι, καλα και πολυ κακα παιδια, αγνωστοι που δεν θα συναντησεις ποτε σου για να τους γνωρισεις, παλιες αγαπες και ακομη χειροτεροι εφιαλτες.
Ολοι αυτοι ειναι η κοινωνια του Facebook. Η παρεα μας, η παρεα μου στο νετ, ολοι τους, μια τεραστια ψηφιακη φωλια ψυχοπαθων.
Ολοι μαζι προσπαθουμε να στριμωξουμε τα βιτσια μας, να διωξουμε αγχος, να κανουμε... οτιδηποτε ειναι αυτο που δεν κανουμε. Τα βλεπεις και λες, διαβολε... ποσος κοσμος υπαρχει ακομη; Που τελειωνει ολο αυτο;
Με αναλαμπες ομως ευχαριστησης, αυτο το παραδεχεσαι αν εισαι αντρακι, αν εισαι οτι αλλο γουσταρει... η ψυχη σου, ποιεις την νησσαν και γλυφεις το δαχτυλο σου. Σορρυ...
Το αφηνω_
Αναλαμπες ευχαριστησης, δυο τρεις καλοι κουβεντιαστες, μια συντροφικη φωνη, ενα ωραιο ερωτημα.
Υπαρχουν και αυτα στην ψηφιακη φωλια.

Βγαζει ριμα το παραπανω, γινεται ευκολα ποιηματακι, δεν εχω διαθεση ομως, θελω να βγαλω λιγα ακομη βιτσια, να παραστησω τον Ιπποτη, πριν η εικονα μου με τρομαξει... εντελως. Πριν με σωπασει η αδιαφορια και με παρασυρει μια ακομη ανωμαλια.
Μην μιλας ετσι!
Κανε ησυχια...
Ασε τα παθη σου ελευθερα, κοιταξε ολη αυτη τη μαζωξη και ευχαριστησου_ αυτη ειναι η ψηφιακη εποχη και οι ψηφιακες σχεσεις, ανακυκλωσιμες και γεματες παρελθον, ματιες σε ενα μελλον που μαλλον δεν θα αρεσει σε κανενα.
Ενα - ενα βγαζει ο καθενας αυτα που του αρεσουν, ελευθερια μεσα απο την αναζητηση της ομοιοτητας μεσα στην ηλεκτρονικη μαζα. Στο τελος θα λατρευουμε παντα τα ιδια πραγματα και θα κανουμε παντοτε παθιασμενα τα ιδια λαθη.

Μια απο τα ιδια με μικρες πινελιες ευχαριστησης.

Τιποτε αλλο, θα αφησω τον αγαπημενο μου ποιητη να μιλησει και να κλεισει με φωνη σαν βρυχηθμό, τουτη την ανωφελη αναρτηση_

Without mercy William:

"Let the Priests of the Raven of dawn, no longer in deadly black, with hoarse note curse the sons of joy. Nor his accepted brethren, whom, tyrant, he calls free: lay the bound or build the roof. Nor pale religious letchery call that virginity, that wishes but acts not! For every thing that lives is Holy."

Γραφτηκε απο τον Angelo Tsanatelis μια βραδια του Οκτωβρη

Summer wine (proloque)

2008-09-12T19:24:00.002+03:00

Σκεφτομουνα να κανω μια εντυπωσιακη επαναφορα στους ιστοτοπους.
Μεσα απο την γενικοτερα περιεργη διαθεση που με τρυγιριζει καθε Σεπτεμβριο, αυτη την χαρμολυπη... το θελεις και αλλο αλλά γουσταρεις και επιστροφη. Η δουλεια δεν με αφησε, εξελιξεις, ανακαταταξεις, επεκτασεις, νεα κτιρια και καινουριες προεκτασεις των παλιοτερων.
Κοσμογονια ή οπως το λεμε στο στενο οικογενειακο μας κυκλο, φαση δευτερη.
Ο χρονος ξοδευτηκε ελπιζω δημιουργικα, το ιστολογιο μαζι με μια ντουζινα αλλα πραγματα πηγαν πισω, ομως καλυτερα να αφησω τις διαφημιστικες εταιρειες να σας μιλησουν για αυτα, ειναι η δουλεια τους και πιστευω οτι θα την κανουν οσο καλυτερα γινεται.
Εδω ειναι ενα διαφορετικο μερος μακρια απο ολα αυτα, αν και μερικες φορες ολα ζυμωνονται σε ενα.
Χαρμολυπη...
Μου ηρθε το κομματι ακριβως την στιγμη που ακουμπησα το πληκτρο. Μου αρεσει, παντοτε μου αρεσε, ομως με στεναχωρει ταυτοχρονα. Δεν μπορω να καταλαβω γιατι, το καλοκαιρι εφυγε και πηρε μαζι του, ταξιδια - διακοπες- παλιους φιλους, που βλεπεις μοναχα τοτε. Φιλους οχι συνεργατες. Εχει μετρησει κανεις ποσους καλους συνεργατες εχει στη δουλεια του; Θα μου πεις εξαρταται απο την δουλεια - ναι οσο και οχι. Πολλους... τοσους που πολλες φορες τους ξεχνας για λιγο, πριν σου τους θυμισουν.
Οχι ομως τους παλιους φιλους. Αυτους δεν τους ξεχνας και ας τους βλεπεις μια φορα καθε καλοκαιρι. Η γευση τους μενει-
Χαρμολυπη...
Ανεγγιχτη απο το χρονο.
Σταθερη και μοναδικη...
οπως η αγαπη,

και το κρασι του καλοκαιριου.

Ο Αγγελος επεστρεψε στην προσωρινη του βαση. Καλο χειμωνα σε ολους, συνεργατες και φιλους.

One little stop

2008-06-07T17:26:00.002+03:00

Μιλησαμε για τα μαυρα πεπλα, σας εγραψα για την απολυτη γκομενα, την Σόφια και τη Βουλγαρια, συζητησαμε για την μουσικη που μας αρεσει και τα ονειρα.
Αναφεραμε τους ψευτικους ανθρωπους και πολλα αλλα.
Εδω θα κανουμε ενα μικρο διαλλειμα.
Θα τα ξαναπουμε οταν θα επιστρεψω.
Βλεπεται καθε χρονο τετοια περιοδο κανω διακοπες, μπαινω σε καλοκαιρινη φαση.
Κανω διακοπες εγω ετσι;
το μυαλο μου θα κανει υπερωριες ως συνηθως.

Να θυμαστε πως μαθατε για τα πιο περιεργα πραγματα εδω, παρεα με τον Αγγελο.

Στο επανιδειν φιλοι μου,

Α.

PS. Angelo Tsanatelis will be back in late August.

Τα μαύρα πέπλα: μέρος 1ο

2008-06-05T00:06:00.004+03:00

«Ο άνθρωπος επιτυχαίνει τα περισσότερα πράγματα στην ζωή του σε μερικά, πολύ συγκεκριμένα, απολύτως ξεκάθαρα… στα σύνορα τους-

στην αρχή και στο τέλος τους, όχι όμως ευκόλως φανερά, κομμάτια.

Όλο το υπόλοιπο κομμάτι, είναι ανύπαρκτο… νεκρός χρόνος, περνά απλά και δεν το θυμόμαστε.»

Θα έγραφα σήμερα κάτι διαφορετικό, όμως συνέβη κάτι. Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο δίνοντας μου την ευκαιρία να σκεφτώ, να κοιτάξω λίγο μπροστά, όχι πολύ, δυο με τρεις μήνες – ίσως έξι.

Τόσο… όχι περισσότερο.

Συνειδητοποίησα, ότι έχω ακόμη αυτή την ικανότητα. Να δω, να καταλάβω, να πάρω την σωστή απόφαση, την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι, μετράτε χρήματα χάνοντας ώρες. Η άμμος τελειώνει.

Μόνο αυτό κάνει, τίποτε άλλο…

Τα πάντα είναι περασμένα. Έχουν ήδη συμβεί και εμείς τα ανασύρουμε από την μνήμη μας για να ζήσουμε.

Όλα όσα νομίζουμε ότι θα συμβούν ή θα καταφέρουμε αύριο , έχουν γίνει.

Έχουμε ζήσει, έχουμε δουλέψει, έχουμε υπάρξει νέοι και γέροι, ερωτευτήκαμε όταν νομίζαμε ότι θα κρατήσει για πάντα, φτάσαμε στο τέλος και νομίζουμε πως είμαστε ακόμη στην αρχή, δεν υπάρχει διαδρομή με την πραγματική έννοια του όρου, υπάρχει ο χρόνος που μετρά ανάποδα και εμείς το σταθερό σημείο.

Τα σταθερά σημεία σε μια εξίσωση που έχει μέσα της το χρόνο κάνουν μονάχα ένα πράγμα. Φθείρονται-

Έμαθα τα περισσότερα από αυτά που γνωρίζω σήμερα, μια βραδιά που ήθελα αρχικώς να την περάσω ήσυχα σε ένα σινεμά, βλέποντας μια ταινία, που δεν θυμάμαι και κανονίζοντας μια ακόμη ηδονή, ένα βίτσιο ακόμα, μια μικρή αμαρτία. Ήταν ένα καλό κομμάτι εκείνο, γρήγορο αν και κράτησε χρόνια, δύσκολο γιατί όλα είναι δύσκολα όταν είσαι νέος. Εκείνη την βραδιά χαζεύοντας ένα πολύχρωμο πανί, άκουσα τα επόμενα… όλα όσα θα γίνουν. Δεν ήταν μια πρόβλεψη του καφέ, ένα καλοπαιγμένο χαρτί, η φιγούρα που δεν γουστάρει κανένας στα Ταρω, ήταν μια έξοδος, ένα ξύπνημα. Είδα ολόκληρη την ταινία, μέσα σε μια στιγμή.

Κανονικά θα έπρεπε να είχα πεθάνει, όμως κάνεις δεν το παθαίνει αυτό, αμέσως… στο τέλος όλοι παίρνουμε την σειρά μας, λέγαμε τότε πως το εισιτήριο έχει δυο όψεις. Την υπόθεση στην μια του πλευρά και την διάρκεια της στην άλλη.

Εννιά στους δέκα διαβάζουν μόνο την υπόθεση.

Ένας αδιάφορος χαρακτήρας για την υπόλοιπη ζωή μου, ένα πιόνι της τύχης, σήκωσε το πέπλο από τα μάτια μου και μου είπε: κοίταξε τώρα, πίσω από όλη αυτή την βαβούρα, δες πίσω από την τόση ευτυχία, ξύπνησε για λίγο και ανάσανε… δες πόσα πράγματα είναι ψεύτικα.

Θα έγραφα σήμερα κάτι διαφορετικό, όμως συνέβη κάτι.

Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο δίνοντας μου την ευκαιρία να σκεφτώ, να κοιτάξω λίγο μπροστά, όχι πολύ, δυο με τρεις μήνες – ίσως έξι. Τόσο… όχι περισσότερο.

Δεν θέλω να δω πιο μπροστά, θέλω να προσποιηθώ πως δεν γνωρίζω τίποτα.

Η ψυχή είναι μια φυλακή.

Φυλάσσει οτιδήποτε περάσει δίπλα της.

Απορρόφα χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε.

Προετοιμάζεται για το τέλος του έργου.

Προσπαθεί να προλάβει, μερικές φορές τα καταφέρνει.

Τις περισσότερες όμως φεύγει και αφήνει πίσω της μεγάλα σκοτεινά κομμάτια.

Οι σημαντικοί άνθρωποι που θα γνωρίσουμε στην ζωή μας είναι λιγοστοί. Όχι γιατί δεν είναι αρκετοί, αλλά γιατί κανείς από μας δεν βλέπει πραγματικά. Κανείς δεν τους βλέπει, θα κάνει θεωρεί ο καθένας και άλλους φίλους, θα γνωρίσει και άλλο κόσμο, θα πάει σε πολλά και διαφορετικά ταξίδια… - μην βάζετε ποτέ πάνω από τρία θα στη σειρά. Είναι κακή τύχη. Αυτοί οι σημαντικοί άνθρωποι θα μας πλησιάσουν χωρίς να τους το ζητήσουμε. Δεν θα είναι πάντα αυτοί που θα περιμένουμε, δεν θα είναι άσχημοι ή όμορφοι, λεφτάδες ή ζητιάνοι. Η στιγμή τους απλά θα μπερδευτεί με την δική μας στιγμή, εμείς θα πρέπει να την αρπάξουμε. Είναι δύσκολο πράγμα αυτό, δεν είναι δικό μας το φταίξιμο αν δεν τα καταφέρουμε, δεν είναι όμως ούτε και δικό τους.

Όταν αυτές οι σημαντικές στιγμές συμβούν πρέπει να τρέξουμε, να μην επαναπαυτούμε. Δεν θα κρατήσουν πολύ. Στον επόμενο κύκλο, στην επόμενη φορά που θα γυρίσουν, δεν θα πρέπει να κάνουμε τα ίδια πράγματα. Δεν πρέπει να μείνουμε ακίνητοι απολαμβάνοντας το μομεντουμ. Η νίκη είναι η αρχή της ήττας. Ο καλύτερος σύντροφος της. Δεν είναι τόσο δύσκολο αυτό στην έκφραση του, δύσκολο είναι στην πράξη. Στον πραγματικό χρόνο οι περισσότεροι από εμάς είναι ηλίθιοι. Αδαής… ανύπαρκτα ευφυής. Πίθηκοι με ρούχα και γυαλιστερά χαμόγελα. Είναι κρίμα να μειώνουμε τόσο τον εαυτό μας, είναι κρίμα να μην αρπάζουμε αυτές τις ευκαιρίες. Είπαμε όμως, δεν είναι δικό μας το φταίξιμο.

Αυτό μας μαθαίνουν από μικρά παιδιά άλλωστε.

Φυλαξου σου λένε από τις κακοτοπιές, λες και οι κακοτοπιές υπάρχουν για να κυνηγήσουν εμάς.

Το κακό σπάνια έρχεται πάνω μας, εμείς το κυνηγάμε.

Ο άνθρωπος βλέπει αλλά είναι τυφλός.

Δεν είναι τυχαίο αυτό… έγινε μετά σχεδίου/

‘Θα έρθει μια εποχή, που ο άνθρωπος δεν θα μπορεί να απολαύει τίποτε από όσα θα έχει γύρω του.’

Έτσι λένε οι Γραφές, άλλα βιβλία όμως λένε διαφορετικά πράγματα.

Λένε για παράδειγμα πως όλο αυτό είναι σκηνοθετημένο, είναι ένα σύστημα εξόντωσης απόλυτα αποτελεσματικό.

Ο τυφλός θα πέσει μέσα στην τρύπα σίγουρα, λένε σε κάποιους κύκλους, που δεν ανησυχούν πλέον όπως παλιότερα.

Δεν είναι ένα κείμενο για τον Διάβολο αυτό, δεν είναι ένα κείμενο για το Θεό.

Υπάρχει ένα μαύρο πέπλο για κάθε μια μας επιθυμία. Είναι παντού, στην εργασία που κάνει ο καθένας μας, από το πρωί ως το βράδυ, για να εξασφαλίσει περισσότερα χρήματα. Χρήματα για να ξεκουραστεί από όλη αυτή την κούραση που έχει μαζέψει. Υπάρχουν στις σχέσεις, πίσω από τα νεύρα και τα θέλω, πίσω από όλα αυτά τα εκατομμύρια εμπόδια που βάζουμε μόνοι μας για να μην καταφέρουμε να κάνουμε το πιο απλό, να αγαπήσουμε. Λίγο καλύτερο αυτοκίνητο, λίγο καλύτερο σπίτι, λίγο καλύτερες διακοπές. Καλύτερους γνωστούς, καλύτερα μέσα, περισσότερη προβολή, μια ακόμα φωτογραφία, ένα ακόμη κοίταγμα στον καθρέπτη. Ποιος είναι αυτός αλήθεια; Είναι ο εαυτός μας ή το σύνολο των επιθυμιών που έχουμε;

Ποιος γνωρίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι με σάρκα και οστά, που γελανε με όλα αυτά; Δεν είναι περιθωριακοί, όχι… είναι ανάμεσα μας. Μας σπρώχνουν στο παιχνίδι, προσπαθούν να μας κάνουν να ξοδέψουμε τον χρόνο μας σε βαθιές και άπατες λίμνες. Περιμένουν να βουλιάξουμε. Είναι δαίμονες όλοι αυτοί; Χα, όχι βέβαια. Οι δαίμονες ζουν στα μέρη που έχει σκοτάδι, περιπατάνε σε νυχτερινές αμμουδιές και σου χαμογελανε φιλικά τα βράδια. Αυτοί κυκλοφορούν την ημέρα, είναι μαζί μας. Όχι όμως μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Το τέλος αυτής, υπάρχει μονάχα στο Βιβλίο των διαδρομών. Πουθενά αλλού…

Ποιος από μας ονειρεύεται ακόμα;

Δεν είναι περίεργο που όσοι το κάνουν δεν βλέπουν τον εαυτό τους να κάνει τα πράγματα που αποτελούν την καθημερινότητα του;

Τα όνειρα σηκώνουν τα μαύρα πέπλα, για αυτό τα πολεμούν τόσο πολύ, για αυτό τα πωλούν μήπως και τα διαλύσουν.

Τι κάνουμε οι περισσότεροι στα όνειρα μας;

Γιατί φερόμαστε διαφορετικά, τι είναι τα πράγματα που βλέπουμε και δεν καταλαβαίνουμε;

Ποιος είναι αυτός που δεν ξύπνησε μια φορά και δεν θέλησε η μέρα του να εξελιχτεί όπως ακριβώς την είχε φανταστεί;

Ποια είναι τελικά η πραγματικότητα που μας αξίζει;

Η δοτή ή αυτή που θέλουμε;

Ποιος μοιράζει τα όνειρα κάθε βράδυ, όπως θέλει αυτός;

Υπάρχουν πολλές διαδρομές στην πραγματικότητα. Αυτό είναι δύσκολο κείμενο, όχι γιατί απαιτεί ευφυΐα αλλά γιατί προσπαθεί να καταγράψει σκέψεις που δεν επιτρέπεται να ειπωθούν, να δείξει τις σωστές διαδρομές, να μοιράσει σωστά την πίτα. Δεν είναι δυνατό να καταφέρει τίποτε από τα παραπάνω. Το μυαλό μου είναι δοσμένο στο κυνήγι των ονείρων μου, αρπάζει κάθε δευτερόλεπτο, ζει σαν να είναι αυτή η τελευταία μου στιγμή, γιατί γνωρίζει την αλήθεια. Έχει κάνει ήδη μια φορά αυτή την διαδρομή. Δεν μπορεί να βοηθήσει περισσότερο, δεν θέλει να ασχοληθεί περισσότερο. Όσες φορές το έχει κάνει, κάτι πολύ άσχημο έχει συμβεί. Αυτή είναι μια χρονιά μετάβασης και το καλοκαίρι που έρχεται θα ανοίξει ένα καινούριο κύκλο για όλους. Είναι μια απλή και καθαρή σκέψη αυτή. Μια πραγματικότητα, το ότι την αναφέρω εγώ δεν σημαίνει ότι είναι η δική μου. Μπορεί να είναι δικια σας.

Απλώστε το χέρι και σηκώστε το πέπλο, διώξτε από κοντά σας του δαίμονες με τα όμορφα μάτια. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και αναλογιστείτε ότι τίποτα από όλα αυτά γύρω σας δεν έχουν σημασία. Όλοι έχετε θέλω, όλοι προσπαθείτε να ξεφύγετε. Μην γκρινιάζετε άλλο. Κάντε το. Αύριο το πρωί… Δεν υπάρχει τοίχος μπροστά μας, ούτε συρματόπλεγμα, είναι μια παρωδία όλο αυτό, ένα μαύρο πέπλο. Πετάξτε το και δείτε όλο αυτό θαύμα που τριγυρίζει. Ζήστε για σας, μόνο για σας, κάντε το έστω μια φορά. Αρκεί για το ταξίδι…

Οι Θεοί μου λένε να σταματήσω, πίσω μου υπάρχει όλο αυτό το περίεργο ξέσπασμα.

Δεν είναι όμως κάτι τέτοιο, αυτό είναι απλά ένα κομμάτι της διαδρομής, ένα μέρος του όλου, από κάπου θα έπρεπε να ξεκινήσω.

Η δολοφονία του Νίκου Σεργιανοπουλου ήταν η αφορμή, αρχή – άνοδος – δόξα – πτώση και θάνατος.

Ποιος είχε δει αυτή την διαδρομή; Κάνεις λένε οι δαίμονες του γυαλιού.

Κακώς λέω εγώ, γιατί έχει συμβεί τόσες πολλές φορές που θα έπρεπε όλοι πια να βλέπουν την παγίδα.

Γιατί δεν το κάνουν;

Μμμ… το είπαμε ήδη.

Δεν είναι ένα κείμενο για τον Διάβολο αυτό, δεν είναι ένα κείμενο για τον Θεό.

Αυτή είναι η ανάρτηση για τα μαύρα πέπλα.

Στο επανιδειν…

Το βιβλίο των Διαδρομών (Τα μαυρα πεπλα - Προλογος)

2008-04-26T00:49:00.005+03:00

"Η αίσθηση... ειναι το θαύμα της έρευνας σου.
Ζωή... η εχεμύθεια και ο Θάνατος...
Ω, ο θάνατος, ειναι η απάντηση σε ολα."

Έτσι ξεκίναγε στην εισαγωγή του, ενα μυθιστόρημα, που τελείωσα το 2002 περίπου, δεν εχει σημασια το θεμα του, το παραπάνω τρίστιχο ειναι δανεισμενο απο ενα μυστικο κειμενο, που ειχε συνεπάρει εκεινα τα χρονια, ενα εξαιρετικό κύκλο ανθρώπων, που συναναστρεφόμουν.
Θα παραθεσω εδω, σπαζοντας την μυστικοτητα, που με διακατειχε παντοτε σε αυτα τα θεματα, ενα κομματι που μια αγαπητη μου φιλη, που δυστυχως οπως εμαθα δεν ειναι πλεον μαζι μας, ειχε λατρεψει, χωρις ποτέ της να το ακουσει ολοκληρο.
Αυτο ειναι ολοκληρη η τριτη παραγραφος, σε διευρυμενη μεταφραση απο τα αρχαια βρετανικα, του κειμενου, που οι γνωστικοι ονομαζουν απλα, το Βιβλίο των Διαδρομών...

" Η ψυχη ειναι μια φυλακη.
Φυλασσει τις μνημες και θυμαται(sic) ολα οσα δεν πρεπει να λησμονηθουν.
Εχει ενεργεια (ως δυναμη), που δεν τελειώνει, που μπορει να παραμενει αδρανης για πολυ καιρο και υστερα να ενεργοποιηθει ξανα.
Η ενεργεια μπορει να προφυλαχτει, η ψυχη μπορει να θυμηθει και υστερα να επιστρεψει.
Οπως ο 'υπηρετης των κοκαλων' ετσι και οποιος καταφερει να κρυψει την ψυχη του, καπου οπου θα ειναι ασφαλης, θα εχει την δυναμη, να πραξει ολα αυτα.
Να φυλαξει, να θυμηθει... να επιστρεψει. "

Καλο ταξιδι Persianna.

(δεν ξεχνω, επειδη επιλεγω να θυμαμαι -
βλεπω, επειδη ακουω -
νικω, επειδη περιμενω. )

A.

Η απόλυτη γκόμενα

2008-04-21T23:45:00.012+03:00

Το μικρό αγόρι άκουσε για πρώτη φορά την λέξη, γυρω στα εφτα, ισως και νωριτερα και δεν καταλαβε τιποτα. Ισως νομισε πως ηταν κατι ακομη απο τον κοσμο των μεγαλων και παραξενων τυπων, που κυκλοφορουσαν γυρω του, μιλωντας περιεργα και κανονταςακαταλαβιστικα πραγματα.

Καποια χρονια αργοτερα την ακουσε ξανα, απο καποιον φιλο του, που αν ειναι τυχερο θα τον εχει ακομη για παρεα, στο σχολειο. Μια συμμαθητρια, μια Δασκαλα (οχι του σεξ, αυτο ειναιακομη μια αγνωστη λεξη γι' αυτον), μια γειτονισσα, η αδερφη του φιλου που λεγαμε, προσθεστε εδω οσα παραδειγματα θελετε.
Η γκομενα μεγαλωσε και σταμάτησε να του αρεσει, το αγορι αρχισε να βγαζει γουστα.Υστερα μια μερα που δεν θα προμήνυε τιποτα θα αλλαζε τα παντα. Οταν το αγορι κανει για πρωτη φορα σεξ, ολος ο κοσμος γυρω του αλλαζει. Αρχιζει να αντιλαμβανεται τα πραγματα διαφορετικα.

Η γκομενα πλεον δεν θα ειναι μια αγνωστη λεξη.

Καπου εκει θα αρχισει να σοβαρευει το πραγμα. Τα κοριτσια που δεν ειχαν και τοση πλακα πριν, που δεν τα ηθελε για παρεα, αρχιζουν και του τρωνε τον χρονο του. Το χρονο για παιχνιδι, για κουβεντα και την γλυκια μαλακια που βγαζουν μεταξυ τους τα αγορια. Τα κοριτσια εχουν πιο ωραια ματια, περισσοτερη χαρη, εχουν μυστικα μεταξυ τους, σε εκνευριζουν οταν σε κοιταζουν και γελανε πονηρα, περιεργα σωματα, τοοοσο ενδιαφεροντα.

Γουστα...

Απειρα ειναι και εχω προσωπικα ακουσει τοσα πολλα και διαφορετικα, τοσους τροπους για να μου πουν οι φιλοι μου πως αυτη ειναι περισσοτερο ωραια απο την αλλη. Τα αγορια ειναι περιγραφικα, λενε τα ιδια πραγματα με ενα σωρο τροπους, μπερδευονται και χανουν τα λογια τους, κανουν απιστευτες χαζομαρες για συγκινησουν το απεναντι φυλο.

Η πρωτη σου εμπειρια δεν θα καθορισει την υπολοιπη σου συμπεριφορα, οχι παντα, υπαρχει ομως κατι που θα το κανει.

Ο ερωτας.

Οταν το αγορι ερωτευτει για πρωτη φορα, θα πεσει σε ενα βαθυ πηγαδι ευτυχιας , απο το οποιο δεν θα θελησει να βγει ποτε.

Εκτος εαν...

Υπαρχει παντοτε ενα εαν, μια μικρη ραγαδα σε ολο αυτο/ σε ολα
Πισω στα γουστα ομως...
Το πρωτο προβλημα στον ονειροκοσμο του αγοριου, ερχεται απο εναν κολλητο του. Θυμαμαι τι μου ειχε πει ακομη, που το ειχε ακουσει; Δεν το εμαθα ποτέ. Οι ξανθιες, μου ειχε πει, ειναι οι πιο ωραιες γυναικες. Οι ξανθιες, σκεφτηκα και εγω, τι λες βρε παιδι μου; Δυνατη αποψη, με βαρυτητα στα αυτια μου.
καπως ετσι το προβλημα αρχιζει να μεγαλωνει.

Γουστα μερος τριτον λοιπον.

κοριτσι, ερωτας, ξανθιες...
τα εξωτερικα χαρακτηριστικα, ειναι αλλο ενα τεραστιο επιπεδο συζητησης και προβληματισμου. Απο αυτες τις κουβεντες, που θα κρατησουν σε ολο σχεδον το σχολειο, το γυμνασιο και το λυκειο, το αγορι θα μαθει ενα - ενα τα χαρακτηριστικα μια γυναικας. Το στηθος και τα ποδια, το χαμογελο και το ντυσιμο, το περπατημα και η φωνη, να συνεχισω;

Οχι, τα ξερετε ολοι φανταζομαι...

Θυμαμαι πως καθε φορα που ακουγα κατι, μεσα στο μυαλο μου κλειδωνε και ενα καινουριο στοιχειο. Λιγο πριν φυγω για το πανεπιστημιο, ο Μαριος μου ειχε κανει μια ακομη ερωτηση, ποια θα ηταν η τελεια περιπτωση γκομενας; Η πιο σημαντικη, αυτη που θα αξιζε κανείς να σταματησει. Ειναι φοβερος τυπος ο Μαριος, ευθυγραμμος και ειλικρινης, τις περισσοτερες φορες, κατασταλαγμενος ομως; Οχι δεν ηταν, τωρα ειναι. Ηταν εκεινη την βραδια, που του ειχα μιλησει για το σχεδιο, που ειχε σχηματιστει στο μυαλο μου. Νομιζω οτι οι περισσοτεροι, το ειχαν και ισως το εχουν σαν μπουσουλα, αυτο το σχεδιο.

Η απολυτη γκομενα, στην αρχη ειναι μια θολη ζωγραφια, ενα μισοτελειωμενος πινακας, μια παρωδια ανθρωπου, δεν εχει φωνη, δεν εχει ματια, δεν εχει σταθερο χρωμα μαλλιων, δεν εχει ψυχη ή χαρακτηρα. Ειναι ομως εκει, στο πισω μερος του μυαλου μας, μια ησυχη παρουσια...

Ο Μαριος με ειχε κοιταξει οπως κοιταζουμε εναν επικυνδυνο ψυχοπαθη, δεν ηξερε αν θα επρεπε να συμφωνησει ή να φωναξει καποιον γιατρο. Δεν εκανε τιποτε απο τα δυο... εφυγε οπως εφυγα και εγω και δεν τον ξαναειδα για τουλαχιστον εξι χρονια.
Το αγορι στο πανεπιστημιο, αν ευτυχησει να παει, θα γνωρισει τα υπολοιπα. Θα μαζεψει σιγα - σιγα τα κομματια. Θα ερωτευθει ξανα, θα αγαπησει ή και θα αγαπηθει, θα χωρισει, θα θυμωσει με τις γυναικες, θα τις ερωτευθει ξανα και θα τις μισησει, θα εμπιστευτει και θα τον εμπιστευτουν, μια ή και περισσοτερες φορες. Ολοι σχεδον θα περασουν απο αυτο το σταδιο. Ταυτοχρονα το παζλ θα συμπληρωνεται, τα ματια, τα μαλλια, το προσωπο και η φωνη. Τελευταιος ο χαρακτηρας ή πρωτος.
Βλεπετε στο πανεπιστημιο, οι συζητησεις θα αλλαξουν λιγακι ποιοτητα, ομως ξανα θα ειναι γυρω απο αυτες, τις γκομενες. Το εξω, το μεσα, η βραδια, το τραπεζι, η πιστα, το μπαρακι, τα μωρα, οι θεες, τα μοντελα και τα μπαζα, οι μαστορισες και οι παρθενες, οι τρελλες και οι μυστηριες, οι βηφαντζουδες (τεφαντζουδες), η φιλοσοφικη, το πολυτεχνειο (που δεν λεει), η Ιατρικη (βιτσιοζες), η Νομικη που ειναι και η επιστημη μου, δεν θα πω τιποτε κοριτσια, αν δεν πειτε και εσεις ομως, η λογοθεραπεια. Καθε σχολη και ενα διαφορετικο στυλ, μια αλλη πλευρα της Σεληνης. Ολα τα παραπανω ειναι γυρω απο αυτες, οποιος προσπαθησει να πει οτι δεν τα εκανε, ειναι χαζος και σιγουρα οχι πιστευτος.

Οι περισσοτεροι θα καταλαβουν γρηγορα πως η απολυτη γκομενα που εχουν στο μυαλο τους, δεν θα εμφανιστει ποτέ μπροστα τους. Αν ειναι εξυπνοι, θα διαλεξουν εκουσια ή ακουσια και εδω εγω γερνω προς το ακουσιο, μια κοπελα που να συγκεντρωνει καποια απο αυτα τα χαρακτηριστικα. Μολις η γκομενα γινει κοπελα, αισθημα, γυναικα μου, το κοριτσι, η απολυτη γκομενα θα κρυφτει στο υποσυνειδητο του. Θα αποτραβηχτει...

Αν το αγορι επιμεινει ή εαν πιστευει πως ειναι περισσοτερο εξυπνο απο ολα τα υπολοιπα, το κυνηγι θα συνεχιστει. Θυμαμαι καποιους φιλους, να πηγαινουν απο μια καλη σχεση, σε μια αθλια, κυνηγωντας το δικο τους ονειρο. Να συνεχιζουν την προσπαθεια, ενα ακομη χαρακτηριστικο, μια ακομη λεπτομερεια. Καποιοι απο αυτους το παλευουν ακομη και καλα κανουν ισως.
Δεν υπαρχει καποιος δρομος σε αυτη την ιστορια.
Υπαρχει ομως ακομη μια κατηγορια.

Μια ακομη περιπτωση.

Να κοιταξεις διπλα απο ενα βαρετο γνωστο σου ενα βραδακι και να δεις ενα τελειο ζευγαρι ματια, ενα υπεροχο χαμογελο, το σωστο προσωπο... την σωστη φωνη, να τα δεις ολα. Η εκφραση δεν βγηκε για πλακα, ασχετο αν χρησιμοποιειται κατα κορον και εχει χασει τη βαρυτητα της.
Αν η απολυτη γκομενα του μυαλου σου εμφανιστει μπροστα σου, αν παρει σαρκα και οστα, εαν ζωντανεψει και αποκτησει ονομα και επωνυμο, οπως συνηθιζω να λεω, τοτε πρεπει να διαλεξεις.
Η απολυτη γκομενα του μυαλου σου δεν ειναι σιγουρο, οτι θα ασχοληθει μαζι σου, στο δικο της μυαλο μπορει να υπαρχει κατι διαφορετικο, αυτο πρεπει να το καταλαβεις γρηγορα. Η απολυτη γκομενα, δεν ειναι σιγουρο οτι θα ειναι ενα καλο κοριτσι και η σωστη απαντηση εδω δεν ειναι το οτι δεν μου αρεσουν τα καλα κοριτσια/ αυτο ειναι η λαθος απαντηση.
Η απολυτη γκομενα, ειναι ενα συμπαγες συνολο ολων των επιθυμιων σου, εχω συναντησει τεσσερις τετοιες περιπτωσεις στην ζωη μου. Τρεις γνωστων και οχι παντοτε φιλων και μια δικη μου. Καμια περιπτωση απο ολες αυτες που σας ειπα και ειμαι βεβαιος οτι ποσοστο ειναι πολυ μεγαλυτερο, δεν πηγε οπως κανεις θα περιμενε.
Αυτο το συμπαγες συνολο επιθυμιων λοιπον, που το πιθανοτερο ειναι πως θα σε τραβηξει σαν μαγνητης απο την πρωτη στιγμη, δεν ειναι σιγουρο πως θα αποτελεσει το αλλο σου μισο.
Η απολυτη γκομενα, δεν θα σε ακολουθησει σπιτι το επομενο βραδυ/ μην την περιμενεις, μην την ακουσεις, μην προσπαθησεις να την κερδισεις.

Πρεπει να διαλεξεις.

Να ρισκαρεις.

Η απολυτη γκομενα δεν θα σε ακουσει, δεν θα σε προσεξει, δεν θα της εισαι σημαντικος, δεν θα μπορεσει ποτέ να κανει ολα οσα εχεις στο μυαλο σου γι' αυτη γιατι πολυ απλα δεν τα γνωριζει.

Πρεπει να διαλεξεις.

Αν θα υποχωρησεις/ φυγεις.

Δεν υπαρχει καποιος συγκεκριμενος δρομος σε αυτη την περιπτωση. Γνωριζω μια πλευρα τις ιστοριας, αντε ξερω τεσσερις οπως σας ειπα. Ο ενας καταστραφηκε γιατι δεν μπορεσε ποτε να την πλησιασει. Ο δευτερος εκανε μια σχεση που τελειωσε με φονο και τραγωδια. Ο τριτος προσπαθησε τοσο πολυ να την βαλει στο καλουπι που ειχε στο μυαλο του, εφτιαξε ενα τερας που στο τελος δεν ηθελε ουτε να το βλεπει και ο τεταρτος ειναι ακομη καπου εκει εξω, γυριζει ψαχνοντας μια φωτοκοπια, αυτου που ειχε και εχασε.

Η τελευταια ειναι και η πιο συχνη περιπτωση νομιζω.

Η απολυτη γκομενα δεν ειναι κακια, ουτε ο διαβολος μεταμορφωμενος, μπορει να ειναι μια πολυ καλη κοπελα απο σπιτι με γαλλικα και πιανο, μπορει να ειναι φτωχη ή και πλουσια, μπορει να ειναι ερωμενη, μανα, φιλη, ξανθια ή και μελαχρινη. Μπορει να ειναι η Λιλιθ, η γυναικα, που ξελογιασε τον εωσφορο, μια μαγισσα ή μια αγία.
Μπορει να σε ερωτευτει, ομως δεν θα πρεπει να την αγαπησεις.

Βλεπετε το μυστικο για το αγορι που δεν ηξερε τιποτε και στο τελος θα μαθει τοσα πολλα αν την ανακαλυψει να τον περιμενει καπου γελωντας σαρδονια, ειναι πως η απολυτη γκομενα αν σε χασει, δεν χανει τιποτε, αν ομως την χασεις, τοτε αδερφακι μου χανεις τα παντα.

Cut Here απο Cure και πολυ ποτο, ξενυχτι και οχι πολυ ορεξη για συζητησεις.
Αν εισαι τυχερος θα την ξεπερασεις, αν εισαι τυχερος θα ζησεις και μετα απο αυτη.
Αν εισαι κατι περισσοτερο, αν επιλεξεις να το προσπαθησεις και τα καταφερεις τοτε...
θα εισαι ο πιο ευτυχισμενος ανθρωπος του κοσμου.

Υπαρχει ομως ακομη μια διαδρομη.

Αυτη θα την κρατησω για μενα, οι περισσοτεροι που εχω γνωρισει, ουτως ή αλλως κιοτεψαν μπροστα της, φοβηθηκαν, επαιξαν και εχασαν. Δεν χρειαζονται συμβουλες περισσοτερες, απο αυτες, οσο για τους υπολοιπους τους ευχομαι να κερδισουν σε ολα τα υπολοιπα πραγματα στην ζωη τους.
Ας αφησουν την απολυτη γκομενα κλειδωμενη στο ντουλαπι, μια αγνωστη λεξη, που ακουσαν και δεν την καταλαβαν μικροι.

Ειναι καλυτερα ετσι...

Ολα τα ζωντανα πραγματα εχουν τρωτα σημεια.
Μικρες ραγαδες στην πανοπλια τους.
Αν κλεισεις τα ματια σου, θα δεις μπροστα σου την σωστη διαδρομη.

Η απολυτη γκομενα ειναι ανθρωπος.

Ζει... και ερωτευεται

Μεγαλωνει... και στεναχωριεται

Πεθαινει... και χανει

Την επομενη φορα θα σας μιλησω επιτελους για μαυρα πεμπλα.
Πρωτα ομως θελω να κανω κατι αλλο, δικο μου, εξισου σημαντικο.
Ο αερας σημερα μου εφερε λογια που μυριζαν θαλασσα.

'exitus acta probat'

στο επανιδειν...

Angelo.

Welcome Back to the Jungle:

2008-04-21T00:36:00.004+03:00

Celtics Host Hawks in Game 1 at Garden

Playoff Run Starts Tonight

The plans were laid out in Rome.

Eighty-two games later, the journey begins tonight at TD Banknorth Garden as the heavily-favored Boston Celtics, 16-time World Champions and prohibitive favorites to take home a 17th World Championship, are featured as the main event of an already impressive slate of opening weekend NBA Playoffs tilts.

Ps.

Ειχα σκοπο να σηκωσω μια αναρτηση για την απολυτη γκομενα, ομως λογω ανωτερας βιας, δεν θα το κανω. Θα συμβει μεσα στις επομενες μερες, μαζι με την πολυναμενομενη αναρτηση για τα μαυρα πεμπλα. Λιγο το Hi5, λιγο ο καλος καιρος αλλα περισσοτερο εξαιτιας του παραπανω εξαιρετικα σημαντικου γεγονοτος, ολα αυτα πανε λιγο πιο πισω. Το κτιριο θα ζωντανεψει ξανα, το παρκε θα τριξει ετοιμο να διαλυθει, ομως θα αντεξει, οπως πρεπει να αντεξει και η ομαδα. Ξεκινα αποψε...

Ο δρομος για το μπανερ νουμερο δεκαεφτα.

Καλο ταξιδι Βοστωνη.

Τα ποτά (πρόλογος)

2008-04-17T12:05:00.002+03:00

Κατα βαση δεν πινω.
Τελευταια δηλαδη.
Παλιοτερα το εκανα, υστερα εμπλεξα με τη δουλεια, σοβαρεψα... αρκετα.
Με το που μπηκε το 2008, αρχισα να γυριζω παλι σα σβουρα. Ξαναβρηκα τα ξενυχτια μου και για να πω την αληθεια - μου αρεσε.
Το ποτο ειναι σαν τους παλιους φιλους/ ενα παλιο σφηνακι, θα σου φερει την ιδια γλυκια ζαλαδα, που σου εφερνε παντα.
Κατα βαση δεν πινω.
Δεν με πιανει το ποτο.
Μπορει να το ξεχασω για πολυ καιρο.
Αλλα ο κοσμος μου ταιριαζει, τον ξερω και τον εμπιστευομαι γιατι ειναι ειλικρινης. Μια μεθυσμενη ματιά, ειναι μια ματιά γεματη αληθεια.
Αυτο ειναι ενας κοσμος ψεμματος. Ψευτικος...
Ειπαμε κατα βαση, δεν πινω.
Αν χρειαστει ομως μπορω να πω και μερικες αληθειες.
Την αλλη φορα
στην επομενη γυρα.

The good fortune ( Καλομοίρα )

2008-02-29T21:54:00.007+02:00

Μου αρέσει η... Καλομοίρα.
Με φτιάχνει το γλυκο μουτράκι της, αυτο το fake Brit Spears σε ελαφρώς βλαχοαμερικανικη εκδοση.
Δεν υπάρχει κάποιος μυστικός συνδυασμός γι' αυτο.
Μου αρεσει ετσι απλά, γουστάρω που θα την δω στο διαγωνισμό μόδιστρων της ευρωπαϊκής διευρυμένης ενωσης.
Χάζευα το ντιζαινατο σορτσάκι που φορούσε προχτές και προσπαθουσα οπως ολοι οι ελληνες να καταλαβω αν υπήρχε στριγκακι κατω απο τη δαντέλα.
Φιρμα εννοείτε...
Μου αρέσει που δεν το κατάλαβα τελικα, μου αρεσει ομως επίσης που ξέρω αγγλικά και μπορω να την καταλάβω καλύτερα οταν μιλάει, γελάει, κλείνει το μάτι στην κάμερα και μας στελνει φιλακια στην γλώσσα της.
Η Καλομοίρα είναι η μοναδική μοντέλα στο Ελαντα, που διασκεδάζει αυτό που κάνει δημόσια, είναι το τελευταίο αυθεντικό μας πανηγύρι.
Μου αρεσει η Καλομοίρα.
Δεν μου αρεσει ο Μαρτης - Μαρκακης- τακης και κατι, ως ανδρας.
Δεν μου αρεσει η Χρυσπα ως γυναικα.
Για αυτο εγω ψηφισα την Καλομοιρα.

Πως ειπατε?
Δεν ητανε διαγωνισμος ομορφιας;
Ουτε χορου;
Ουτε προβα για το καλυτερο νουμερο στο Crazy Horse;
Πλακα μου κανετε;
μηπως επιθεωρησουλα;
Οχι παλι;

....
ενταξει,
εμενα τελος παντων μου αρεσε πιο πολυ η Καλομοίρα, γιατι ειναι μεταξυ αλλων και παιδι μεταναστών.

ε!

καλο;

αντε γεια.

(Η αναρτηση ειναι γραμμενη χωρις καμια απολυτως δοση κακιας ή ειρωνειας.
Ειναι σατυρα και θα ηθελα να αντιμετωπιστει σαν τετοια.
Ελευθερία στην μπλοκόσφαιρα.)

Slide Away (Οι νεκροί τραγουδιστές II)

2008-02-16T00:31:00.022+02:00

Τα περισσοτερα ωραια πραγματα συμβαινουν ξαφνικα.
Εκει που δεν το περιμενεις.
Μια νοτα, μια κινηση που φερνει μνημες, ενα κειμενο...
Ειχα καιρο να ταξιδεψω στα ιστολογια.
Ο χρονος μοιαζει να φευγει μακρια μας τοσο γρηγορα καποιες φορες, τοσο αθορυβα, ενας νοτιος ανεμος μεσα σε μια θαλασσα χειμωνα.
Το χιονι ερχεται λενε, οπως ο Αννιβας, μια τεραστια παγωμενη αγκαλια, στην τελευταια στροφη, πριν ενα ακομη καλοκαιρι.
Δεν μου αρεσει ιδιαιτερα ο αριθμος εντεκα, διαβασα τυχαια το κειμενο της αγαπητης μπλοκού, δυο ασοι μαζι, δυο εγω, το διπλασιο του μηδενος, δεν ηταν ποτε τα αγαπημενο μου νουμερο.

Κερδισα κατι ομως...
Ανοιξα μια πορτα στις μνημες.
Οταν ο χρονος τρεχει, οι ανθρωποι ξεχνανε γρηγορα.

Συλλεγω πραγματα γιατι μου αρεσει το παρελθον.
Μαζευω οσα ξερω πως καποτε θα ξεχασω.
Ενα εισιτηριο, μια καρτα απο καποια γιορτη ερωτευμενων, ενα μπουκαλι βοτκα γιατι ειχε τοση σημασια τοτε, μια φωτογραφια με ελαφρως τσακισμενες τις γωνιες της.
Εχω τοσα πραγματα, μου λειπουν τοσα πολλα.
Καμια φορα ξεχναω, πως καποια τα εχω ηδη κατακτησει...

Those pretty feet are stuck deep in the ground
All all that junk keeps coming
Must be the time to rearrange it all
Another place another time has called
She is rising above this world
She is heading for an open door

Ο Michael εγραψε αυτο το τραγουδι πριν απο εντεκα χρονια.
Σε ενα ιστολογιο που το ελεγαν Εντεκα, διαβασα μια καπως υπερβολικη βιογραφια του.
Διαπιστωσα πως οι ανθρωποι θυμουνται τα πραγματα με διαφορετικο τροπο.
Μαλλον ζουν με διαφορετικο τροπο καποια πραγματα.
Σας ειπα παλιοτερα για τα γκρουπ και τους τραγουδιστες τους, δεν σκοπευω να γραψω εδω μια ακομη βιογραφια.
Θα ηταν αδικο...

Ο ηχος του εβαζε φωτια στο αιμα μου, ο ηχος... μαζι με οτιδηποτε αλλο μπορει να κυκλοφορουσε στις φλεβες μου εκεινα τα χρονια.
Τι θυμαμαι απο ολη εκεινη την εποχη;
Την μουσικη, που ακουω μεχρι σημερα.
Τα παρτυ...
Προσωπα που αγαπησα και μισησα.
Την αρχη.
Το τελος.

Ερχομαστε απο καπου ολοι, ετσι ειναι και στο τελος απο καπου πρεπει να φυγουμε.
Ο τροπος δεν εχει τοση σημασια, αδικει ολα τα προηγουμενα.
Ειναι μια επιλογη, λαθος ή σωστη και απολυτα εντελως προσωπικη.
Αυτο ηταν η δικια μου παρατηρηση.

Δεν θελω να φανω εδω περισσοτερο φανατικος.
Οι φαν εχουν ξυπνησει αυτες τις ημερες γιατι η ταινια ερχεται, ομως δεν ειναι ωρα για πολεμους μεταξυ μας. Ο καθενας αγαπουσε ενα κομματι του στην τελικη.
Υπηρξα τυχερος γιατι μεγαλωσα πανω σε αυτα τα μονοπατια, χαραμιστηκα οπως οι περισσοτεροι, αλλα τουλαχιστον το εκανα κομψα.
Αυτος ειναι ενας ασχημος κοσμος, κληρονομησαμε μια φρικη, ομως τουλαχιστον θυμομαστε πως υπηρξαν και ομορφα κοριτσια σε ολη αυτη την ιστορια, υπηρξαν καλυτεροι ανθρωποι, βαρυγδουπες ατακες πεταξαν απο το παραθυρο και χαθηκαν στην νυχτα, την ωρα που ψαχναμε να βρουμε την εξοδο κυνδυνου.

Εγω δεν θελω να μιλησω για ολα αυτα.
Θα ηθελα να θυμαμαι τον Michael Hutchence οχι για τον τροπο που πεθανε αγαπητη εντεκα, αλλα για τον υπεροχο τροπο που εζησε, για τον ακομη καλυτερο τροπο που τραγουδησε σε ολους εμας, σε ολα οσα αφησε πισω του, οταν η θλιψη τον τυλιξε σε μωβ πεπλα.

And where has innocence gone
Do we know too much
Are you comfortable in your skin
When does the strip begin

Πουλας οτι εχεις απο την ψυχη σου και στο τελος δεν σου μενει τιποτε αλλο να δωσεις -καπου στην πορεια εχεις πεθανει.
Ειναι αυτο κατι που θα θελαμε να πουμε σε μια τετοια αναφορα;
Αυτες ηταν οι στιγμες, αυτα ητανε τα εγκληματα που ελπιζω να εχεις κανει, να εχουμε κανει ολοι μας, πριν αποφασισουμε πως τιποτε πια δεν απεμεινε.
Γιατι εχουν μεινει ενα σωρο πραγματα.
Οι σκελετοι κρυβονται στην ντουλαπα του καθενος και εκει θα πρεπει να μενουν.
Ο καθενας αντιλαμβανεται μαλλον διαφορετικα τα πραγματα.
Ζει σε αλλο κοσμο, χορευει τους ιδιους ρυθμους διαφορετικα, διπλα σου.
Ειμαστε ενα απιστευτο ζωντανο παζλ εμεις οι ανθρωποι ή μια απιθανα καλοστημενη απατη.
κατι απο τα δυο - τιποτα απο ολα.
Καμια φορα πεταμε ψηλοτερα, μερικες φορες πεφτουμε... ενταξει, τις περισσοτερες.

Ειχα καιρο να ταξιδεψω στα ιστολογια.
Τωρα που φτανω στο τελευταιο κομματι αυτης της αναρτησης και ακουγοντας το Disappear για νιοστη φορα η διαθεση μου φτιαχνει, οχι απο αυτα που εχω γραψει, δεν τρελαθηκα τοσο πολυ ακομη, μα απο τη μουσικη, απο αυτο το χιλιοακουσμενο κομματι, αντιλαμβανομαι ποσο σημαντικη ηταν στην ψυχικη μου ηρεμια αυτη η ψυχη.
Ελπιζω σε αυτο τουλαχιστον να συμφωνουμε.
Υπαρχει ενα κομματι του που σε καποια στιγμη ολοι μας αγαπησαμε.
Για εμενα αυτο ειναι υπεραρκετο...

Θα παω στην ταινια για να αναπολησω εκεινα τα χρονια, να δω την Καιλι, την Χελενα και ολα εκεινα τα αθωα ματια.
Τα δικα μου, τα δικα σου... τα δικα μας.

Back at you Hutch...

leave the freekin door open.

*Το παραπανω γεννηθηκε διαβαζοντας την συγκεκριμενη αναρτηση "Έντεκα (αιφνίδιοι θάνατοι διασημοτήτων - #3 Michael Hutchence)" και το αφιερωνω σε ολους τους xsive φαν εκει εξω.
Ειμαστε το ιδιο ειδος ολοι παιδια.

στο http://enteka.blogspot.com/2006/07/3-michael-hutchence.html

Happy new year to all

2008-01-11T21:57:00.001+02:00

Να εχετε ολοι ενα ευτυχισμενο (οσο γινεται),
οικονομικα ικανοποιημενο (που δεν το βλεπω),
αισθηματικως συμπληρωμενο( που ειναι σχεδον ανεκδοτο)
2008

τοσο δεν πηγε;

ενταξει.

αυτα.

αυριο εχει το ντερμπυ.

Dr. Jones...

2007-12-02T00:38:00.000+02:00

Υπαρχουν πραγματα που μπορουν να κατεβασουν το google, να το μπλοκαρουν για αρκετη ωρα τοσο ωστε αρκετοι να αναρωτηθουμε τι συνεβη.
Υπαρχουν σεναρια και ιστοριες στην εβδομη τεχνη, που εχουν γινει λαικοι θρυλοι, οπως λενε οι Αμερικανοι.
Οπως το Jericho, που ακυρωθηκε πρωτα, πριν 6.500.000 εκατομυρια γραμματα το ξαναφερουν στην μικρη οθονη ή το Farscape μια σειρα καλτ για οσους την εχουν δει, αλλα και το μυστηριο του Χρυσου Πιθηκου, το Galactica που επεστρεψε μετα απο τοσα χρονια ή ταινιες κλασσικες οπως ας πουμε ο Zorro. To Star Trek, τα Star Wars και τα Alien με τις παραλλαγες τους. Ενα απο τα παραπανω ανηκει σε μια συγκεκριμενη ομαδα ανθρωπων. Αναμεσα σε αυτους ειναι ενας σκηνοθετης, ενας παραγωγος και σεναριογραφος και τελος ενας ηθοποιος. Ανθρωποι που εχουν κερδισει το δικαιωμα να λενε πως εχουν αλλαξει τον κινηματογραφο. Κανενας απο αυτους δεν ειναι αρκετα σημαντικος οσο ο θρυλος που περιβαλλει ενα δημιουργημα τους.
Το 1981 μια ταινια ενωσε φαν απο ολα τα ρευματα που διαβασατε παραπανω, επιστημονικη φαντασια, περιπετεια, κωμωδια, δραση και αγωνια... α και φυσικα αρχαιολογια. Η ταινια εγινε θρυλος και ακολουθησαν αλλες δυο το ιδιο μεγαλες σε ενδιαφερον απο τον κοσμο. Πανω στο πικ τους η παραγωγη σταματησε. Τι συνεβει;
Σημερα αποφασισα να γραψω μετα απο καιρο και να ασχοληθω με ενα μυστηριο.
Το πιο μεγαλο μυστηριο, ο μεγαλυτερος θρυλος στην ιστορια της Εβδομης τεχνης ειναι το χαμενο σεναριο του Νταραμοντ. Το 1994 ο πολυ καλος αυτος σεναριογραφος παρεδωσε ενα σεναριο για το τεταρτο βολιουμ μια εξαιρετικης σειρας ταινιων. Ολος ο κοσμος περιμενε να ακουσει ποτε θα ξεκιναγε αυτη η παραγωγη. Δεν συνεβη ποτε... Το σεναριο θαφτηκε και χαθηκε απο το προσωπο της μεγαλης οθονης. Το σχεδιο ξεχαστηκε και η σειρα εμεινε στη μεση.
Οι φαν περιμεναν υπομονετικα. Αγοραζαν τα DVD, εβλεπαν τις επαναληψεις στην μεγαλη οθονη για εικοσι ολοκληρα χρονια. Καθε φορα με μεγαλυτερα νουμερα, καθε φορα με περισσοτερη ορεξη, ο θρυλος ειχε εξαπλωθει οπως και το γιατι. Πως μια τοσο αγαπημενη σειρα δεν συνεχιστηκε. Τι ειχε συμβει; Ποιος θα μπορουσε να συνεχισει αυτη τη σειρα;
Οι φαν μπορουν να περιμενουν μια ζωη για κατι τοσο σημαντικο. Ακομη και οταν ολοι πιστευουν οτι ολα εχουν τελειωσει ο φαν θα περιμενει υπομονετικα στην ουρα. Οπως θα κανουν και αυτη τη φορα.
Εικοσι χρονια μετα ο κυριος Τζοουνς φορεσε το ταλαιπωρημενο του δερματινο, εβαλε το καπελο στο κεφαλι και μπηκε στο στουντιο της Παραμαουντ για να ξεκινησει τα γυρισματα μεγαλυτερος, δυσκινητος αλλα και τοσο σιγουρος. Οι τρεις κυριοι τα ειχαν βρει επιτελους και αν ποτε δεν μαθουμε τι εγραφε στο χαμενο σεναριο του Νταραμοντ ενα ειναι σιγουρο. Οταν ερθει η στιγμη ολοι μας θα ειμαστε εκει.

Κυριες και κυριοι βαλτε τα καλα σας. Μαζεψτε τους φιλους σας και τα παιδια σας και πειτε τους να ειναι ετοιμοι. Στις 22 Μαιου του 2008 ο δοκτωρας Τζοουνς επιστρεφει.
Θα το πω αλλη μια φορα, τον Μαιο στο σινεμα θα παιζει INDIANA JONES!!!!!!!!!!

Μουσικα βιντεο

2007-11-13T20:46:00.000+02:00

Βαριεμαι να γραψω γιατι παιζω basketsim ετσι σας αφηνω μερικα βιντεακια για να περασετε ομορφα, οτι σας απεμεινε απο αυτη την ημερα.

Περαστικα στις αρρωστες

Σπορ νεα

2007-11-11T11:32:00.000+02:00

Διαβαστε την αναρτηση για το εμβλημα νουμερο δεκαεφτα στο games-the series

Τσατιλα

2007-11-08T22:43:00.000+02:00

Οχι για το τσατ.
Δεν θα γραψω τιποτα για το msn και για οτιδηποτε αλλο απασχολει καποιες και καποιους, οτι να ειναι αυτο.
Τσατιλα απο το τσατισμενος.
Οργισμενος σχεδον.
Λογω βλαβης λενε σε καποια κεντρα του ΟΤΕ στην Κορινθο και αλλου δεν εχουμε δυνατοτητα προσβασης στα τορεντ. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ...
Το επομενο θα ειναι να κοβουν το p2p οποτε χαλανε τα ντισλαμ στο Αννοβερο ή στην Κοπεγχαγη οπου παιζει σημερα ο panathinaikos.
Γαμω την ελληνικη μισο δημοσια - μισο ιδιωτικη επιχειρηση.
Τσατιλα τοση και νευρα γιατι το τελευταιο πραγμα που θελεις οταν γυριζεις να δεις αν κατεβηκε το επεισοδιο νουμερο εφτα απο το journeyman το οποιο οι Αμερικανοι ειδαν χτες, ειναι να μην εχεις τορεντ επειδη στην Κορινθο επαθε ζημια ο ΟΤΕ.
Που να του καουν τα ντισλαμ και τα τσιπακια και οι σκληροι και οι μετασχηματιστες και οι ασυρματες και συρματοπλεγμενες ολες....
Ευχαριστω

Καληνυχτα σας

Garden δευτερολεπτα πριν...

2007-11-03T02:10:00.001+02:00

IT IS TIME!

Flash back

2007-11-03T00:59:00.001+02:00

Συνήθως γίνεται με αυτό τον τρόπο.

Η κουβέντα ξεκινάει απο μια παλιά ταινία, οπως ας πουμε το Κοράκι, που ειδα χτες για εικοστη φορα. Το παθαινω αυτο με καποιες ταινιες που μου αρεσουν. Το παθαινω σχεδον με ολα τα πραγματα που μου αρεσουν. Φτανω σε σημειο να γνωριζω ολες τις ατακες, ολες τις σκηνες, τις πιο μικρές λεπτομέρειες.
"ενας άνθρωπος έχει μια ιδέα, η ιδέα προσελκύει κι αλλους με ομοιο τροπο σκεψης, εξαπλωνεται και κυριαρχει, η ιδεα εχει γινει κατεστημενο" αυτο ειναι μερος του μακριου μονολογου του κακου της σκοτεινης αυτης ταινιας, οπως τον θυμαμαι. Δειτε τωρα πως δουλευει αυτο στην πραγματικοτητα.
Καποιος λεει μια ιστορια, δικια του - προσωπικη, μιλαει για ενα παλιο του ερωτα, κατι που περασε και αφησε πισω του μονο μια αναμνηση. Εσυ ακους και στην συνεχεια λες κι εσυ μια δικια σου παρομοια εμπειρια.

Συνηθως γινεται με αυτον τον τροπο.

Οταν ολες οι ιστοριες τελειωσουν, οταν εχουν ειπωθει οσα μπορουσαν να ειπωθουν, η συζητηση σταματα. Οι σκεψεις ομως παραμενουν, γινονται κυμα, μια μορφη ενεργειας που ο ανθρωπος δεν ελεγχει και μεγαλωνουν. Συγκεντρωνουν τα στοιχεια και ενω εσυ επιστρεφεις σπιτι σου, για να περασεις μια ησυχη νυχτα, αυτες σε προσπερνουν, φτανουν πρωτες και σε περιμενουν. Μολις χαλαρωσεις αρκετα ωστε να ακουσεις, σου ξαναλενε την ιστορια.

Συνηθως γινεται με αυτον τον τροπο.

Οι αναμνησεις ειναι πιο δυνατες απο την πραγματικοτητα, ειναι η περιληψη ολων των προηγουμενων στιγμων. Ενα συμπαγες, πυκνοπλεγμενο σχεδιο. Δεν εχουν λογικη, γιατι η λογικη περιεχεται σε αυτες, ειναι μερος τους. Δεν εχουν χρονο, γιατι ο χρονος τους εχει παρελθει και επαψε να ειναι σημαντικος. Ειναι ωμες και χωρις συναισθηματισμο, γιατι ολο το συναισθημα εχει ξοδευτει ηδη. Πονανε ομως και πληγωνουν, μπορουν να σου προξενησουν φοβο, γιατι γνωριζουν τις πληγες σου πιο καλα και απο αυτον που τις εχει προξενησει.

Συνηθως γινεται με αυτο τον τροπο.

Τα κυματα ταραζουν το υποσυνειδητο, ξυπνανε το τερας μεσα σου, σου λενε να μετρησεις οσα εχεις χασει, να κανεις το λογαριασμο αλλη μια φορα. Ενα οχι - για καθε ενα γιατι, ενα και εγω - σε καθε ενα σ'αγαπω, μια φωνη- για καθε ενα δακρυ. Μετρησε τα ολα, βρες τι σου λειπει περισσοτερο.

Συνηθως γινεται με αυτο τον τροπο.

Το τελος της ημερας θα φερει ισως ενα ποιημα, θα φερει μια γιορτη απο αλκοολ, μια ταση εκδικησης και μια επισκεψη στην κασελα με τα παλια βιβλια. Θα φερει ομως και μια θλιψη που δεν μπορει να μετρηθει, θα φτιαξει μια εικονα της στον λευκο τοιχο και θα γραψει μια αναρτηση που θα τελειωνει με αυτο τον τροπο.

Αρμενίζοντας στους ορυζώνες της Κόλασης (ποιητική συλλογή)

2007-11-01T22:31:00.001+02:00

Οι ορυζώνες της Κόλασης…

(Μέρος ΄Β)

Φωνές χαράς, τα αυτιά σου γδέρνουν

Οίνων χοροί, με θύμησες σε ταξιδεύουν

Όσα έκανες θυμάσαι,

Τις ώρες που φοβάσαι,

Τα γιορτινά τραπέζια, που γέρνουν –

Την ξένη σάρκα, που μοιάζει κοντινή

Τη στιγμή, που σε πλησιάζει, φιλική

Δεν είναι εκείνη… ονειρεύεσαι,

Άγνωστα είναι τα χείλη, που γεύεσαι,

Σε νέα πόλη, σε καινούρια γιορτή

Του χτες ήχοι, τους θρόνους σου λειώνουν

Του πριν αποχρώσεις, κάθε ατάκα στοιχειώνουν

Ότι με πονηριά γίνεται,

Στο χάος γκρεμίζεται,

Όπως όσοι κάνουν, πως επιβιώνουν

Όταν φωνές χαράς κτίζουν θριάμβου εικόνες

Κάτι εφιάλτες δεν υπακούουν σε κανόνες

Θάβουν της αγάπης τα τρίματα,

Πίσω από ειρωνείας πρίσματα,

Κάθε τρίτη νύχτα…

Στης Κόλασης τους ορυζώνες.

©AggelosTsanatelis(2002)

Συμπτωσεις

2007-11-01T21:45:00.000+02:00

Δούλευα ένα ποιηματάκι που σκεφτόμουνα να ανεβάσω, όταν με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, πήρα μια παράκληση για να δημοσιευτεί σε ένα άλλο μπλοκ μια ανάρτησή, που είχα γράψει πριν αρκετές ημέρες και είχε δεχτεί αρκετά έντονες κριτικές... καλές και κακές.
Ξαφνιαστηκα ευχάριστα και δέχτηκα, περισσότερο γιατι ειναι ευχάριστο να βλέπεις να χρησιμοποιούνται ελεύθερα μετα απο τοσα χρονια μυστικές φράσεις και τίτλοι απο μαγικά βιβλία, που καποτε δημιουργούσαν φόβο στον κόσμο. Δεν αβαντζάρω το σατανισμό, μπορούν να ηρεμήσουν οι θρησκόληπτοι, δεν θέλω καν να κάνω ανάρτηση, είναι απλά μια ανακοίνωση αυτό εδώ-
Τίποτε περισσότερο..

illic est quispiam occultus.

Και θα το βρω αργά ή γρήγορα

Ειναι σαν να την εχεις παντρευτει...

2007-10-31T08:58:00.000+02:00

Πρωί - πρωί, πριν προλάβω να πιω καφέ άκουσα την είδηση και μου χαλασε τη μερα. Αυτοκτόνησαν λεει δυο δεύτερα ξαδέρφια επειδή αγαπιοντουσαν και δεν τα αφήνανε να παντρευτουνε. Δεν θελω να γραψω περισσότερα, αλλα ενα τουλάχιστον θα το πω. Αν αγαπας καποιον και σε αγαπα τοσο πολυ ωστε να μην φοβάται να φτασει ως τον θανατο μαζι σου, τοτε δεν τον χρειαζεσαι τον γαμο. Τον εχεις παντρευτεί ηδη...

The star system

2007-10-27T02:20:00.001+03:00

ουραστηκα σήμερα στη δουλειά. Είχα σκοπό να γράψω κάτι ακραίο λογοτεχνικό και ποιητικό. Όταν όμως έχεις να αντιμετωπίσεις από το πρωί τις ορδές των βαρβάρων, τότε η διάθεση σου για ποίηση πηγαίνει περίπατο. Δεν μπορώ ακόμη μετά από τόσα χρόνια στη δουλειά να καταλάβω τι ακριβώς παθαίνει ο Έλληνας την Παρασκευή. Δηλαδή, δεν κάνουμε όλοι τα ίδια πράγματα σωστά; Άλλος δουλεύει πρωί, άλλος βράδυ, άλλος ολόκληρη την μέρα. Φαντάζομαι πως πληρωνόμαστε όλοι πάνω κάτω τα ίδια. Εντάξει, το προηγούμενο ήταν μια προσπάθεια για χιούμορ, το αφήνω προς το παρόν. Αφού λοιπόν εξοντώθηκα ψυχολογικά προσπαθώντας να λύσω ότι πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπίζει ο σημερινός Έλληνας, είπα να αφήσω τα λογοτεχνικά και να πιάσω κάτι ανάλαφρο. Αφορμή στάθηκε, η παρακολούθηση από μέρους μου, ενός μικρού είναι αλήθεια, ας οψονται για αυτό οι βάρβαροι, κομματιού μιας μεσημεριανής εκπομπής στο εξαιρετικά ποιοτικό κανάλι Σταρ. Δεν προσπαθώ να κάνω διαφήμιση, η αλήθεια είναι πως βλέπω ελάχιστη ελληνική τηλεόραση. Έμαθα στην καλωδιακή, έμαθα στα δορυφορικά λογω του εξωτερικού και ποτέ δεν κατάφερα να προσαρμοστώ στα δικά μας μιντια. Τα βρίσκω λίγο άρρωστα… με το σύνδρομο νταουν.

Anyways,
Ειμαι ενας απλος άνθρωπος, που οταν βλεπει κατι που του αρεσει κολλαει. Τι μπορει να μου αρεσει σε μια τετοια εκπομπη; κι ομως δεν υπαρχει λαθος. Πως το κατάλαβα; Μα από την όρεξη με την οποία απορροφήθηκα από τα θέματα της εκπομπής. Ποια θέματα; Δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως, προς Θεού η μνήμη μου δουλεύει καλά, απλά τίποτε από αυτά που έβλεπα δεν είχε λογική και σειρά. Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν τόσο σημαντικό, ώστε να προλάβω να το απορροφήσω. Τι ακριβώς με τράβηξε λοιπόν στην εκπομπή; Από την αδυναμία μου να το εξηγήσω, προβληματίστηκα αρκετά. Πίνοντας λοιπόν τον κλασσικό τρίτο εσπρέσο της ημέρας, ανακάλυψα πως είχα βρεθεί σε μια κατάσταση ελαφριάς έξαψης. Έτσι ακριβώς, μια διεστραμμένη πλευρά μου, που είναι απόλυτα αποδεκτή βέβαια από μένα, έκανε χωρίς καθόλου ντροπή, μπανιστήρι σε όποιο θηλυκό παρέλασε στην οθόνη. Από την παρουσιάστρια, την οποία είναι αλήθεια πως θαύμαζα από παλιότερα για την εκπληκτική της ικανότητα να είναι σεξουαλική ακόμη και όταν λυπόταν ή έτρωγε τυρόπιτες στο Μαμ, μέχρι μιας σειράς ακόμη φερέλπιδων δεσποινίδων – μοντέλων ή μανεκέν χωρίς πορτφολιο ή γουαναμπι φειμους whatever.

Δεν με κατηγορώ βέβαια. Οι περισσότεροι της γενιάς μου, όπως φαντάζομαι και οι νεότεροι σε μικρότερο βαθμό, μεγαλώσαμε μετρώντας τον κόσμο γύρω μας με βάση όσα μαθαίναμε για τους σταρ της τηλεόρασης και του σινεμά. Της μουσικής και της λογοτεχνίας. Στα δε ερωτικά μας φετίχ, τις πρώτες θέσεις είχαν πάντα κάποιες ή κάποιοι, δεν θέλω να προκαταβάλω κανέναν, διάσημοι. Εγώ θυμάμαι μερικές από αυτές, η λίστα βέβαια ανανεώνεται, αν κάποιες αξίες παραμένουν σταθερές. Η Κιμ, η Καιλι, η Χελενα, η Ναόμι… δεν θέλω να πω περισσότερες. Όταν οι ξένες καλλονές σταρ, έπρεπε να αντικατασταθούν από κάποιες εγχώριες, γινόταν εύκολα η αλλαγή. Η τάδε δεν είναι τόσο όμορφη όσο η Μπελουτσι; Όχι… αλλά τέλος πάντων το πιάσατε το νόημα. Το ανατριχιαστικό αυτής της ιστορίας είναι πως αφού συνειδητοποίησα πως αρκούσαν πέντε νόστιμες και όχι και πολύ βαριά ντυμένες δεσποινίδες για να με κρατήσουν στην οθόνη, θυμήθηκα πως η αναγωγή αυτή στην λίστα των σταρ, ακολούθησε πολλούς από εμάς και αργότερα. Είπαμε πρώτα το ξένο τοπ τεν, μετά το ελληνικό και ύστερα το φοιτητικό. Βέβαια, όλοι είχαμε σταρ ως φοιτητές, εκείνη ή εκείνος, που τραβούσαν όλα τα βλέμματα και όλα τα κουτσομπολιά – περίπου, γιατί κουτσομπολιό πάντα περισσεύει για όλους.

Αυτοί λοιπόν οι σταρς, οι περισσότεροι από τους οποιους, εχουν μάλλον κακό τέλος, είναι υπευθυνοι για μια σειρά από τασεις, λεξεις, σχεσεις και τρόπο ζωής της σημερινης κοινωνιας. Υπευθυνοι είναι ευθιμισμος, αφού οι περισσότεροι είναι ανευθυνα παιδακια, που αποθεωνονται παρα ταυτα από μικρους και μεγαλους. Χωρίς να μπορεί κάνεις να καταλάβει πως το πετυχαινουμε, αυτή την ταση για σταριλικι, την κουβαλαμε όλοι μέσα μας. Διαβαστε στα μπλογκς και θα καταλαβετε τι λεω. Ποσοι σταρ υπαρχουν κρυμμενοι πίσω από αυτά τα παραξενα προσωνυμια; Σχεδόν όλοι θα σας πω εγω. Όλοι σε καποια στιγμή της ζωής τους, το επαιξαν, το παλεψαν, δεν τα καταφεραν και εγιναν ρεζιλι, τα καταφεραν και αποθεωθηκαν, βαλτε ότι άλλο θελετε εδώ, ενιωσαν σταρ και κάτι περισσότερο από τους υπολοιπους. Θυμάμαι ανθρώπους να μπαινουν σε κλαμπ, όπως η Μαντονα ή ο Καρι Γκραντ, ανάμεσα σε αυτους και εγω φυσικα, τρομερα πομπωδεις εισοδους, στημενες, προετοιμασμενες από πριν, τόσο ώστε να κοιταζεις γύρω σου να ανακαλυψεις τις καμερες και τις ορδές των παπαρατσι. Θυμάμαι βραδιες που αυτές οι προσπαθειες επεφταν στο κενό και το κουτσομπολιό και η γιουχα πήγαινε συννεφο. Όπως αυτή της Μπριντνει πίσω μας. Γιατί κοριτσι μου το παλευεις; Αφού το παλευεις γιατι βιαζεσαι;

Οι άνθρωποι παλευουν να ζησουν όπως τα ειδωλα τους. Ονειρευονται την γυναικα της ζωής τους με όλα τα χαρακτηριστικα της θεικης σταρ που θαυμαζουν και στο τέλος όταν τους λαχαινει η δεσποινις Τασία, τα βαζουν με την τυχη τους, εγω σου λενε στις μεθυσμενες τους βραδιες, ημουνα για παραπανω. Ναι σιγουρα…

Σήμερα κουράστηκα στη δουλειά. Μπούχτισα με όλους αυτους τους δυσαρεστημένους ανθρώπους, που δεν τους ελαχε η σταρ που λατρευαν μια ζωη. Αν τους είχε τυχει, τοτε την Παρασκευή, κάθε Παρασκευή θα είχαν πολύ καλυτερα πράγματα να κανουν. Εκδρομες, ψώνια, ρομαντικές βραδιές, απογευματα στη λιμνη, πρωινα στο κρεβατι και σεξ, πολύ σεξ. Τόσο μηπως και χορτασουν και με αφησουν και μένα στην ησυχία μου. Γιατί τόσα νεύρα μερικές ωρες πριν το σαββατοκύριακο εμενα μονο ένα πράγμα μου λέει. Το κουνέλι δεν μπαίνει στην τρύπα, το μελομακάρονο δεν μελώνει σωστά και η αχλαδιά… ω η αχλαδιά η ερμη έχει πιάσει αράχνες από την ακινησία.

Εχετε ακούσει εσεις σταρ να παραπονούνται για αγαμία; Ξυπνήστε δεν είστε. Δείτε τις γκομενες στα μεσημεριανά για προγευμα και βγειτε το βράδυ μηπως τις πετυχετε live. Που ξέρεις μέσα στο σωρό από τις Τασίες, μπορεί να παιξει και κανένα αστερακι. Σαραντα χρόνια σταρ συστεμ εχουν φροντισει για αυτό.

Θα κλείσω με την Μόνικα.

Και την Τζίνα. Γιατί δεν μπορείς να πεις την λέξη σεξ, πάνω από μια φορά, χωρίς να την αναφέρεις.

Καλά ήτανε…

Ο μεγάλος ερωτικός

2007-10-24T02:13:00.001+03:00

πάρχουν πράγματα που στραβώνουν την ευθεία γραμμή που ακλουθούνε και οι πιο σταθεροί άνθρωποι.

Σταθεροί δεν είναι όσοι είναι ήσυχοι ή χωρίς πάθη. Όχι… σταθεροί είναι και όσοι έχουν πάθη και διαστροφές, εχουν βίτσια και είναι εξωστρεφείς στο έπακρο. Ακόμη και αυτοί όμως είναι δυνατό να βγουν από την πορεία τους. Υπάρχουν δυο τρία πραγματάκια που το επιτρέπουν ή το προκαλούν, το σημαντικότερο όλων για μένα είναι συγκεκριμένο και υπαρκτό. Το 1994 τελειώνοντας μια εισαγωγική νουβέλα που είχα ξεκινήσει χρόνια πριν, ήδη στο πανεπιστήμιο, σε ένα φιλικο σπίτι, μια παρέα ανθρώπων, που κάποιες στιγμές νοσταλγώ γιατί τους έχω πλέον χάσει, αλλους λογω αποστασης και συμφερόντων και καποιους δυστυχώς επειδη ο χρόνος τους σε αυτή την πλευρά της ζωής ήτανε υπερβολικά λίγος κατά την δική μου ταπεινή φρόνηση, είχα την πρωτη μου επαφη, την πρωτη μου κρίση ως νεόκοπος αυτοαποκαλούμενος συγγραφέας. Θα ξεπερασω τις αντιδικιες πάνω στο κειμενο και τις διαφορετικες ιδεες που έχει πάντοτε κάποιος τριτος για το τι είναι στην πραγματικότητα του η θεληση του συγγραφέα. Δεν εχουν τόση σημασια, οση εχουν κάποιες από τις θεσεις εκεινων των παιδιων. Υποστήριζα θυμάμαι πως η φανταστικη ιστορία που εξελίσσονταν στο κειμενο που κρατούσαν δεν είχε καμιά σχεση απολυτως με τα δικα μου βιώματα ή θελω. Δεν πιστευω πως θα ζησω για παντα, ούτε πως θα γινω ο ηρωας σε οποιαδήποτε περίσταση, της τελευταίας στιγμης. Ακόμη και σήμερα πιστευω πως σε αυτό είχα δίκιο, η αντιθετη αποψη όμως είχε να αντιπροτείνει κάποιες ενδιαφέρουσες θεσεις.

Μια από αυτές ήταν η απουσια του ερωτα από εκείνο το κειμενο. Έδειχνε κατά την αποψη ενός πολύ καλού μου φιλου και συνομιλητή, το πόσο στην τελικη καθρέπτιζα τον εαυτό του εκεί μέσα, ένας ανθρωπος τόσο παθιασμένα συγκεκριμένος όπως εγω, δεν είχε να παραθέσει ούτε μια γραμμή ρομαντισμού, σε τοσες σελιδες. Δεν είχα, γιατι συμφωνα με εκεινον, δεν με είχε αγγιξει ακόμη ο μεγαλος ερωτικός. Έτσι τον ονομαζε. Ήταν σαν να μιλουσε για ένα πρόσωπο. Υπαρχει σαν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο για τον καθενα, έτσι έλεγε, και αλιμονο τωρα τόσα χρόνια μετά τον πιστευω. Δεν έχω ιδεα, πως μπορεί τον νεανικό του κεφάλι να είχε συλλαβει κάτι τόσο ασαφές με τόσο συγκεκριμένο τρόπο. Ο μεγάλος ερωτικός, μου είχε πει, θα διαλέξει μια στιγμή, για να σου προσφέρει μια διαφορετικη διαδρομή. Δεν είναι απαραίτητο να την επακολουθήσεις, όταν όμως την δεις για πρωτη φορά, τοτε κάτι από αυτό το διαφορετικο δρόμο θα περάσει, στα μυθιστορήματα σου, στα ποιήματα, στον τρόπο που μιλας για τα πράγματα.

Είναι απιστευτο ποσα πράγματα, μπορείς να μαθεις σε μια δεδομενη στιγμή αν προσεχεις λίγο παραπανω. Σήμερα ο Philippe εγινε δεκαέξι χρονων. Τόσα χρόνια περασαν από την πρωτη φορά που εγραψα κάτι για εκεινον. Σε αυτά τα χρόνια μεγαλωσε, εζησε και πεθανε όχι μια άλλα περισσότερες φορές. Τραγουδησε και χορεψε, άκουσε μουσικη με όλη την δυναμη της μαυρης ψυχης του. Πολεμησε και πολεμήθηκε, ταξίδεψε στα περατα της γης μέσα σε μια συλλογή από ποιήματα, κοιμηθηκε ένα βραδυ στην Πράγα γεματος ευτυχία και ξυπνησε ιδρωμένος από τον χειροτερο εφιαλτη. Υπηρξε και ισως συνεχισει να υπαρχει ακόμη κι αν δεν γραψω τιποτε άλλο γι' αυτόν ποτέ πια, όμως η ζωη του όλη αλλαξε όταν τον αγγιξε και αυτόν ο μεγάλος ερωτικος. Ένα μικρό μυθιστορημα, μια ανωριμη ιδεα που τωρα που την αντικρίζω διαπιστωνω ότι έχει μεγαλωσει υπερβολικα ακόμη και για να την διαβασω στα γρήγορα. Αν υπαρχει ερωτας σε αυτά τα κειμενα πλέον; Ναι φυσικα και υπαρχει. Ο δρομος φανερωθηκε και σε μενα, τον ακολουθησα για λίγο και ύστερα ξεστρατησα, όμως τα γραπτα τον αρπαξαν, τον ενσωμάτωσαν, γέννησαν από αυτόν και γεννήθηκαν, δημιούργησαν αλλους δρομους και κοσμους, άλλες πολεις και ιστοριες.

Τα περισσότερα πράγματα που γραφω εχουν ένα κομμάτι από τον μεγαλο ερωτικο μέσα τους. Αντιδρω γιατι δεν μου αρεσουν όσα βλεπω, μένω απαθής όταν με συμφερει, προγραματιζω με χρόνια και όχι ωρες, ειμαι ένα τεράστιο πονηρο ρομπότ, που έχει πεντε πράγματα, πεντε θελω, στο ποζιτρονικο του κεφάλι, από τοτε που με θυμαμαι, όμως αποσυντονίζομαι και χανω τον μπούσουλα, όταν βλεπω το σταυροδρόμι. Χανω την ευθεία, μπερδευομαι, γινομαι παιδι που θέλει να παιξει μπαλα μεχρι το βραδυ. Παυω να θελω κάτι άλλο, ονειρευομαι, μουρμουρίζω, λεω χαζομάρες και ότι άλλο κατεβάσει το ποταμι, όταν ερωτεύομαι.

Το βλεπω σε ολους, το βλεπω σε μενα, το βλεπω στα γραπτα και στα ποιηματα, στα μερη που δεν εχουν γωνιες, σε κυκλικες ευθειες. Υπαρχει διαφορετική διαδρομη, ασχετα αν την ακολουθησαμε ή όχι, υπαρχει. Υπαρχουν πράγματα που στραβώνουν την ευθεία γραμμή που ακλουθούνε και οι πιο σταθεροί άνθρωποι.

Δημήτρη, επειδή δεν πιστεύω πως ο χρόνος μας τελειώνει σε ένα ματωμένο σκαλοπάτι, επειδή θέλω να πιστεύω πως ότι μας χρωστάνε σε κάποια στιγμή, σε κάποιο άλλο μέρος, μας το επιστρέφουν, όπου και αν σε οδήγησε το δικό σου ταξίδι, ελπίζω ο δικός σου ερωτικός να σου ύφαινε τους δρόμους που τόσο αγαπούσες.

Είχες δίκιο… ο μεγάλος ερωτικός έχει ένα σχέδιο για όλους.

Είναι σχεδόν απίστευτο ότι ζω ακόμη.

Θα τα ξαναπούμε…

Οι ψεύτικοι άνθρωποι και οι αληθινοί σωσίες (Βιβλίο 1Β)

2007-10-22T23:56:00.001+03:00

Σας είχα μιλήσει για τους ψεύτικους ανθρώπους. Αλαζόνες και πονηρούς, ένα σωρό από δαύτους, πολλοί από εμάς τους έχουμε συναντήσει, μια ή και περισσότερες φορές. Είχα την εντύπωση ότι είχα ξεμπερδέψει μαζί τους και ανάμεσα τους βάζω και τον εαυτό μου, τους είχα αφήσει πίσω μου, σε μια ξένη πόλη, σε μια ξένη χώρα. Έκανα λάθος…

Σήμερα ανακάλυψα πως όλοι αυτοί οι ζωντανοί νεκροί υπάρχουν ακόμη. Ακονίζουν τα νύχια τους και περιμένουν την επόμενη ευκαιρία για να ξεκάνουν τον καλό και απονήρευτο, τον ανυποψίαστο, το θύμα. Όταν δέχεσαι πολλαπλά μηνύματα από παντού, είσαι υποχρεωμένος να ανοίξεις τα αυτιά σου και να ακούσεις. Να επανέλθεις σε εγρήγορση. Εκείνη την κατάσταση στην οποία ένιωθες πάντοτε τόσο άβολα, μα συνάμα τόσο ταιριαστά.

Οι ψεύτικοι άνθρωποι κρύβονται σε ιστοσελίδες. Κρύβονται σε όμορφα σπίτια και φορούν καλοκάγαθα προσωπεία. Κάνουν αυτό που έκαναν πάντοτε, περιμένουν υπομονετικά. Ελλοχεύουν πίσω από προτάσεις και φιλικές κουβέντες, πίσω από αδυναμίες και αγαθές προθέσεις. Περιμένουν όμως πάντοτε την ευκαιρία.

Τότε καταλάβαινες πάνω κάτω αν δεν ήσουν ονειροπόλος ή ανόητος τι περίπου γινόταν. Περίπου… καταλάβαινες πότε κινδύνευες. Μπορούσες να αντιδράσεις όμως, το παιχνίδι παίζονταν διαφορετικά. Τώρα αντίθετα δεν καταλαβαίνεις τίποτα και αν το κάνεις, εάν καταλάβεις κανένας δεν θα σε αφήσει να μιλήσεις. Σε αυτή την εποχή κυβερνούν άλλα πράγματα. Τότε ο πιο δυνατός ήταν ο πιο όμορφος, ο πιο μάγκας, ο πιο καλά κονεξαρισμενος, σε κάποιες στιγμές και αυτός που είχε τα πιο πολλά λεφτά. Τώρα η σειρά έχει αλλάξει, πιο μάγκας είναι αυτός που δεν μιλά, αυτός που δεν φαίνεται, αυτός που έχει χρήματα και τα χρησιμοποιεί σωστά. Όμορφα πλέον είναι τα λόγια και οι κρυμμένες εξισώσεις.

Όλα αλλάζουν, μαζί τους και οι ψεύτικοι άνθρωποι. Βρήκαν πρόσφορο έδαφος και εξελίχτηκαν σε ένα άλλο είδος, πιο επικίνδυνο.

Το ένστικτο ήταν αυτό που με οδήγησε τις περισσότερες φορές. Η λογική είναι για τους αδύνατους. Η λογική συμπληρώνει, όταν όμως το ένστικτο σου, φωνάζει σε σένα πως κάτι είναι λάθος ή σωστό καλά θα κάνεις να το ακούσεις. Η απάντηση δεν δίνεται πότε την επόμενη στιγμή, αντίθετα, δίνεται μετά από πολλά χρόνια. Μοιάζει με την εκδίκηση. Για παράδειγμα, αν σήμερα έγραφα για τα μαύρα πέπλα, τότε θα είχα κάνει λάθος και κάποιος άλλος θα είχε κερδίσει. Άκουσα όμως και θυμήθηκα. Θυμήθηκα πως όταν κάποιος θέλει να βρει την αλήθεια πρέπει να κοιτάξει και από την άλλη πλευρά. Να σιγουρευτεί δηλαδή ποιο είναι το ψέμα. Το βρήκες; Εντάξει, τώρα μπορείς να πας παρακάτω.

Πριν από μερικούς μήνες στην μέθη μου, που επιτέλους κέρδισα τον γύρο και την παρτίδα, ξέχασα ένα βασικό παράγοντα της ήττας. Όταν νιώσεις περισσότερο νικητής από ποτέ, τότε αγαπητέ μου συνοδοιπόρε έχεις σχεδόν χάσει. Έκανα ένα βήμα πίσω λοιπόν και για να σιγουρευτώ, αποφάσισα να σηκώσω το πέπλο και να δω το πρόσωπο του σωσία.

Στο επανιδειν, mi mapa.

Κουτι σε σχημα καρδιας

2007-10-21T00:12:00.001+03:00

Δανεικα...
Τα χρηματα ειναι το πρωτο που θα σκεφτεις οταν ακουσεις την λεξη. Ομως αυτα ειναι τα πιο φτηνα απο ολα.
Ισως μεγαλωνοντας ανακαλυπτουμε τον εαυτο μας καλυτερα τελικα. Ειναι μια σκληρη ανακαλυψη θα ελεγα. Ποσο δυνατοι εχουμε υπαρξει; Ποσο σωστοι ή ποσο λαθος; Υπαρχει μια επιδημια στους γραφεις των ιστολογιων, μια ταση να μιλανε για το παρελθον τους. Ειναι νορμαλ αυτο, θυμαμαι κατι που ειχα διαβασει, πως ο ανθρωπος συνηθως μιλαει για τον εαυτο του οταν προσπαθει να σου πει τη σκεψη του για το μελλον σου. Ξερετε τωρα κουβεντες του στυλ, πιστευω πως πρεπει να κανεις αυτο γιατι δεν υπαρχει αλλη λυση ή κατι παρομοιο, δεν ειναι τοσο σημαντικο αυτο, αυτη την στιγμη.
Σημαντικο ειναι το ποσα πραγματα τελικα εχουμε δανειστει ή εχουμε δανεισει στους αλλους. Ποσα μπορει να ειναι αυτα; φρασεις και μουσικη και αποψεις και ιστοριες και στυλ και ντυσιμο και ενα σωρο αλλα πραγματα οπως θεματα για να σηκωσουμε μια καινουρια αναρτηση.
Δανεικη.
Με βαση κατι που εχουμε διαβασει καπου αλλου. Αυτη ειναι μια αναρτηση που ασχολειται με αυτο ακριβως το πραγμα. Τις δανεικες σκεψεις, τα πραγματα που εχουμε παρει και κρυψει μεσα στο κουτι.
Ειναι σοκ να ανακαλυπτεις πως και αλλοι κανουν οτι και εσυ, ισως και καλυτερα απο εσενα. Δανειζονται λογια σου, τα χρησιμοποιουν και ξαφνικα εσυ τα βλεπεις μπροστα σου. Οχι παντοτε αμεσως, οχι την επομενη στιγμη, αλλα χρονια μετα.
Αυτουσια.
Πριν απο μια εβδομαδα σκαλιζοντας τον ιστοκοσμο γυρω μου, ανακαλυψα ενα μικρο ομορφο μυστηριο. Το σκαλισα γιατι ηθελα να ακουσω κατι καινουριο και υστερα το ξεχασα. Ομως αυτο με ακολουθησε, αρχισε να περιεργαζεται οσα εγραφα.
Χανονταν και υστερα ξαναγυριζε. Στην αρχη δεν εδωσα σημασια, γιατι εγραφα και ακουγα χωρις να προσεχω. Υστερα καποιος μου ειπε μια δικη του ιστορια και οπως εκανα τοσα χρονια, προβληματιστηκα. Ανοιξα τα ματια μου και κοιταξα γυρω μου, αρχισα να βλεπω και να ακουω ξανα.
Μου αρεσει να στολιζω οτι κανω οσο το δυνατον περισσοτερο ειτε αυτο ειναι ιστορια, ειτε ειναι ιστολογιο. Λιγη μουσικη, ενα κουιζ, τα νεα της ημερας, κατι ομορφο για να διαβασει οποιος βρεθει εδω. Μου αρεσει να το βλεπω πρωτα απο ολους εγω. Δεν υπαρχει ουτε ενα ψευτικο ή αψυχο κειμενο εδω μεσα. Το πιο μικρο κρυβει την αληθεια του, κατι που βεβαια ισχυει και για πολλα αλλα κειμενα σε πολλους τοπους εκτος απο τον δικο μου. Ομως παντοτε μπορεις να αναγνωριζεις τον εαυτο σου, το δικο σου κειμενο οταν το δεις καπου αλλου. θυμασαι με αλλα λογια τις δικες σου ιστοριες.
Αυτο ισχυει και για τις συζητησεις.
Τις ερωτησεις και τις απαντησεις σε καποιες απο αυτες.
Τα προσωπα.
Τα πραγματα που σε εκαναν να γελας.
Και το τραγουδι, που ακουγες καποτε, ακομη και αν μεσα σου σε φοβιζε, επειδη της αρεσε.
Δανεικα.
Ενα σωρος απο πραγματα, μυριαδες αγνωστες απαντησεις, κρυμμενες μεσα σε ενα κουτι σε σχημα καρδιας.
Ολοι εχουμε απο ενα τελικα, φυλαγμενο, κρυφο-
Που παραλιγο να ξεχασουμε ανοιχτο...

(Το παραπανω δεν ηταν η αναρτηση για τα μαυρα πεπλα. Δεν νομιζω οτι επιτρεπεται να βαρυνω περισσοτερο αυτο το βραδυ. )

Αδρανεια...

2007-10-20T01:03:00.000+03:00

Δεν ειμαι σε αδρανεια.
Παιζω μανατζερ, κατι το οποιο φυσικα ειναι πολυ χρονοβορο μεχρι να μαθεις το παιχνιδι και χαζευω σε ξενα ιστολογια μεχρι να με πεταξουν με τις κλωτσιες. Αστειευομαι φυσικα ή σας λεω ψεματα. Οτι θελετε διαλεξτε, εκτος απο τα Τρικαλα στο 2008. Πολυ σωστα το καταλαβατε, δεν υπαρχει τριτη εθνικη.
τελεια ακολουθει καινουρια παραγραφος.
Αρχιζω και παιρνω γραμμη γιατι ο κοσμος διαβαζει τοσο πολυ τα ιστολογια και επειδη παιδευομαι με ενα σαιτ κανονικο, εδω και εναμιση χρονο, πιστεψτε με κατι ξερω παραπανω, τα διαβαζει σας λεω πολυ (αυτη η λεξη εχει αρχισει να εξαπλωνεται σαν τον καρκινο ή τις ακριδες στην Αιγυπτο, κατι περιεργο αν αναλογιστει κανεις ποσες ακομη καλες λεξεις εχω πει κατα καιρους, οπως το εκπληκτικο - ελα παιδι μου σε οποιοδηποτε προσωπο εχω απεναντι μου ή το λιγοτερο γνωστο αλλα παντα επικαιρο -λεσβιακος Αυγουστος, που αντιλαμβανομαι βεβαια οτι ισως ειναι λιγο σοκιν για λαικη καταναλωση) - τεραστια προταση παραγραφος κομμα,
Aυτο που καταλαβα λοιπον ειναι οτι διαβαζονται τοσο, γιατι ειναι μια μορφη κλειδαροτρυπας. Μπανιστηρι σε ξενο μυαλο, σκεψεις, γραπτα... την εχω καταβρει με αυτη την ιστορια και ξοδευω χρονο διαβαζοντας σχολιαζοντας, οτι βλεπω και μου τραβα την προσοχη. Ολο αυτο και το μανατζερ εριξαν το προσωπικο γραψιμο λιγο πισω. Ενταξει συμβαινουν αυτα.
Θα κανω τωρα ενα διαλλειμα, ριχνοντας μια ματια σε μερικα ακομη ιστολογια.
Αν καποιος βαλει σχολιο σε αυτο το κειμενο, θα παρει την απαντηση, οχι που του αξιζει φυσικα, αλλα καποια οσο κοντινη γινεται μετα το ελληνικο σουπερ καπ.
Eιπαμε μπανιστηρι και μανατζερ ισον οχι πολυς χρονος για γραψιμο, οχι αδρανεια. Η αδρανεια ειναι θανατος.

Τα μαυρα πεπλα του μυστηριου ισως μας απασχολησουν την επομενη φορα.

Asta la vista

Λοιπον

2007-10-17T23:21:00.000+03:00

Συγνωμη αλλα μολις ηρθε το μανατζερ. Την ημερα του διπλου με τους Τουρκους, την ημερα που εχω κανει ισαμε με πεντε φαουλ στην σειρα, αν εχω κανει λαθος... ενταξει εδω θελαμε να διωξουμε τον γερμανο, τι να πουμε τωρα; Το βρηκα... θα παιξω τωρα λιγο σουπερ λιγκα.

Καληνυχτα σπαιντερ γουμαν.

10 χρονια αλητικης ζωης...

2007-10-15T23:17:00.000+03:00

Ειναι παραξενο σημερα μετα απο τοσα χρονια να ξανασκεφτομαι ολους εκεινους που καποτε αποτελουσαν το μεγαλο μικροκοσμο μου, τι τα θες ομως...Καποιες φορες προσπαθεις να πεισεις τους γυρω και κυριοτατα τον ιδιο σου τον εαυτο πως εκανες το αλμα, πως περασες στην αλλη πλευρα, αλλα φευ αιφνης συνειδητοποιεις οτι αυτα που για σενα ηταν σημαντικα πριν δεκα χρονια εξακολουθουν παρ'ολες τις ενεσεις υποτιμησης και απενεχοποιησης να σε αγγιζουν ακομη.
Πιστευω και παντοτε πιστευα πως ο καλυτερος τροπος να ξεφυγεις απο καποιον ή κατι ειναι να το(ν) βαλεις σε ενα "αλμπουμ" και με ενα ελαφρο μειδιαμα να ξεφυλλιζεις αραια και που, ετσι, μονο και μονο να μην κολλησουν οι σελιδες απο τη σκονη. Αυτο που ποτε δεν καταλαβα ή δε θελησα να καταλαβω ειναι οτι αυτες οι σελιδες δεν πιανουν ποτε σκονη για ενα πολυ απλο λογο: ειναι κομματι του εαυτου μας, ειμαστε εμεις και καθημερινα εξελισσομαστε εξ'αιτιας ολων αυτων μικρων και μεγαλων,καλων και κακων, ανθρωπων και μη.
Ειχα υποσχεθει στον εαυτο μου πως στο χωρο που ευγενικα μου προσφερθηκε απο το συνενοχο μου, δε θα μιλουσα ποτε για προσωπικα θεματα. Βεβαια ειχα υποσχεθει πολλα σε λιγους και μαλλον τους ξεχασα...
Gelo ευχαριστω για την ανοχη σου εκ των προτερων.

Οι νεκροι τραγουδιστες

2007-10-15T23:10:00.000+03:00

Αφού έσπασα το κεφάλι μου να βρω ένα τραγούδι, που άκουσα πριν τρεις μέρες και μου άρεσε, (αυτό έχει μεγάλη σημασία αν αναλογιστεί κανείς πως τα χρόνια, μεταξύ του τελευταίου κομματιού που απόλαυσα και αυτού εδώ, είχαν αρχίσει να αθροίζονται επικίνδυνα), ανακαλυψα τυχαία τολμω να πω σκαλιζοντας το youtube ως ενας αλλος Ιντιάνα Τζόουνς, πως ηταν η καινουρια δουλεια ενος συγκροτηματος, που υποψιαζομουνα πως ηταν απο πισω απο την αρχη.
Το μονο που δεν ειχα καταλαβει και ηταν σημαντικο, ητανε πως το τραγουδι ηταν η προσωπικη δουλεια της τραγουδιστριας, που το επιθετο της θυμιζει το ονομα του Μαικλ Τζορνταν οταν το προφερουν νορβηγοι.
Της τραγουδιστριας του συγκροτηματος εννοω φυσικα.
Θα μου πειτε τωρα και τι εγινε ρε φιλε;
Τοσο σημαντικο ηταν αυτο, τοσο ωστε να κατσεις να αμολησεις την μπουγαδα;
Θα πρεπει να σας εξηγησω, την τρελη πορωση που μου βγαζουν τα συγκροτηματα προφανως... ποια συγκροτηματα ομως; εκεινη ειναι η ουσια.
Τρελαινομουνα παντα για γκρουπ, οπου το σημαντικοτερο κομματι τους ηταν ο τραγουδιστης, η φωνη, το προσωπο και το λαιφσταιλ. Τιποτα το πρωτοτυπο θα μου πειτε, ομως εγω δεν αναφερομαι σε εναν οποιονδηποτε τυπο τραγουδιστη. Δεν με ενδιεφεραν ποτέ ας πουμε οι Νιρβανα ή οι Μπιτλς ή οι Γουαμ και πολλοι αλλοι, οχι, εγω ηθελα την γκρουπα και τον τραγουδιστη, με αυτη την σειρα ας πουμε για παραδειγμα, ο Τομ Πετιτ και οι χαρτμπρεικερς. Ο Τζιμ και οι Doors, ο Μαικλ και οι INXS.
Ακομη και οταν δυσκολευομουν να ξεχωρισω τη φωνη απο το γκρουπ στο τελος, οπως στην περιπτωση και αυτη και αν ειναι περιεργη του Ρομπι Γουιλιαμς, ο τραγουδιστης ξεχωριζε, ηταν αυτος που εμενε. Ετσι εγινε και με το τραγουδι που σας ανεφερα, στο τελος η φωνη με τραβηξε, με εκανε να το ακουσω.
Ο λογος που δυσκολευτηκα ομως στην αρχη να το καταλαβω ειναι πως στις περισσοτερες των περιπτωσεων, αυτες οι φωνες που μου αρεσουν απο παλια, σβηνουν γρηγορα, φευγουν... σαν να τους κυνηγαει καποια καταρα, μολις τους συνηθιζα, πεθαιναν. Αλλοι επειδη δεν ειχαν τιποτε αλλο να κανουν ή να πουν και αλλοι γιατι εκαναν παρα πολλα.
Ξαφνιαστηκα λοιπον, ευχαριστα γιατι ειμαι φιλος της μουσικης αλλα και γιατι αυτη η τραγουδιστρια, αυτη η φωνη υπαρχει ακομη. Ο τιτλος ειναι λιγο βαρυς ισως και οι περισσοτεροι την δευτερα θελουμε να τρωμε ελαφρια, ομως αυτο ειναι ενα ευχαριστο πιστεψτε με κειμενο, σπανιο και ευχαριστο. Σπανιο οχι γιατι ειναι ευχαριστο... αλλα γιατι ολοι αυτοι οι ξεχωριστοι ανθρωποι μας εχουν δωσει ενα κομματι, μια στιγμη, ενα αγγιγμα αρμονιας και χαρας. Μας εχουν αφησει μια αναμνηση, μεσα απο ενα τους τραγουδι, εγιναν η εμπνευση μας οπως το ομορφο κοριτσι του κομματιου, για το οποιο γραφτηκε τελικα αυτο το ευχαριστο κειμενο.
Οσοι εχουν καταφερει να βρουνε την δικια τους φωνη, αυτη που τους θυμιζει, τους γεμιζει και τους ξεκουραζει στις δυσκολες στιγμες, μπορουν να σταματησουν την αναγνωση, δεν χρειαζεται να ακουσουν κατι περισσοτερο απο μενα. Η μουσικη που τους αρεσε απο παντα, το τραγουδι που αγαπησαν και αγαπουν, θα ειναι πολυ καλυτερη παρεα απο αυτο το κειμενο.
Η δικια τους αγαπημενη φωνη, θα τους ταξιδεψει, οσο και αν φανταζει περιεργο κι ας λενε πως δεν γινονται θαυματα, δευτερα βραδυ, μετα την δουλεια, στα Τρικαλα που εχουμε κληρονομησει.

Αυτο ηταν, δεν εχω κατι αλλο να πω.

Ταξιδεψε με τωρα μακρια, Ντολορες...

Ο αρρωστος κοσμος

2007-10-12T01:16:00.000+03:00

Διάβαζα χωρις να θέλω να προσβάλω κανέναν, μια ανάρτηση σε ένα άλλο μπλοκ, της Λίλη συγκεκριμένα, για τις χωρισμένες μητέρες.. χωρίς να θέλω να φανώ αναίσθητος, ένιωσα σχεδόν παρείσακτος. Ενταξει δεν εχει τοση σχεση με την προσωπικη μου αντιληψη για το θεμα, ομως ακομη διαβολε και να ειχε, δεν θα μπορουσα να προσφερω τιποτα στην κουβεντα. Προβληματιστηκα ομως... σε ενα τετοιο θεμα αλλα ισως και σε πολλα απο τα θεματα που εχω βαλει εγω και αλλοι, υπαρχει αυτο που λεμε το προσωπικο στοιχειο. Προσωπικο ενταξει να το καταλαβω, αλλα σε ενα μπλοκ που διαβαζουν τοσοι ανθρωποι καθε βραδυ ενα τετοιο θεμα δεν σας φανταζει λιγο σεξιστικο;
Ισως η λεξη να ειναι λαθος, αλλα προσπαθω να καταλαβω ποιος θα μπορουσε, αντρας εννοω, να μπει στο πετσι μιας χωρισμενης μητερας. Ενας χωρισμενος πατερας, θα μου πειτε, οχι σκεφτειτε το, ειναι τοσο οξυμωρο.
Ποιους θα ενδιεφερε; μα μοναχα τις χωρισμενες μητερες ουσιαστικα. Λεω ουσιαστικα γιατι οπως και εγινε στην συγκεκριμενη κουβεντα, οσοι φουκαραδες τολμησαν να πουν την γνωμη τους αναμεσα σε τοσα πληγωμενα και εξαγριωμενα κοριτσια, εφυγαν με την ουρα στα σκελια. Ενας απο αυτους ομολογησε πως ειναι και λιγο αδερφη, αρα ευαισθητος. Δεν γλιτωσε ουτε αυτος.
Δεν σχολιασα, αποφασισα να πω εδω την γνωμη μου, οχι γιατι φοβηθηκα τον μπουχο, αλλα περισσοτερο γιατι ηθελα να αφησω αυτη την συγκεντρωση στο μοναδικο της ισως λογο υπαρξης. Το δεσιμο, που λενε οι Αμερικανοι. Μια προσωπικη συγκεντρωση για να πει ο καθενας απο αυτους την ιστορια του, το προβλημα του και το κομπλεξ του. Σε μια τετοια περιπτωση ενας σεξιστης αντρας δεν χρειαζεται για να τους πει πως σε καποιες περιπτωσεις οσες λιγες και αν ειναι αυτες φταινε και οι ιδιοι.
ΦΤΑΙΩ - ΦΤΑΙΝΕ - ΦΤΑΙΤΕ
Ναι ειναι αληθεια, χρειαζονται δυο στον χορο και στις σχεσεις ακομη κι αν αυτες ειναι αρρωστες οπως μερικοι ανθρωποι, οπως ισως ο κοσμος, καμια φορα φταινε και οι δυο.
Ιμαρτον πια, ειμαι τοσα χρονια σε αυτη τη γη και ακουω τις ιδιες μαλακιες συνεχεια, ας αναλαβουμε μια φορα και τις ευθυνες μας και προς θεου οχι αλλο δηλητηριο, ο πρωην αντρας σας κοριτσια, εξακολουθει να ειναι πατερας του παιδιου σας. Αυριο και αυτο ειναι πολυ συντομοτερα απο οσο ακουγεται, το παιδι σας (το δικο σας και το δικο του) μπορει να τον ζητησει ή μηπως και αυτο απαγορευεται;
Οσες φορες εχω κανει λαθος το εκανα χωρις να το γνωριζω, μετρωντας δε τις απωλειες προς τους αλλους πρωτα και μετα στον εαυτο μου παιρνω τα ρισκα μου. Δεν ειναι ευχολογιο, δεν ειμαι καλυτερος απο κανενα, δεν αγαπαω ιδιαιτερα τα παιδια, ουτε τον γαμο, ισως αυριο να γραψω για τα σκαλπ και την ορολογια του καμακιου τοτε και τωρα, ομως οταν αποφασιζω κατι κοιταζω να τα καταφερω δινοντας τον καλυτερο εαυτο μου και πριν δικαιολογηθω ή κατηγορησω και πιστεψτε με το κανω, με ρωταω... μηπως εχεις κανει εσυ την μαλακια;

Εξακολουθω να πιστευω επισης, οτι ειμαι ελαφρως εκδικητικος τυπος, για αυτο το λογο τολμω να πω πως ευχαριστηθηκα αυτη την αναρτηση.

Συγνωμη για τον τονο και το υφος μου...

εχω την εντυπωση πως επρεπε να σας τα χωσω περισσοτερο.

Flash movies- html & αλλες σπαστικες ασχολιες

2007-10-10T23:50:00.000+03:00

Αφου αποφασισα πως δεν θα καταφερω ξανα, να στησω οπως ακριβως θελω το φλασακι που με παιδευει απο την προηγουμενη εβδομαδα ασχοληθηκα λιγο με το Picasa ανεβασα λοιπον ορισμενες φωτογραφιες για μερικες αγνωστες, που πιστευουν οτι δεν ειμαι αρκετα προσεχτικος. Ειμαι και προσεχτικος και επιμονος και ολιγον τι ψευτης... οταν με συμφερει. Το λιγκ ειναι για οσους εχουν ορεξη, αν δεν μου αρεσουν τα σχολια θα βγαλω και ορισμενους πρωην σουπερ σταρ. Τυχαια... Καριεριστες, παρτακηδες και ελαφρως φυγοπονους... απο τη δυσκολια εννοω. Τιποτα περισσοτερο γιατι βλεπω την Βοστωνη στο Ερτ. Κολλημα...

Η πόλη...

2007-10-10T00:08:00.000+03:00

Ειναι περίεργο πράγμα η φωτογραφία. Ένα κομμάτι χαρτί χωρίς ιδιαίτερη ποιότητα μερικές φορές, παλιό λερωμένο ή απόλυτα γυαλιστερό. Μια κινέζα φιλη, την οποια φωναζα Αννα αντι για Άνιαν, οπως ηταν το κανονικο της, για ευνοητους λογους, πριν απο ενα σωρό χρονια μου ειπε πως, η φωτογραφια ειναι ενα ζωντανο πραγμα. Κλεβει ενα κομματι απο το Κα σου και το φυλασει. Οσο η φωτογραφια ζει, ενα κομματι σου θα ζει μαζι της, ηταν αρκετα ανατριχιαστικη η συζητηση που ειχαμε κανει τοτε, τωρα που την ξαναθυμαμαι.
Αυτο εκανα πριν ξεκινησω να γραφω αυτο το, ελπιζω οχι ανατριχιαστικο κομματι, βλεπετε παντα ειμαι προσεχτικος οταν αναφερομαι στην πολη. Υπηρξε ενας απο τους καταλυτες οπως σας γραφω σε μια προηγουμενη αναρτηση. Ηταν ομως και κατι ακομη, οσοι απο εμας εχουμε ζησει στο εξωτερικο για πολλα χρονια, αντιλαμβανομαστε τι περιπου λεω , ισως και να μοιαζει με την θυμηση ολων των υπολοιπων παιδιων που υπηρξαν φοιτητες, σπουδαστες ή οπως αλλιως γουσταριζαν να λεγονται εκεινη την εποχη. Δεν προσπαθω να εξαιρεσω κανεναν εδω περα, πιανομαι ομως απο πραγματα που ειδα, που εκανα... τελεία.

Η πολη...

Η πολη, υπηρξε σκοτεινη μα και ανεμελη. Σε τρομαζε στην αρχη, αλλα και αργοτερα. Σε τραβουσε απο το καβουκι σου, σε εβγαζε εξω απο τον εαυτο σου, αλλά και σε παγιδευε σε αυτον. Σε εκλεινε μεσα σε σκοτεινα δωματια ή σε αμολουσε παραφρονα μεσα σε εκεινο το παρδαλο πληθος, που γεμιζε τις νυχτες της. Τις νυχτες...
Θυμαμαι την αρχικη απογοητευση οταν διαπιστωσα οτι δεν υπηρχαν... καφέ. Δεν υπηρχε η Base, αυτο ηταν χτυπημα, επειδη ομως ειμαι μουσικο πλασμα, ακολουθησα την μουσικη και εκεινη με οδηγησε σε αλλα μερη. Θυμαμαι βουισμα της φυσαρμονικας καθως εμπαινα μουδιασμενος στο Καπουτσινο, ο τελευταιος χορος της Μερι Τζειν, ο πρωτος καλυτερα απο πολλους. Ναι αυτη ειναι μια αληθεια για την πολη, μουσικη - εκεινη η μουσικη που εγω λατρευα να ακουω, την γεμιζε, απο ακρη σε ακρη. Την ομορφυνε, την μεγαλωσε στα ματια μου, τοσο πολυ, ωστε να την αγαπησω. Την φοβηθηκα ομως.
Μπορεις να φοβηθεις οτι αγαπας; Μπορεις να νιωσεις τοση ελευθερια ωστε να κλεισουν τα πνευμονια σου; να φρακαρει ο λαιμος και να χασεις απο μπροστα σου τον κοσμο ή τη λογικη;
Η ελευθερια ηταν το δευτερο στοιχειο της Πολης. Ασυστολη, ανυποφορη και υπερβολικη, αγρια και χωρις φραγμους σε οτιδηποτε ηθελες να κανεις.
Η πολη χορευε τις νυχτες γυμνη και εκστασιασμενη. Ολοι το ειχαν καταλαβει αυτο. Αργα ή γρηγορα το καταλαβαινες. Αργα ή γρηγορα εβρισκες ενα - ενα τα μερη, την Τσεσεκα, την τζο-τζο και την Yalta. H yalta ηταν το κλου, οπως λενε οι σεφ, ηταν εκει για να αντικαταστησει ολα τα υπολοιπα μαγαζια, ολοι εχουν ενα τετοιο στη ζωη τους, ενα τετοιο κλαμπ, ενα τετοιο στεκι. Η μουσικη με εφτασε μεχρι εκει και κατεβαινοντας την σκαλα της εισοδου, ακουγοντας ολο το μαγαζι να μου φωναζει, ελα μεσα- ελα μαζι με εμας, αντιληφθηκα ποσο πολυ θα κρατουσε αυτο το ταξιδι. Εκλεισα για μια στιγμη τα ματια τυφλωμενος απο τα φωτα, που ακολουθησαν το σκοταδι και ακουσα μονο τα ντραμς, δυνατα, απολυτα

these are the times,
these are the crimes,
what are we waiting for...

δεν περιμενα καθολου, η πολη με αρπαξε στην αγκαλια της και με κρατησε σφιχτα εφτα ολοκληρα χρονια. Χωρις ανασα, νον στοπ, με στραγγιξε οπως εκανε στους περισσοτερους και στο παρτυ των 25, εφτα χρονια αργοτερα, κοιτωντας τωρα τις φωτογραφιες διαπιστωνω πως οι περισσοτεροι δειχνουμε κουρασμενοι. Ουτε νεοι, ουτε φρεσκοι οπως θα περιμενε κανείς- οι φωτογραφιες δεν κανουν λαθος, γιατι εχουν κλεψει αυτες τις στιγμες, οχι... απλα κουρασμενοι, μια αγελη απο ορθια πτωματα.
Η πολη ειχε πολλα μυστικα και ηξερε πολλα κολπα, αλλα το πρωτο πραγμα που σε εδενε μαζι της ηταν αυτο το μερος. Το υπογειο απεναντι απο τη Νομικη σχολη, ο τεραστιος χωρος, που οι Σοφιανοι λεγανε yalta.

ps. Μια φιλη μου θυμουμενη μια εξωφρενικη βραδια που ειχαμε περασει σε μια συναυλια των Depeche Mode σε αυτο τον χωρο, μου εστειλε δυο σχεδον ιστορικες φωτογραφιες, για τους φιλους του Personal Jesus, παραθετω την μια αν και ειναι προσωπικες.

Την επομενη φορα, που θα μιλησω για την πολη, θα σας πω γιατι δεν αρεσε στους Ελληνες.

Τα χρονια του B52

2007-10-07T00:32:00.000+03:00

Β52 το βομβαρδιστικο

Υπαρχει ενας καταλυτης, ενα μοναδικο σημάδι, μια αιτια που βγαζει μπροστα στα ματια μας τον πραγματικο μας εαυτο. Συνδεει εαν θελετε την παλια εποχη με την καινουρια, οι περισσοτεροι απο εμας το προσπερνουμε χωρις να του δινουμε την απαραιτητη σημασια. Το καλοκαιρι που μας αφησε δυστυχως, ειχα την ευκαιρια να επισκεφτω για ακομη μια φορα το αγαπημενο μου νησι. Μιλω για την Κρητη, ομως δεν εχω σκοπο να σας ζαλισω με μια ταξιδιωτικη αναφορα αποψε. Εκεινο που ειχα σκοπο να κανω ηταν να μιλησω για τα χρονια της οργης. Επειδη ομως ο τιτλος θυμιζε κατι απο παλια ταινια, σκεφτηκα να βρω κατι που να συνδεει ολες αυτες τις βραδιες, που ειναι λιγο περισσοτερο εντονες. Ολοι τις εχουμε, η καρδια να χτυπαει δυνατοτερα απο τα μπασα του κλαμπ, η διαθεση να εχει απογειωθει και ο εαυτος να ειναι εξω μαζι με τους υπολοιπους, να φωναζει να τραγουδα και να ερωτευεται. Ωραια βραδια αυτα ετσι; Δεν ειναι και τοσο συχνα οσο ισως με μια πρωτη ματια θα λεγατε. Σκεφτειτε για ενα μοναχα λεπτο τι συνηθως συμβαινει και συνεβαινε. Το μαγαζι ειναι λιγοτερο καλο απο οτι υπολογιζαμε (στο καλο εσεις βαλτε διακοσμηση, μουσικη, αντρες ή γυναικες αναλογα τα γουστα του καθενος, κατωτεροι του αναμενωμενου, δεν εχει καλο κοσμο, δεν μου αρεσει εδω... τι λετε; σας θυμιζει κατι ολο αυτο; Ωραια λοιπον, τις καλες βραδιες, τις βραδιες που ολα τα παραπανω ειναι ομορφα εχετε σκεφτει ποιος ειναι ο δικος σας καταλυτης; Μην βιαστειτε να απαντησετε και μην θεωρησετε πως εγω εχω βρει την απαντηση ακομη κι αν σε αυτο ειχατε δικιο. Υπαρχει παντοτε κατι που συνοδευει αυτο το πακετο χαρας, οριστε σας βοηθησα.
Τα ναρκωτικα ειναι το ενα που θα μπορουσα να πω, επειδη ομως δεν πιστεψα ποτέ οτι η μαστουρα βγαζει κεφι ή αν θελετε προτιμουσα να ξερω περιπου αν την επομενη θα ειμαι σε αυτον τον πλανητη, δεν το λεω. Πολλοι τα χρησιμοποιουν κατα κορον, ισως ειναι περισσοτερο εξυπνοι απο εμενα, ισως σας λεω ψεματα.
Οταν παντως εγω εκατσα να βρω τον συνδετικο κρικο σε ολες αυτες τις βραδιες, ανακαλυψα με εκπληξη και αφου ειχα φτιαξει κεφαλι, πως ολα περιστρεφονταν γυρω απο ενα ποτο. Οχι το αλκοολ, οχι το ιδιο το ποτο ετσι; Μιλαω για το ποτο οπως το βλεπουμε να ερχεται, ελαφρα ανακινουμενο μεσα στο στενο του ποτηρι, αυτο που αντανακλα τα φωτα του μαγαζιου, το δισκο που το στηριζει και την ομορφη κοπελα που τα φερνει, ειδικα εαν τα εχει φερει χωρις να τις το ζητησεις.
Δεν ειναι μια αναρτηση μετα απο επισκεψη στους ανωνυμους αλκοολικους, οχι ειναι μια αναρτηση για τον δικο μου καταλυτη, το ποτο και τον μυθο που το περιβαλει το Β52 shot.
Ας δουμε ομως ποιο ειναι το πραγματικο Β52, οι γνωστες ξερουν οτι υπαρχει Β51 και Τ53, ομως υπαρχει μονο ενα Β52 σφηνακι. Οχι ποτο, ποτέ και σε καμια περιπτωση.

Irish Cream (Bailey's)	1/3 part
Grand Marnier	1/3 part
Kahlua	1/3 part

αυτα ειναι τα συστατικα του και η σειρα που μπαινουν αυστηρα.

Kahlua, Bailey's και μετα Grand Marnier

Θα σας πω σε μια σειρα απο επομενες αναρτησεις για τα χρονια του Β52, ειναι απιστευτο ποσα πραγματα θυμαται κανεις μολις αρχισει να γραφει. Αυτο ειναι ενα ενδιαφερον θεμα θα το δειτε και εσεις, σκεφτητε πως βλεποντας τα ποτα να ερχονται αυτο το καλοκαιρι, στο περιστατικο που σας ανεφερα, ειχα ηδη μεταβληθει, οχι και λιγα χρονια μετα την τελευταια μου τετοια βραδια σε ενα αλλο ανθρωπο. Ο καταλυτης που σας ελεγα βεβαια δεν ειναι μονοδιαστατος, το ενα του ομως συστατικο σε εμενα τουλαχιστον ειναι αυτο, το Β52 shot.

Καλω ολους οσους καταλαβαινουν αυτα που γραφω ακομη και αν κοροιδευουν ή αποδοκιμαζουν να κανουν ενα χατηρι στον εαυτο τους, να κοιταξουν μεσα τους και να βρουνε τον δικο τους καταλυτη ή ενα κομματι του. Υστερα να βγουνε εξω και να το διασκεδασουν με την ψυχη τους, να φλερταρουν γιατι ετσι πρεπει, να κανουν λαθος και να περασουν μια ομορφη βραδια γεματη εντασεις.

Πανω στο χαμο ας δοκιμασουν αν θελουν να κεραστουν ή να κερασουν αυτο το σφηνακι. Ριξτε του μια ματια και πειτε οτι δεν βλεπετε την προοπτικη του, την αποστολη του...

Οπως λεει και ο Σαμανος,

To your death,

Στο επανιδειν και φιλακια σε ολες τις τσατουδες εκει εξω,
η νυχτα ειναι μικρη ακομη κοριτσια.

Οι ψεύτικοι ανθρωποι και οι αληθινοί σωσίες (Βιβλιο 1α)

2007-10-04T23:43:00.001+03:00

Μιλαγα χτες το βραδυ στο νετ με μια παλια μου φιλη που ζει στην Οσάκα, για το ποσοι πολλοι ανθρωποι εχουν μεταφερει το μεγαλυτερο ποσοστο της κοινωνικης τους ζωης στο διαδυκτιο. Μου ελεγε ποσο διαφορετικα ηταν τα πραγματα πριν απο δεκα χρονια, ποσο ανοιχτοι και αληθινοι ητανε τοτε οι ανθρωποι. Επειδη με την συγκεκριμενη κοπελα ειχαμεσπουδασει μαζι στο εξωτερικο, η περιγραφη της τοτε καταστασης με αγγιξε και μου δημιουργησε την προδιαθεση να συμφωνησω. Ναι οι ανθρωποι τοτε ηταν περισσοτερο Liveαπο οτι ειναι πλεον στο MSN.
Θυμαμαι για παραδειγμα ποσο αληθινα βγαιναμε και μιλουσαμε για τις εκπληκτικες επιδοσεις μας (οχι δεν θα πω αυτο που σκεφτεσαι...) στο μαθημα που μολις ειχαμε κοπει πανυγηρικα, για την φανταστικη βραδια που ειχαμε περασει, μονοι ή με καποιους φιλους βλεποντας τσοντες στα δορυφορικα. Ποσοι απο εμας εβγαιναν τοτε εξω φορωντας το πραγματικο τους προσωπο; Θα μιλησω για μενα περισσοτερο και για αυτους που γνωρισα εκεινη την περιοδο. Ναι ειναι αληθεια οτι περνουσαμε καλα, υπηρχε η ελευθερια του φοιτητη, η ξεγνοιασια του εφηβου ακομη, του νεαρου αν θελετε. Υπηρχαν οι ξενες, υπηρχαν οι ελληνιδες (οταν το βλεπω γραμμενο, ακομη και τωρα μου θυμιζει ξενη λεξη, τελος παντων.) υπηρχε η συνομωσια της παρεας, εκεινη η χοντρη σπεκουλα πριν απο καθε κυνηγι.
Για μια στιγμη, τι ειπα μολις τωρα;
Η Μιλένα πιστευει πως ο κοσμος σημερα ειναι ψευτικος, πως προτιμα το ιντερνετ για να πει αυτα που πραγματικα σκεφτεται, αυτο που πραγματικα θελει, πως τα περισσοτερα βιογραφικα ειναι η προβολη του τι θα ηθελε ο καθενας να ειναι και οχι αυτου που πραγματικα ειναι.
θυμαμαι εναν απο τους σταρ εκεινης της εποχης, να σκυβει στο αυτι μου, μια νυχτα που το Β52 μου φαινοταν το καλυτερο ροφημα στον κοσμο και να μου λεει πως οι περισσοτεροι καινουριοι εκει μεσα, σε ενα μαγαζι που λεγοταν Καπουτσινο, ητανε φρεσκο κρεας , ευκολο κυνηγι, αναλογα με τα γουστα του καθενος. Τον ειχα ρωτησει γιατι συνεβαινε αυτο, δεν θυμαμαι γιατι μου ειχε κανει εντυπωση αυτο το πραγμα, ισως ημουνα αθωος ή πολυ πονηρος αν και μεθυσμενος. Ειναι μια ευκαιρια, μου ειχε πει, ολοι αυτοι που ερχονται ανιδεοι να δοκιμασουν κατι καινουριο, ειτε ειναι ελευθερια μακρια απο το σπιτι και τα προβληματα τους, ειτε ειναι βιτσιο που φοβοντουσαν να βγαλουν εκει οπου ζουσαν, παιζουν απο την πρωτη στιγμη ενα ρολο. Παιζουν αυτο που ηθελαν απο μικροι να ειναι, τον ηρωα τους. Παιζουν τον πιο ωραιο γκομενο, την χαι γκομενα, τον φραγκατο, τον ιν, τον αουτ, τον μαγκα, τον ηγετη κτλ... Ολοι αυτοι μου ειχε πει ειναι ευαλωτοι, για αυτους που το γνωριζουν, ευκολο κυνηγι. Κανενας δεν ηξερε καλα τον ρολο του, μερικοι ισως ηταν καλυτεροι απο καποιους αλλους, αλλα κανεις δεν ηταν ασφαλης. Τον παρακολουθησα να σημειωνει σε ενα μπλοκακι που κραταγε πανω ενα ακομη τηλεφωνο και αηδιασμενος απο την ιεροτελεστια για την οποια ισως σας μιλησω μια αλλη φορα σηκωθηκα να φυγω. Ειχα πιει παρα πολυ εκεινο το βραδυ, δεν θυμαμαι πως εφυγα απο το μαγαζι, με ποιον ή ποια και που πηγα. Δεν θυμαμαι που ξυπνησα την αλλη μερα, θυμαμαι ομως με καθαροτητα ακομη και σημερα το τερας μεσα μου να συμφωνει.... και να προγραματιζει. Ασυναισθητα χωρις να το καταλαβαινω την εναρξη του κυνηγιου.
Τι ηθελα πραγματικα να κανω; Τι εκανα τα χρονια που σημερα φανταζουν στα ματια της φιλης μου πιο ρομαντικα; Αυτα που ηθελα. Χωρις οξειες ή περισπωμενες, με πληρη συναισθηση τις περισσοτερες φορες αυτου που εκανα. Αν επαιζα ενα ρολο που ειχα ονειρευτει απο μικρος; Αφησα το τερας ελευθερο και αυτο πρεπει να τους επαιξε ολους. Επαιξε τον οξυδερκη φοιτητη, τον καλυτερο φιλο, τον πιο ωραιο, τον πιο γενναιοδωρο, τον πιο πλουσιο, τον πιο φτωχο, το καθικι, τον Ντιάντο (που σημαινει παππους, αλλα δεν ειναι αυτη η σημασια του σε αυτη την περιπτωση), τον ερωτευμενο (αν και σε μια περιπτωση εξακολουθω να μην ειμαι απολυτα βεβαιος) τον κωμικο, τον γλετζε και τον εξω καρδια, τον μυστικοπαθη, τον μαγο και φυσικα τον συγγραφεα και ποιητη. Νομιζω οτι ημουνα πολυ καλος στα περισσοτερα. Αν ημουνα αληθινος και ο εαυτος μου; Νομιζω οχι περισσοτερο απο οτι ειμαι σημερα. Αν ειμαι σημερα αληθινος στα τσατ και στο εμ - ες - εν (δεν θυμιζει λιγο τα ες-ες αυτη η ιδεα του Μπιλ Γκειτς;), θα ελεγα ναι, λεω αυτα που σκεφτομαι οπως οι περισσοτεροι, ομολογω αυτα που θελω, μαρτυρω τα βρωμικα μυστικα μου, οπως ολοι και χτιζω ενα χαρακτηρα που θυμαμαι ή δεν εβγαλα ποτε απο μεσα μου, οπως σχεδον ολοι.
Οι ανθρωποι ειναι το αποτελεσμα των εμπειριων τους μαζι με μια μπολικη δοση φαντασιώσεων και βιτσιου. Αυτο πιστευω. Αν με ρωτησει κανείς για ποσοστο, θα πω οτι τοτε ητανε εποχη εμπειριων περισσοτερο και βιτσιων, φαντασιωσεις καναμε στα διαλλειματα απο τα πρωτα δυο. Τωρα ειναι η εποχη των φαντασιωσεων, αφου οι εμπειριες αποκτουνται με τρομερη ταχυτητα και τα βιτσια... Ω μα τα βιτσια οι περισσοτεροι πλεον τα εχουμε ηδη βγαλει.
Ποια ειναι η διαφορα και γιατι η γλυκια μου φιλεναδα στεναχωριεται;
Τα θηραματα πλεον δεν ειναι σε αποσταση μιας χεριας ή ενος δυνατου κοκταιλ. Στεκονται ασφαλη πισω απο μια οθονη και μας ταιζουν αυτο που θελουμε να ακουσουμε. Γελανε μαζι μας περιπαιχτικα και αυτο την θυμωνει, γιατι δεν μπορει να κανει αυτο που εκανε καλυτερα απο οτιδηποτε αλλο, αυτο που καναμε ολοι και μας λειπει τοσο πολυ, να κυνηγησει και να σκοτωσει. Ο αντιπαλος εγινε πιο δυσκολος ή εποχη που ζουμε εχει τρομερο ενδιαφερον και τα τερατα που ειχαμε ολοι χτισει για να μας προσεχουν, κρυβονται πισω απο ενα ομορφο, ροζ nickname.

Κλεινω εδω.
Θα παω τωρα να κυνηγησω....

Βιτσια - θεωριες και εικονικες πραγματικοτητες

2007-10-04T00:01:00.000+03:00

Ολοι οι αντρες εχουν βιτσια. Δεν υποστηριζω οτι δεν εχουν οι γυναικες. Τα κοριτσια εχουν και αυτα τις δικες τους φαντασιωσεις, αλλα σημερα ηθελα να γραψω για τα ανδρικα βιτσια. Λεω ηθελα... γιατι τελικα, οπως γινεται συνηθως στη ζωουλα μας, ενα ειναι σιγουρο... δεν υπαρχει απιθανο ή σιγουρο.
Βιτσια λοιπον ολοι εχουν διαφορετικα ή και παρομοια, βιτσιο ειναι οτιδηποτε θελεις παρα πολυ να ζησεις στην ζωη σου με οποιοδηποτε τιμημα. Βιτσιο ειναι το πεισμα, ειναι η μη ρεαλιστικη αναγκη, αυτο που σε τραβαει, σε τυρανναει ακαταπαυστα. Ενα διαβολακι παθους ή ενα τερας εξουσιας.
Οι αντρες λοιπον εχουν μια σημαντικη διαφορα, εκτος απο ολα οσα γουσταρουν να κανουν ή να βιωσουν, εθιζονται ευκολα και σε ομαδικα βιτσια. Θελουν με μανια την κοπελα που δεν μπορουν να εχουν, τα λεφτα που δεν μπορουν να βγαλουν, το αυτοκινητο της βιτρινας, την αναγνωριση απο τους υπολοιπους αλλά θελουν επισης με την ιδια ορεξη την νικη τους κομματος τους μαζι με ενα σωρο αλλους, που δεν γνωριζουν, θελουν την αποδοχη της πλακας τους απο τους αλλους - ολους και ζητουν σε αυτες τις ομαδικες τους φαντασιωσεις σε αυτα που οι αντρες τα αγορια μετατρεπονται σε αγελες καποιον ή κατι να τους οδηγησει σε αυτο το ονειρο εναν ηγετη. Οι αντρες το κανουν αυτο για να ικανοιποιησουν τα βιτσια τους, κοιταξτε τις αντροπαρεες, δεν θα βρειτε εκει τον ομορφο (ομορφη οπως στις γυναικειες) αλλα εναν που να κανει κουμαντο, να κατευθυνει, να οδηγει τους υπολοιπους στο επιθυτο απο κοινου αποτελεσμα. Συνηθως αυτος ειναι καποιος που διακρινεται ευκολα, λογω προσωπικοτητας, Ο Χιτλερ ή ο Μεγας Αλεξανδρος. Ο Αρμανι ή ο Μπιλ Γκειτς. Ηγετες, οδηγοι αντρες που ολοι μεσα μας ευχαριστουμε ή μισουμε γιατι μας αφησαν μας οδηγησαν στο ονειρο . Στην ικανοποιηση του βιτσιου, του ομαδικου βιτσιου αφου τελικα γι' αυτο εγραψα σημερα. Μερικες φορες ομως αυτοι που μας οδηγουνε στην γη της επαγγελιας, μας προσφερουν αυτο που ζητουσαμε ειναι περισσοτεροι απλοι. Τους προσπερνας στην πρωτη ματια, ομως αυτοι δουλευουν πεισματικα γιατι εχουν το ιδιο ονειρο με σενα, το ιδιο βιτσιο. Μερικες φορες αυτοι οι αντρες τα καταφερνουν εκει που ολοι οι αλλοι ειχαν αποτυχει.
Τα καταφερνουν...
Απο τα βαθη της καρδιας μου θελω να ευχαριστησω σημερα εναν ανθρωπο που μου ικανοιποιησε ενα τετοιο βιτσιο, μικρου αλλά οποιοι ξερουν πως σκεφτονται οι αντρες καταλαβαινουν ποσο σημαντικου.

Τακη Λεμονή,

Σε ευχαριστω....

Προσψπικα...

2007-10-03T09:55:00.000+03:00

Αυτο ειναι ενα μπλοκ σε βρεφικη κατασταση, ηλικια... Whatever, οποιος θελει μπορει να γραψει για την ωρα και μετα βλεπουμε πως θα τα πουμε και αν θα πουμε οτιδηποτε. Πιστευω να βρω χρονο να φτιαξω μερικα πραγματα που εχω σκεφτει. Α και για οσους τροχιζουν τα νυχια τους...
Το ψ δεν ειναι το ωμεγα, ειναι η τριαινα του Ποσειδωνα.

you know?

φιλια σε ολες τις Καστρινές κοπελαρες που σερφαρουν εκει εξω.

ports - ...-....

2007-10-02T22:46:00.000+03:00

Μετά απο ενα διωρο ταλαιπωριας και αφου τεντωσα τα νευρα μου σε σημειο θραυσης, καταφερα να ανοιξω τα μισοανοιγμενα πορτακια απο τα windows xp sp2. Την αρχικη μου ικανοποιηση μετριασε ή καλύτερα εξαφανισε η διαπιστωση μεσω του Σαμανου πως για σημερα δεν προβλεπεται ταχυτητα απο τον θειο, δηλαδη τον ΟΤΕ.
Ο θειος βλεπεται κατεχει ενα μοναδικο προνομιο, σε χρεωνει οσο θελει, σου κοβει το "πληρωμενο" οποτε θελει, δεν σου προσφερει αυτο που αγορασες στο αντιτιμο που σε χρεωσε και συμφωνησες και το καλυτερο μπορει να σε αφησει χωρις ιντερνετ για οσες ωρες / μερες θελει χωρις καμια εξηγηση ή με καποια εξηγηση (δεν πλεοναζω υπαρχουν εφτα κυριες εξηγησεις δικαιολογιες που θα ακουσει καποιος απο τον ΟΤΕ, αν δεν στρωσει η κατασταση μεχρι αυριο θα τις πω μια - μια.)
Δεν θελω να γκρινιαζω σε αυτο το ιστολογιο, οπως παντα
www.croixcronicles.com για τους φιλους του μυθιστορηματος και πολυ chating για τους υπολοιπους ορεξατους για περιπετεια. Οπως παντα θα ανακοινωσουμε αυριο την κυκλοφορια της συνεχειας ενος πολυ αγαπημενου παιχνιδιου. Οι φιλοι του RPG το γνωριζουν, κυριες μου και κυριοι, μπλοκούδες και μπλοκάδες(lol) για οσους το εχουν προπαραγγειλει αυριο ερχεται
το

Mask of the betrayer

Ελπιζω να λες αληθεια, παμπονηρο Half-Elf αλλιως...

Καλο παιχνιδι σε ολους

ΥΓ. βαλτε το πατς 1.10

Σεπτεμβρης

2007-09-30T12:24:00.001+03:00

Η καλυτερη μερα στο μηνα που φευγει, ή μαλλον, η καλυτερη στιγμη του πρεπει να ηταν η χτεσινη, για τρεις λογους. Τον ενα δεν μπορω να τον αναφερω, ειναι επαγγελματικος, τον δευτερο... ούτε και οχι κουτέ, γιατι ειναι προσωπικο και δεν σας ξερω ολους και πολυ καλα. ΧεΧε... Το δε τριτο μπορω να σας το πω, γιατι αλλιως αυτη η αναρτηση θα ητανε της πλακας, ναι;
Λοιπόν για τους φιλους του παιχνιδιου (φυσικά και μιλάω για ποδοσφαιρο.) το gold demo του FM 2008 ειναι στο χαρντ ντραιβ του πι-σι μου. Το επαλαμβανω... το gold demo του FM 2008 ειναι στο χαρντ ντραιβ του πι-σι μου.

Ο Θεος ειναι μεγαλος...

καλο παιχνιδι.

Α.

Σε μια δεκαετία ΙΙI

2007-09-29T04:05:00.000+03:00

Σε μια δεκαετια, τα περισσοτερα πραγματα αδερφε εχουν αλλαξει, το μονο που εχει μεινει σταθερο ειναι τα εξης τρια. Τα λεφτα, τα κοροιδα και οι γυναικες. Ενταξει το τελευταιο ελεγχεται, ποτε δεν μπορεις να εισαι σιγουρος στις μερες μας

Τα άλλα σάιτ...

2007-09-28T22:52:00.000+03:00

Παρατηρώ τελευταία μια τρομερη διαθεση απο ολους για διαδικτιοποιηση _ αυτο ειναι δικια μου λεξη, okey? την δημιουργια δηλαδη σαιτ, μπλοκ, φορουμ, παλ ταλκ, σόου ρουμς, πλέι στεισον, κελι μπρουκ, νιρβανα... τσιβανα. Πριν απο λιγο μια φερελπιδα γνωριμια μου με κατευθυνε να γραφτω σε τεσσερα διαφορετικα για να την καταφερω να μου απαντησει στην ερωτηση, με τη δύσκολη σιγουρα εκκίνηση "θελω οπωσδηποτε να μου δειξεις..."

την δικαιολογώ για αυτο. Ενταξει...

Α.

ΥΓ. Η ερωτηση ηταν
"Θελω οπωσδηποτε να μου δειξεις, που στην ευχη εχεις βαλει το Download ling στο Flash των φωτογραφιών του προφάιλ σου"

και η διαδρομη,
google blogspot - msn live (aka myspaces etc) - yahoo - mindviz.com

η απαντηση...
δεν εχω βαλει

το γιατι...
JW image rotator tool 3.12 (ημαρτον!!!)

Καληνύχτα.

Τα πιο όμορφα τοπία...

2007-09-26T23:35:00.000+03:00

Τα πιο όμορφα τοπία ποτέ δεν ζωγραφίστηκαν,τα πιο όμορφα τραγούδια ποτέ δεν ακούστηκαν,κάπως έτσι ηχεί ακόμα στα αυτιά το τραγούδι Κύκνειο Άσμα,τραγούδι σπάνιο και που για να πώ την αλήθεια ούτε το συγκρότημα δε θυμάμαι που το έγραψε,παρ'όλα αυτά και αυτό είναι σίγουρα πολύ διδακτικό,πάντοτε έρχεται στο μυαλό μου ειδικά σε στιγμές δύσκολες,στιγμές αδυναμίας δίνοντάς μου δύναμη και ελπίδα να συνεχίσω για να δώ τα καλύτερα που θα έρθουν να μας βρούν।
Φανταστείτε πόση επιρροή ασκεί ένα καλό τραγούδι ένα καλό ποίημα,τόση που ξεπερνάει και αυτόν τον ίδιο που το πρωτοέγραψε,άλλωστε είπαμε δε θυμάμαι...

Συνεργασίες

2007-09-26T20:46:00.001+03:00

Μέλος της παρεας και συγγραφεας του Blog θα ειναι απο σημερα ο Shamanos, καλως τον και του εύχομαι καλα κείμενα.
Θα πεταχτω στο ιστολογιο του να δω αν η ποιηση εχει ακομη περαση. Εδω μας βλεπεται σε στιγμες ελαφρώς - ελαφριές.

Ελαφρότητες...

Ευχαριστίες

2007-09-26T20:21:00.000+03:00

Θα ηθελα με την ευκαιρία να ευχαριστήσω τις τοπικές αρχές για την φιλότιμη προσπάθεια τους να μας σκοτωσουν για ενα ολόκληρο χρονο. Σήμερα ανακαλυψα πως υπαρχουν και δρομοι με σκαλοπατια... ναι, κατι σαν δρομόσκαλες ή σκαλοδρόμια.

Απο τα βαθη της καρδιας μου,

Ευχαριστώ.

Σε μια δεκαετία ΙΙ

2007-09-25T23:23:00.000+03:00

Θυμάμαι οτι εφυγα απο την πολη, αν και θα επρεπε να πω, εφυγα απο την Γαριβαλδη αφου τοτε, ολη η πόλη στα δικα μου τουλαχιστον ματια ζουσε εκει... Στο στενακι αναμεσα σε αυτο που τωρα ειναι ο Σαραφης και την Base. Θεε μου, τι μαγαζι ηταν εκείνο; Οποιος την γνωρισε, οποιος θυμαται εκεινο το πραγμα, εκεινη την εκρηξη, την ανυπομονησια, το στυλ, τον ρυθμο και την μουσικη, εχει να το λεει μεχρι και σημερα.

Επεστρεψα σε μια πολη, οπου κυριαρχουν πλεον τα καφε, κραυγαλεα μεσα στην φτωχη υπολοιπη αναπτυξη, υπερβολικα οσο και ομορφα στα ματια των περισσοτερων ξενων γνωστων μου. Η μουσικη χαθηκε καπου λιγο μετα τα μεσα της δεκαετιας του ενενηντα, κυριως συμφωνα με την δικη μου περιεργη λογικη, γιατι οι περισσοτεροι εκφραστες της... πεθαναν. Εζησαν γρηγορα και πεθαναν νεοι. Το απολυτο ροκ σλογκαν.

Απολυτοι, απολυτη... απολιτιστοι.

Εμεις παντως ειμαστε ακομη ορθιοι. Κλεινουμε τα ματια και ονειρευομαστε, γλυστρισε διπλα μου και δωσε μου μια στιγμη... θα πρεπει να σε αφησω να φυγεις.

Σας αφηνω για την ωρα, περισσοτερα... την αλλη φορα.

Σε μια δεκαετια

2007-09-25T14:01:00.000+03:00

Πόσο έχει αλλάξει η πόλη, που άφησες πίσω σου, πριν από τόσα χρόνια; Πολύ ειναι η πρώτη σου εντύπωση, λιγοτερο εώς καθόλου η δευτερη. Θα το σκεφτω ομως ολο αυτο και θα σας πω την αποψη μου με περισσοτερες λεπτομερειες συντομα.

Where is the truth child?

2007-09-25T12:26:00.000+03:00

Aim therefore at no less than all the world,
Aim at the highest, without the highest attained
Will be for thee no sitting, or not long
On David's throne, be prophesied what will (ll105-08).

Milton